ο ι κ ο ν ο μ ι α - π ο λ ι τ ι κ η

Επαναγορά χρέου

2011-01-27T01:26:00.000-08:00

του Γιάνη Βαρουφάκη 24/01/2011

Οι εφημερίδες γέμισαν με χαρμόσυνα άρθρα, τα ερτζιανά βουίζουν με ελπιδοφόρα μηνύματα, οι οθόνες των τηλεοράσεων αναβλύζουν αισιοδοξία ότι η κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί και να έρχεται στο τέλος της. Από που μας ήρθαν τα καλά μαντάτα;
Μας ήρθαν από ένα email της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit που μεταδόθηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης από το Reuters και το Bloomberg. Εν συντομία, για να μην σας κρατώ σε αγωνία, η προτεινόμενη λύση (που βασίζεται στην ιδέα της λεγόμενης επαναγοράς του χρέους μας) δεν είναι παρά μια τρύπα στο νερό. Για να το πω απλά: Δεν θα εφαρμοστεί. Αλλά και να εφαρμοστεί δεν θα λύσει το πρόβλημα του ελληνικού χρέους.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το Reuters μετέδωσε το εξής μήνυμα: "Γερμανοί αξιωματούχοι του Υπουργείου Οικονομικών ετοιμάζουν σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης ανάγκης που θα κηρυχτεί στην περίπτωση που η Ελλάδα προβεί σε στάση πληρωμών ή στην αναδιάρθρωση του χρέους της... Πηγή του Υπουργείου Οικονομικών είπε ότι Γερμανοί δημόσιοι λειτουργοί αναλύουν τι θα σήμαινε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους τόσο για τις Γερμανικές τράπεζες όσο και για την σταθερότητα του ευρώ. Έχουν αρχίσει, συμπληρώνει η πηγή, να διανοούνται το αδιανόητο."
Ως εδώ πολύ σωστά. Θα ήταν ανεύθυνοι να μην ανέλυαν μια τέτοια εξέλιξη οι Γερμανοί ιθύνοντες, οι Γάλλοι, οι Βέλγοι, γενικά όλοι οι διαχειριστές της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας της Ευρώπης. Εδώ στο protagon τα λέμε από τον Μάρτιο: Η αναδιάρθρωση είναι εκ των ουκ άνευ! Μακάρι να γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (όπως έχω κατ' εξακολούθηση προτείνει), κάτι που θα 'σκότωνε' την Κρίση άμεσα. Αν όχι, τότε θα γίνει, δυστυχώς, στην περιφέρεια, με αποτελέσματα πολύ ειδεχθή όχι μόνο για την περιφέρεια αλλά για ολόκληρη την ευρωζώνη.
Πάμε όμως παρακάτω. Όταν ανέλαβε το Bloomberg να πάει την ιστορία παραπέρα, το έκανε εμπλέκοντας σε αυτήν το email της Die Zeit με τα εξής λόγια: "Θα επιτραπεί στην Ελλάδα [σημ. από την Γερμανία] να επαναγοράσει κρατικά ομόλογα με δανεικά από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (το γνωστό σε όλον τον κόσμο ως EFSF) με προνομιακά επιτόκια, σύμφωνα με μια αναφορά της Die Zeit που στάλθηκε μέσω e-mail χωρίς να αναφέρεται η πηγή της πληροφορίας."

Επιτρέψτε μου να συνοψίσω με τρία σημεία τους λόγους για τους οποίους η ιδέα αυτή στερείται ουσίας, για να μην πως ότι αξίζει την περιφρόνησή μας:
• Πρώτον, το EFSF δεν έχει τα χρήματα για να βοηθήσει το ελληνικό δημόσιο να επαναγοράσει σοβαρό ποσοστό των ομολόγων του. Για να διατηρήσει την υψηλή βαθμολόγηση για τα τοξικά ευρωομόλογα που ήδη εκδίδει, το EFSF αναγκάζεται να δανείζεται €2 για κάθε €1 που δανείζει (ο λόγος βέβαια είναι η τοξική, όπως την αποκαλώ, δομή των ευρωομολόγων του). Έτσι, ναι μεν η ευρωζώνη του έχει δώσει το δικαίωμα να δανείζεται €440 δις αλλά από αυτά μπορεί να δανείσει το πολύ τα €250 δις. Αν λάβουμε υπ΄όψη ότι από αυτά τα €80 δις είναι ήδη δεσμευμένα για την Ιρλανδία, και δεδομένου ότι πρέπει να είναι έτοιμο να δανειοδοτήσει την Πορτογαλία και την Ισπανία, το EFSF βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ακόμα κι αν η κα Μέρκελ αποδεχθεί (όπως φαίνεται σχεδόν σίγουρο) το αίτημα να δοθούν κι άλλες εγγυήσεις στο EFSF ώστε η δανειοδοτική του ικανότητα να ξαναφτάσει τα €440 δις, το εν λόγω Ταμείο απλά δεν θα έχει την δυνατότητα να δανείσει αρκετά χρήματα στο ελληνικό δημόσιο ώστε να επαναγοραστεί ικανός αριθμός ομολόγων από τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ιδιώτες.

• Δεύτερον, ακόμα κι αν το EFSF βρει τα χρήματα για να δανείσει το ελληνικό δημόσιο, η επαναγορά θα αποτύχει. Γιατί; Επειδή η επαναγορά ομολόγων έχει λογική μόνον αν οι ιδιώτες ιδιοκτήτες τους θεωρήσουν ότι η σημερινή χαμηλή τιμή στην οποία διατιμώνται τα ομόλογα είναι υψηλότερη από εκείνη που θα εξασφαλίσουν στο μέλλον. Αυτό σημαίνει ότι, για να έχει νόημα η επαναγορά, οι ιδιώτες πρέπει να θεωρούν ότι το δημόσιο μπορεί να αγοράσει μόνο ένα μικρό ποσοστό των ομολόγων του. Γιατί αν θεωρούν ότι το δημόσιο έχει τα χρήματα να αγοράσει πολλά από τα ομόλογά του, θα περιμένουν να ανέβει η σημερινή χαμηλή τιμή. Όπερ μεθερμηνευόμενον, η επαναγορά μπορεί να αποφέρει κάποιο κέρδος στο δημόσιο μόνο εάν το EFSF δεν μας δώσει αρκετά χρήματα ώστε η επαναγορά να κάνει την διαφορά. Αντίθετα, αν το EFSF όντως μας δώσει αρκετά δανεικά, τότε οι ιδιώτες θα απαιτήσουν υψηλότερες τιμές για τα ομόλογά τους, οπότε η επαναγορά θα είναι δώρον-άδωρον. Για να το πω απλά, κορώνα η επαναγορά δεν προχωρά λόγω αφραγκίας του δημοσίου μας, γράμματα προχωρά χωρίς όμως κέρδος για το δημόσιο.

• Τρίτον, όλοι γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι, εδώ και καιρό, το βασικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι, κατ' αρχάς, το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και, δευτερευόντως, η κατανομή του συνολικού δημόσιου χρέους μεταξύ των χωρών έτσι ώστε το χρέος της μίας χώρας δημιουργεί κρίση χρέους στην διπλανή της, κι εκείνη με την σειρά της στην παραδιπλανή της κλπ κλπ. Συνεπώς, μια μικρή σμίκρυνση του ελληνικού χρέους δεν θα αλλάξει κάτι ούτε για την Ευρώπη ούτε και για την Ελλάδα. Για αυτό τον λόγο, να είστε σίγουροι ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα ξοδέψουν φαιά ουσία ασχολούμενοι με αυτή την ανόητη πρόταση.
Λίγο αναλυτικότερα, η επαναγορά του χρέους είναι ένα εργαλείο που, όντως, χρησιμοποιούν πολλοί. Το χρησιμοποιεί η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία αλλά και μεγάλες εταιρείες. Πότε το χρησιμοποιούν; Που και που, όταν προκύψει η εξής ευκαιρία: Έστω ότι μια επιχείρηση ή ένας δημόσιος οργανισμός, που έχει δανειστεί εκδίδοντας ομόλογα στο παρελθόν, παρατηρεί ότι η τιμή των ομόλογων αυτών έχει μειωθεί στην δευτερεύουσα αγορά όπου αγοράζονται και πουλιούνται καθημερινά. Έστω ακόμα ότι, εκείνη την στιγμή, λόγω κάποιας καλής συγκυρίας, έχει την δυνατότητα να δανειστεί νέα ποσά με χαμηλό επιτόκιο. Τότε, μπορεί να την συμφέρει να επαναγοράσει ένα μικρό, σχετικά, ποσοστό των ομολόγων της. Έτσι, θα καταφέρει να γλυτώσει ένα μέρος τόκων (καθώς έχει πάρει νέα δάνεια με χαμηλότερο επιτόκιο από εκείνο του ομόλογου που αποσύρει από την αγορά επαναγοράζοντάς το). Προσέξτε όμως ότι αυτό δεν μπορεί να αφορά παρά ένα μικρό ποσοστό των κυκλοφορούντων ομολόγων. Γιατί; Επειδή αν πάει να αγοράσει μεγάλο ποσοστό τους, τότε η τιμή των ομολόγων θα αυξηθεί και η επαναγορά θα πάψει να είναι συμφέρουσα.

Έρχομαι λοιπόν στην περίπτωση του ελληνικού δημοσίου. Πως διαφέρει από την παραπάνω περίπτωση; Με δύο τρόπους. Πρώτον, το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να δανειστεί από μόνο του, με ανεκτό επιτόκιο, καθώς βρίσκεται εκτός αγορών. Δεύτερον, ακόμα κι αν μας δανείσει το EFSF με χαμηλά επιτόκια, για να αξίζει τον κόπο αυτός ο νέος δανεισμός πρέπει η επαναγορά να αφορά ένα αμελητέο ποσοστό του συνολικού δημόσιου χρέους. Στην καλύτερη περίπτωση να εξαγοράσουμε περί τα €12 δις μειώνοντας το χρέος μας των €300+ δις κατά, το πολύ, €1 δις. Όπως έλεγε και ο Σαίξπηρ, πολύ κακό για το τίποτα!

Φυσικά, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν το EFSF αγόραζε το ίδιο ελληνικά ομόλογα και μετά τα πούλαγε στο ελληνικό δημόσιο κοψοτιμής. Όμως αυτό θα ήταν απαγορευτικά ακριβό για το EFSF, καθώς οι τιμές των ελληνικών ομολόγων θα ανέβαιναν θεαματικά. Έτσι το EFSF δεν θα μπορούσε ούτε τα δάνεια της Ιρλανδίας να χρηματοδοτήσει, κάτι που θα θύμωνε ιδιαίτερα, και πολύ σωστά, την κα Μέρκελ.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Καταλήγουμε εκεί που ήμασταν πριν η Die Zeit στείλει το ανεκδιήγητο email της. Η ευρωζώνη χρειάζεται όσο ποτέ μια συνολική, ορθολογική λύση που θα αναδιαρθώνει συνολικά και με άμεση πολιτική παρέμβαση ολόκληρο το βουνό του ευρωπαϊκού χρέους. Επειδή σας έχω κουράσει με την ανάλυση μιας τέτοιας λύσης (βλ. εδώ και εδώ για την πρότασή μου, και εδώ για μια πιο πρόσφατη αγγλική της έκδοση) δεν θα συνεχίσω. Απλά θα πω ότι μέχρι να αποφασιστεί μια τέτοιου είδους συνολική λύση (η οποία δεν είναι δυνατόν να βασίζεται σε επαναγορές, εθελοντικά κουρέματα, τοξικά ευρωομόλογα κλπ), η φιλολογία περί εναπαναγοράς του χρέους μας (χρησιμοποιώντας νέα δάνεια από το EFSF) αξίζει την περιφρόνηση όλων μας.

Βέβαια, αν η συνολική λύση προκύψει, και η ΕΚΤ αναλάβει το κατά Μάαστριχτ νόμιμο χρέος όλης της ευρωζώνης, 'δολοφονώντας' έτσι την Κρίση μία και καλή, τότε μια επαναγορά ενός μέρους του εναπομείναντος ελληνικού χρέους θα είχε κάποιο νόημα.

Η «ελεημοσύνη» της ατομικής σύμβασης

2010-12-17T12:00:00.000-08:00

Του ΑΡΙ ΚΑΖΑΚΟΥ Καθηγητή Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

Πόσο πιο φθηνή μπορεί να γίνει η εργασία χωρίς να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός;

Και κατά πόσο θα συμβάλει η πολιτική αυτή στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας;

Το εργασιακό τοπίο που διαμορφώνεται, ανατρέπει εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών.

Οι καθηγητές εργατικού δικαίου Ιωάννης Κουκιάδης και Αρις Καζάκος, επισημαίνουν τις δραματικές αλλαγές που έρχονται και τον κίνδυνο μετατροπής της αγοράς εργασίας σε... ζούγκλα.

Ο Ι. Κουκιάδης χαρακτηρίζει ανεξήγητη την στάση της τρόικας.
«Είναι περίεργο πως, αντί να προσπαθεί να πείσει για το εύλογο ορισμένων μεταρρυθμίσεων, κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να δείξει ότι στην Ελλάδα επιβάλλεται δίκαιο κατεχόμενης χώρας».
Το νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις σηματοδοτεί το πέρασμα από τη συλλογική στην ατομική διαπραγμάτευση, υπογραμμίζει ο Α. Καζάκος. Τι σημαίνει ατομική διαπραγμάτευση;
Οτι «οι συμβάσεις θα είναι αποτέλεσμα μονομερούς επιβολής» καταλήγει.
Η υπερίσχυση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων έναντι των κλαδικών δεν είναι μια αλλαγή περιφερειακή ή επουσιώδης στο σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, είναι χτύπημα στην καρδιά του.
Γιατί σηματοδοτεί το πέρασμα από τη συλλογική στην ατομική διαπραγμάτευση.
Οχι μόνο γιατί η διαπραγμάτευση σε επίπεδο επιχείρησης είναι, συχνά, κατ' επίφαση μόνο συλλογική, ούτε γιατί σε επίπεδο επιχείρησης συναντάμε και «κίτρινα» συνδικάτα. Ο κύριος λόγος είναι ότι εκεί όπου ο εργοδότης δεν θα μπορέσει να «περάσει» την επί τα χείρω (έναντι της κλαδικής) απόκλιση, θα προχωρήσει με ατομική διαπραγμάτευση.
Κι όταν, στις μεγάλες ιδίως επιχειρήσεις, ο εργοδότης θα εξασφαλίσει για τον εαυτό του φθηνότερους μισθούς, χωρίς καν την εγγύηση ότι πράγματι αντιμετωπίζει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, οι μικρότεροι επιχειρηματίες που θα αντιμετωπίσουν αυτόν τον «βρόμικο» ανταγωνισμό των μεγάλων (π.χ. ένα κατάστημα απέναντι σε μια «αλυσίδα») και δεν θα μπορέσουν να πετύχουν συμφωνία με το κλαδικό συνδικάτο για μείωση των κλαδικών μισθών, θα αναγκαστούν από τα πράγματα να φέρουν στα μέτρα τους την κατάσταση με ατομική διαπραγμάτευση, δηλαδή με συμβάσεις που θα είναι αποτέλεσμα μονομερούς επιβολής.
Σε σχέση με τη Διαιτησία του ΟΜΕΔ, από την άλλη πλευρά, ναι μεν σώθηκε το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής, για το οποίο σημειωτέον δεν υπήρχε καν δέσμευση της χώρας από το μνημόνιο, οργανώνεται ωστόσο η πλήρης χειραγώγησή της και δι' αυτής η αναίρεση της ανεξαρτησίας, της αντικειμενικότητας και εντέλει της αξιοπιστίας της. Οπως οργανώνεται και η συρρίκνωση του αντικειμένου της, όπου ό,τι περισσεύει εκχωρείται πλέον στην εξουσία του εργοδότη.
Τα κοινωνικά δικαιώματα δεν είναι απλά στολίδια ή δείκτες πολιτισμού, αλλά αποτελούν τους πρωταρχικούς μηχανισμούς διανομής, αν και όχι δίκαιης, του παραγόμενου πλούτου.
Αυτή είναι π.χ. η λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων.
Αν το σύστημα διαλυθεί, η διανομή αυτή θα υποκατασταθεί από την «ελεημοσύνη» της ατομικής σύμβασης.
Μέσα σ' αυτόν τον εφιάλτη την ελπίδα μου τρέφει η επίγνωση ότι κανένα κακό δεν κρατά αιώνια και κυρίως ότι το να είναι οι άνθρωποι σκυφτοί ή πεσμένοι στα τέσσερα δεν είναι η φυσική τους κατάσταση...
Δεν υπερτιμώ ούτε την προσφυγή στη Δικαιοσύνη, αν και, παρά τη βαθιά κρίση της, γνωρίζω ότι στη χώρα μας υπάρχουν ακόμη δικαστές. Πρέπει να πω ότι δεν ελπίζω ιδιαιτέρως στη δύναμη της Βουλής και των βουλευτών.
Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, είναι να πολεμήσουμε το φόβο, με τον οποίο πλέον συγκρατούνται και κυβερνώνται οι άνθρωποι.
Να ξαναβρούμε το μαζί που χάσαμε και να καταλάβουμε τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει και ποιες είναι οι συνέπειες των πολιτικών που ασκούνται.
Να καταλάβουμε ότι τα μέτρα που παίρνονται όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα αλλά οδηγούν στην καταστροφή.
Να συνειδητοποιήσουμε ότι η διαπραγμάτευση των πιο επαχθών όρων του μνημονίου, που ποτέ δεν έγινε, είναι οπωσδήποτε δυνατή.
Η διάσωση της επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων, για παράδειγμα, δείχνει καθαρά πόσο σαθρά είναι τα επιχειρήματα των τελάληδων της υποδούλωσης της χώρας.
Γιατί, παρά το γεγονός ότι για την απαγόρευση της επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων υπάρχει συγκεκριμένη δέσμευση στο μνημόνιο, ο σχετικός όρος άλλαξε, έστω με τη συμφωνία των οργανώσεων, εργατικών και εργοδοτικών.
Αλλά και πέραν αυτού:
Ολη η κυρίαρχη προπαγάνδα περί «ελεύθερου» εμπορίου και «ελεύθερου» ανταγωνισμού έχει δείξει πλέον καθαρά όχι μόνο τα όριά της αλλά και τα δόντια της.
Κανένα περιθώριο περαιτέρω μείωσης μισθών και συντάξεων δεν αντέχουν οι άνθρωποι, η πραγματική οικονομία και τα ταμεία του κράτους, ούτε ποτέ μια μείωση, μπορεί να μας φέρει «στα ίσα» με χώρες κτηνώδους εκμετάλλευσης των εργαζομένων όπως η Κίνα.
Πρέπει να το καταλάβουμε:
Το γενετικό λάθος στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό τρόπο αναπαρίσταται άριστα σε μια καθημερινή συναλλαγή μας:
Αγοράζοντας φθηνά κινεζικά ή άλλης εθνικότητας προϊόντα, χρηματοδοτούμε την καταστροφή των δικών μας θέσεων εργασίας.
Να τολμήσουμε λοιπόν να απαιτήσουμε μια γενικευμένη σεισάχθεια, γνωρίζοντας ότι το πρόβλημά μας δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, όπως δεν είναι και ιρλανδικό, πορτογαλικό, αγγλικό κ.ο.κ.
Και γνωρίζοντας επίσης ότι μια άρνηση πληρωμής είναι κυρίως πρόβλημα των δανειστών και ότι οι άλλες χώρες της Ε.Ε., αυτές που μετατρέπουν τα ελλείμματά μας σε δικό τους πλεόνασμα, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να στηρίξουν τις πιο ανίσχυρες οικονομίες.
Γιατί έχουν να χάσουν πολύ περισσότερα από εμάς. Γι' αυτές τις χώρες, και κυρίως τη Γερμανία, η Ε.Ε. είναι ζωτικός οικονομικός χώρος που δεν μπορούν να αφήσουν να καταστραφεί.
ΠΗΓΗ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μας έχουν για βλάκες

2010-12-05T09:51:00.000-08:00

Του Δημήτρη Καζάκη
Οικονομολόγου – Αναλυτή
«Οι στόχοι έχουν εκπληρωθεί» δήλωσε ο εκπρόσωπος του επιτρόπου Όλι Ρεν την Τρίτη (23.11) σχετικά με την πορεία υλοποίησης του μνημονίου από την Ελλάδα. Ειδικότερα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, κατά την τακτική ενημέρωση των εκπροσώπων του Τύπου, ο Αμαντέου Αλταφάζ είπε ότι το ελληνικό πρόγραμμα βρίσκεται σε γενικές γραμμές στον σωστό δρόμο. «Όλα τα ποσοτικά κριτήρια που είχαν τεθεί για το τέλος Σεπτεμβρίου πληρούνται. Παρά τις προκλήσεις που παραμένουν, σημαντική πρόοδος έχει συντελεσθεί όσον αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή» αναφέρεται επίσης στην κοινή δήλωση των εκπροσώπων του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ.
Οι δηλώσεις αυτές παίζουν κυριολεκτικά με τη νοημοσύνη μας. Κι αυτό γιατί πολύ απλά κανένας από τους ποσοτικούς στόχους του μνημονίου δεν έχει επιτευχθεί. Το κρατικό έλλειμμα εκτιμάται επίσημα – χωρίς κανένας σοβαρός αναλυτής να παίρνει στα σοβαρά αυτήν την εκτίμηση – ότι θα διαμορφωθεί στο 9,4% του ΑΕΠ, από 8% που ήταν ο στόχος του μνημονίου. Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οίκων, το πραγματικό έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού θα κυμανθεί τελικά για το 2010. πάνω από το 12%. Το δημόσιο χρέος εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στα τέλη του 2010 στο 148% του ΑΕΠ, από 127% που ήταν ο στόχος του μνημονίου. Το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα υποχωρήσει κατά 4,7% ετήσια, όταν ο στόχος του μνημονίου ήταν -3%. Η συρρίκνωση θα συνεχιστεί και για το 2011, με εκτιμώμενη πτώση του ΑΕΠ της τάξης του 3,8% («Economist»), όταν το μνημόνιο εκτιμούσε συρρίκνωση της τάξης του 2,5%.
Την ίδια ώρα, ο τιμάριθμος τρέχει με ετήσιο ρυθμό άνω του 5%, σε αντίθεση με το μνημόνιο που εκτιμούσε κάτω του 4%. Ενώ ο δείκτης του όγκου των λιανικών πωλήσεων – αυτό δηλαδή που ονομάζουμε στην καθομιλουμένη πραγματικός τζίρος της αγοράς – έχει υποχωρήσει στο οκτάμηνο από τις αρχές του έτους πάνω από 20%. Η μεγαλύτερη υποχώρηση οκταμήνου που έχει παρατηρηθεί από τη δεκαετία του ’60! Οι περιοριστικές πολιτικές της κυβέρνησης αλλά και η άγρια λιτότητα στα λαϊκά εισοδήματα οδήγησαν τον πραγματικό τζίρο της αγοράς στο επίπεδο του 2002.
Αποσύνθεση της παραγωγής
Τα δεδομένα αυτά έχουν οδηγήσει σε ολοκληρωτική αποσύνθεση την όποια παραγωγική βάση είχε απομείνει στην ελληνική οικονομία. Ο γενικός δείκτης της βιομηχανικής παραγωγής την περίοδο Ιανουαρίου - Σεπτεμβρίου 2010, σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009, έχει υποχωρήσει κατά 5,7%. Κι αυτό οφείλεται:
α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων - Λατομείων κατά 6,0%.
β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιητικών Βιομηχανιών κατά 5,3%.
γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρισμού κατά 7,7%.
δ. Στην αύξηση του Δείκτη Παροχής Νερού κατά 1,1%.
Αλήθεια, ποια οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί όταν παρουσιάζει μείωση παραγωγής ηλεκτρισμού κατά 7,7% και συνολική μείωση παραγωγής ενέργειας κατά 4,5% μέσα στο εννιάμηνο του 2010 σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009;
Τα δεδομένα αυτά έχουν οδηγήσει επίσημα τον δείκτη της ανεργίας τον Αύγουστο του 2010 στο 12,2% των απασχολουμένων. Τον ίδιο μήνα όμως είχαμε και μια αύξηση του οικονομικά μη ενεργού πληθυσμού κατά 43.632 άτομα. Πρόκειται για μια μαζική έξοδο από την αγορά εργασίας, η οποία οφείλεται είτε σε πρόωρη συνταξιοδότηση είτε σε μακροχρόνια άνεργους που σταμάτησαν να αναζητούν εργασία. Κι αυτή είναι μια ακόμη πλευρά της βαθύτατης κρίσης της απασχόλησης που βιώνει η χώρα και ένας από τους παράγοντες που κρατά τα επίσημα ποσοστά ανεργίας συγκριτικά χαμηλά έναντι της πραγματικής κατάστασης που ζει η εργαζόμενη οικογένεια.
Μνημόνιο αυθαιρεσίας

Τότε τι σημαίνει το «όλοι οι στόχοι επιτεύχθηκαν» της τρόικας; Προφανώς η δήλωση αυτή δεν αναφέρεται στους ποσοτικούς στόχους του μνημονίου, το οποίο αποδεικνύεται στην πράξη ότι πρόκειται για μια άσκηση αριθμών πάνω σε λάθος δεδομένα και παντελώς αυθαίρετες παραδοχές. Αν λοιπόν πιστέψουμε τις εισηγήτριες του Συμβουλίου της Επικρατείας που ζήτησαν να απορριφθούν οι προσφυγές εναντίον του μνημονίου διότι, όπως είπαν, «πέραν της αποτροπής του κινδύνου πτωχεύσεως της χώρας, με τα μέτρα αυτά, τα οποία εντάσσονται στο πλαίσιο ενός “εμπροσθοβαρούς” προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, επιδιώκεται, περαιτέρω, η εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών κατά τρόπο διατηρήσιμο και βιώσιμο», τότε θα πρέπει να δεχθεί κανείς ότι μια κυβέρνηση μπορεί εντελώς αυθαίρετα να επικαλείται οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη, να στηρίζεται σε οποιοδήποτε αυθαίρετο κείμενο σαν το μνημόνιο και να επιβάλλει οποιαδήποτε μέτρα θέλει καταργώντας ουσιαστικά την εσωτερική έννομη τάξη της χώρας.
Μάλιστα οι εν λόγω εισηγήτριες διατύπωσαν και την πρωτοφανή άποψη ότι «εντός του πλαισίου αυτού, επιδιώκεται η μεσοπρόθεσμη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και η αναστροφή της αυξητικής πορείας του δημοσίου χρέους, στόχοι, δηλαδή, η επίτευξη των οποίων εκτιμάται ότι θα συμβάλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου».
Από πού προκύπτουν όλα αυτά; Από ένα μνημόνιο που κανένας από τους δημοσιονομικούς στόχους του δεν πραγματοποιείται; Από ποιον «εκτιμάται ότι (η πολιτική αυτή) θα συμβάλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου»; Με βάση ποια αντικειμενικά δεδομένα; Γιατί μια χώρα με 126% δημόσιο χρέος επί του ΑΕΠ στα τέλη του 2009 δεν μπορεί να βγει στις αγορές, αλλά η ίδια χώρα με 168% δημόσιο χρέος το 2013 θα μπορεί να βγει; Και, τέλος πάντων, από πότε και με βάση ποια λογική μπορεί να υπάρξει «αποφυγή πτώχευσης» της χώρας όταν το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου είναι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους; Γνωρίζουν έστω και μια περίπτωση νοικοκυριού, επιχείρησης ή κράτους που να γλίτωσε την πτώχευση απλώς αναζητώντας νέα δάνεια για να εξακολουθεί να πληρώνει τα παλιά; Τι άλλο εκτός από ομολογία απόλυτης χρεοκοπίας συνιστά η θέση ότι όλα αυτά που υπομένει η χώρα, τα δέχεται για να ξαναβγεί στις αγορές ώστε να δανειστεί εκ νέου;
Κυβέρνηση των πιστωτών

Το ερώτημα που απέφυγαν να απαντήσουν οι εισηγήτριες στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως αποφεύγουν καιρό τώρα να απαντήσουν και όλοι οι υποστηριχτές του μνημονίου, είναι το εξής: Όταν μια χώρα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ταυτόχρονα τις πιο βασικές και άμεσες ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών της και τις απαιτήσεις των δανειστών της, τότε τι προέχει για την κυβέρνηση αυτής της χώρας; Οι ανάγκες της χώρας και των πολιτών της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της; Η τωρινή κυβέρνηση (όπως και η προηγούμενη) απάντησε στο δίλημμα αυτό προτάσσοντας τις απαιτήσεις των δανειστών. Κι αυτό δεν είναι ούτε ηθικό ούτε δίκαιο. Κι αυτό γιατί καμία κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να θυσιάζει τον λαό και τη χώρα της, προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα. Όχι μόνο με βάση το Σύνταγμα και το δίκαιο της χώρας, αλλά και με βάση το διεθνές δίκαιο. Και το λέμε αυτό γιατί όταν μια χώρα αντιμετωπίζει μια «κατάσταση ανάγκης», όπως είναι το άμεσο ενδεχόμενο μιας πτώχευσης, το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει στην κυβέρνηση της χώρας το δικαίωμα να αρνηθεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της, προκειμένου να μη θιγούν τα δικαιώματα των πολιτών της και να μην απειληθεί η εσωτερική έννομη τάξη και ασφάλεια.
Νομικό προηγούμενο

Θα δώσουμε ένα ιστορικό παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στη διεθνή νομολογία που υποστηρίζει το δικαίωμα που αναφέραμε. Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου παρενέβη και προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η Ελλάδα, που τότε βρισκόταν υπό το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απάντησε ότι βρίσκεται σε αδυναμία να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις διότι δεν μπορεί να διαθέσει πόρους χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας. Στο υπόμνημά της έλεγε: «Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission», 1980, v.I, σελ. 25). Θυμηθείτε ότι μιλάμε για τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά, που πατούσε στον λαιμό τον ελληνικό λαό και η οποία επιβλήθηκε με τις ευλογίες της «μεγάλης συμμάχου» Βρετανίας και του τοποτηρητή της στην Ελλάδα, βασιλιά Γεωργίου.
Έκτακτη κατάσταση
Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διαρκές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνιζε τα αυτονόητα: Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση «η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;…
Η Θεωρία αναγνωρίζει σ’ αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο). Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό αυτό και δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες τα κατοπινά χρόνια. Μια από αυτές ήταν και η Αργεντινή το 2003, όταν η κυβέρνηση του Νέστορ Κίχνερ επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.
Αυτό που τόλμησε να διεκδικήσει η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά λίγο πριν από τον πόλεμο, αρνείται ακόμη και να το συζητήσει η «δημοκρατική» Ελλάδα του κ. Παπανδρέου. Και μάλιστα υπάρχουν δικαστές που όλα αυτά τα βρίσκουν καλά καμωμένα.
Το μεγάλο ψέμα

Η τραγωδία όμως για τη χώρα και τον λαό της δεν τελειώνει εδώ. Ακόμη και στην αίθουσα της μείζονος ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας ακούστηκε για μια ακόμη φορά το επιχείρημα ότι όλα αυτά έγιναν για να μπορεί η κυβέρνηση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Ας δούμε τα πραγματικά δεδομένα από τον δανεισμό του 2009, με βάση τα οποία, σύμφωνα πάντα με την κυβέρνηση, οδηγηθήκαμε στην κρίση και αναγκαστήκαμε να υποστούμε το μνημόνιο για να δανειστούμε εκτάκτως από τις χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ.
Σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2009, τα πιστωτικά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού – δηλαδή το σύνολο του νέου δανεισμού για το 2009 – ανήλθαν σε ποσό άνω των 105,2 δισ. ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο 44,3% του ΑΕΠ για το 2009 και είναι πάνω από δυο φορές μεγαλύτερο από το σύνολο των τακτικών εσόδων του κράτους. Από τα στοιχεία προκύπτει ότι τα πιστωτικά έσοδα που πραγματοποιήθηκαν παρουσιάζουν απόκλιση σε σχέση με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού του 2009 κατά 64,5 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή δανείστηκε μέσα στο 2009 κατά 158,4% περισσότερο από ό,τι είχε προβλέψει αρχικά στον προϋπολογισμό. Γιατί συνέβη αυτό; Μήπως για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις; Όχι βέβαια.
Οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού για το 2009 (δαπάνες που δεν περιλαμβάνουν τόκους και χρεωλύσια δανείων) ανήλθαν στο ποσό των 59,9 δισ. ευρώ, ήτοι το 25,2% του ΑΕΠ. Αν τις συγκρίνουμε με τα πραγματικά εισπραχθέντα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού, τα οποία ανέρχονταν στα 50,3 δισ. ευρώ, διαπιστώνεται ότι το πρωτογενές έλλειμμα για το 2009 ήταν στα 9,3 δισ. ευρώ, ή το 3,9% του ΑΕΠ. Έλλειμμα που ακόμη και για τα δεδομένα ενός σπάταλου και αντιπαραγωγικού κράτους είναι αρκετά περιορισμένο και απόλυτα διαχειρίσιμο. Αν, επί παραδείγματι, το 15,8%, που είναι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, σύμφωνα με την Eurostat, από το επίσημο 25% λόγω του καθεστώτος νόμιμων φοροαπαλλαγών, ανέβαινε στο 40 ή και στο 45%, που προβλέπεται για τα υψηλά κλιμάκια του εισοδήματος φυσικών προσώπων, τότε το έλλειμμα θα μειωνόταν στο μισό. Επιπλέον, αν το ελληνικό κράτος φορολογούσε αντίστοιχα τόκους, μερίσματα και κέρδη που φεύγουν στο εξωτερικό και τα οποία μόνο το 2009 ανέρχονταν επίσημα στα 13,5 δισ. ευρώ, τότε μπορούσε να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα στα 3,9 δισ. ευρώ. Ενώ, αν μείωνε τις λειτουργικές δαπάνες του Δημοσίου στο μέσο επίπεδο της ευρωζώνης, θα εξασφάλιζε και τα υπόλοιπα για να ισοφαρίσει το έλλειμμα χωρίς καν να βάλει χέρι σε μισθούς και συντάξεις ή να προχωρήσει σε άλλες σοβαρές περικοπές.
Παρ’ όλα αυτά, από τα 105,2 δισ. ευρώ που δανείστηκε το ελληνικό Δημόσιο το 2009, μόλις το 8,8% πήγε για την κάλυψη αυτού του πρωτογενούς ελλείμματος του προϋπολογισμού. Αυτό είναι που δανειζόμαστε για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις; Ποιον κοροϊδεύουν οι κύριοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης;
Τι χρηματοδότησε το υπόλοιπο του 91,2% του νέου δανεισμού; Από αυτό το ποσό των 81,3 δισ. ευρώ πήγε σε εξυπηρέτηση του συνολικού δημόσιου χρέους, το οποίο αντιστοιχεί στο 34,2% του ΑΕΠ για το 2009. Από το υπόλοιπό τα 5,5 δισ. ευρώ αφορούσαν δαπάνη για: α) τη συμμετοχή του Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών κατά ποσό 3,8 δισ. ευρώ μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών, β) αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του ΤΕΜΠΕ, που αποτελεί επιδότηση του τραπεζικού δανεισμού από το κράτος, γ) συμμετοχή στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.
Τα υπόλοιπα νέα δάνεια πήγαν για να εξασφαλίσουν την απορρόφηση των κονδυλίων από την Ε.Ε., ως «εθνική συμμετοχή» στον Προϋπολογισμό Δημοσίων Επενδύσεων. Προκειμένου να επιδοτηθούν οι μεγαλοεργολάβοι και γενικά το παρασιτικό κύκλωμα που θησαυρίζει με τα «κοινοτικά πλαίσια στήριξης».
Ο βασικός και κύριος λόγος που η κυβέρνηση κατέφυγε στο μνημόνιο είναι για να ρευστοποιήσει τον μισθό, τη σύνταξη, τη δουλειά του Έλληνα εργαζόμενου και τον δημόσιο πλούτο της χώρας, ώστε να μη χάσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Αυτή είναι η αλήθεια.

Εκκωφαντικό θόρυβο, σε μια κοινωνία που βρίσκεται μεταξύ μουδιάσματος και τηλεόρασης,

2010-12-04T02:29:00.000-08:00

........... προκαλούν τα στοιχεία που παρουσίασε η Εθνική Ομοσπονδία Ενώσεων Προστασίας Πολιτών Καταναλωτών Δανειοληπτών, αποκαλύπτοντας πως, μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2010, έχουν ήδη εκδοθεί, μόνο στην Αθήνα, τουλάχιστον 30 χιλιάδες διαταγές πληρωμών, που αφορούν από πιστωτικές κάρτες, κινητή περιουσία και καταναλωτικά δάνεια μέχρι και κατοικίες!
Ειδικά για την τελευταία κατηγορία και σε διάστημα 120 ημερών, εκδόθηκαν 8.500 διαταγές πληρωμής. Σύμφωνα δε με την εμπειρία των προηγούμενων ετών, το 1/3 των ιδιοκτητών, που πέρασε το κατώφλι του Πρωτοδικείου, αναγκάστηκε, πνιγμένος από τα χρέη και αδυνατώντας να πληρώσει τη δόση του, να βγάλει στο σφυρί την κατοικία του για να απεμπλακεί από το χρέος.
Αν κάτι αντίστοιχο ισχύσει και για το 2010, γεγονός σχεδόν σιγουρο με τα νέα οικονομικά δεδομένα, τότε τουλάχιστον 3.000 ιδιοκτήτες και οι οικογένειές τους, από τον Ιανουάριο μέχρι και το Απρίλιο, βρίσκονται ήδη με το ένα πόδι εκτός της κατοικίας τους, μόνο στην πρωτεύουσα.

Ίσως οι εικόνες, τελικά, από την Αργεντινή να μην είναι και τόσο τραγικές μπροστά σε αυτό που θα ζήσουμε.

Διότι σε όλα τα παραπάνω -τα οποία σημειωτέον αφορούν μόνο την Αθήνα- προσθέστε και την ανακοίνωση της γραμματείας του Πρωτοδικείου Αθηνών, στην οποία αναφέρει πως απαγορεύονται οι πάνω από 3 εκδόσεις διαταγών πληρωμής ανά τράπεζα σε καθημερινή βάση, και θα συμπληρώσετε τα νέα δεδομένα.
Φαίνεται πως δεν προλαβαίνουν πλέον τις αρπαχτικές διαθέσεις των τραπεζών!
Σημαντικό στοιχείο, για να αντιληφθούμε το μέγεθος της εξαθλίωσης που περιμένει τους πολίτες αλλά και της απρόσκοπτης δράσης των καρτέλ των τραπεζών, είναι οι αριθμοί των πολιτών που βρέθηκαν στο Πρωτοδικείο της Αθήνας, εκεί όπου εκδικάζονταν υποθέσεις άνω των 12.000 ευρώ τα προηγούμενα χρόνια.
Έτσι, σύμφωνα με την ομοσπονδία, το 2008 έκλεισε με έκδοση 12.500 διαταγών πληρωμής, ενώ το 2009 ο αριθμός διπλασιάστηκε φτάνοντας τις 24.000.
Και αυτό ακριβώς αποτυπώνεται και για το 2010.
Με λίγα λόγια, αν συνεχιστεί η αυξητική τάση, τότε για φέτος, ο αριθμός θα φτάσει τουλάχιστον τις 48.000, εκ των οποίων το 1/3, δηλαδή οι 16.000, θα χάσουν την κατοικία τους.
Παράλληλα, τραγική είναι η πραγματικότητα για τη Θεσσαλονίκη, χτυπώντας «κόκκινο» στις εκδόσεις διαταγών πληρωμής. Αν και δεν έχουν συγκεντρωθεί στοιχεία για το 2010, είναι η πόλη που σε βάθος τριετίας παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης πανελλαδικά, αγγίζοντας το 110% σε ένα μόλις χρόνο.
Συγκεκριμένα, το 2008, οι αιτήσεις στο πρωτοδικείο της πόλης έφτασαν τις 16.000, ενώ για το 2009 ξεπέρασαν τις 33.000 - δηλαδή, σχεδόν τις 90 την ημέρα!

Συνωστισμός στο Ειρηνοδικείο Αθηνών
Ίδια εικόνα και για το Ειρηνοδικείο της Αθήνας, όπου ειδικά για το Μάρτιο παρατηρήθηκε απίστευτη έκρηξη διαταγών, δείγμα ότι πλέον ο κόσμος αδυνατεί να αντεπεξέλθει στην πληρωμή ακόμη και των λεγόμενων «μικροποσών». Εκεί, δηλαδή, όπου δικάζεσαι για χρέη μέχρι 12.000 ευρώ και συνήθως αφορούν πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά και δάνεια αυτοκινήτων. Έτσι, μόνο για το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη του 2010, εκδόθηκαν 3.000 διαταγές πληρωμής για το Ειρηνοδικείο Αθηνών, όταν συνολικά για το διάστημα Ιανουαρίου-Μαρτίου οι διαταγές άγγιξαν τις 16.255.
Πιο εξειδικευμένα, ενώ μέχρι τον Φλεβάρη στο Ειρηνοδικείο έφταναν κατά μέσο όρο καθημερινά 224 υποθέσεις, από το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη, αυτές έφτασαν τις 300 αιτήσεις σε καθημερινή βάση...

Πάντως, με έναν πρόχειρο και αρκετά... αισιόδοξο υπολογισμό, το ύψος των διαταγών πληρωμής θα ξεπεράσει τις 70.000 για το έτος που διανύουμε.

Δείτε τώρα πώς αποτυπώνεται η σοκαριστική άνοδος των διαταγών πληρωμής από τις αρχές της δεκαετίας μέχρι σήμερα μόνο για το Ειρηνοδικείο της Αθήνας:
Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 2001, κατατέθηκαν 9.000 αιτήσεις πλειστηριασμών και, ένα χρόνο αργότερα, 8.000. Τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, 15.000 αιτήσεις και, το 2005, 29.000 αιτήσεις. Το 2006, 30.000 αιτήσεις και, ένα χρόνο μετά, ο αριθμός έφτασε τις 40.000. Το 2008, τις 42.000 ενώ, πέρυσι, τις 62.000 διαταγές.

Και, για να αντιληφθούμε το μέγεθος του αδιεξόδου, το πρώτο τρίμηνο του 2010, έχουν εκδοθεί τόσες αιτήσεις όσες εκδόθηκαν συνολικά για δύο ολόκληρα χρόνια, το 2001 και το 2002 (9.000 και 8.000 αντίστοιχα). Αυτό θα πει ανάπτυξη και πρόοδος!
Σε λίγο καλύτερη μοίρα φαίνεται να βρίσκεται ο Πειραιάς. Σύμφωνα με τα δεδομένα, το πρώτο μήνα του 2010, εκδόθηκαν για το Ειρηνοδικείο του Πειραιά περίπου 500 διαταγές πληρωμών.

Προσβολή προσωπικότητας

Στο πλαίσιο της τελικής ισοπέδωσης της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας των καταναλωτών, ρόλο μεσάζοντα-υβριστή έχουν αναλάβει οι ιδιωτικές εισπρακτικές εταιρίες. Αυτές, δηλαδή, που σου τηλεφωνούν ασταμάτητα (μέχρι τελικής πτώσεως) για να σου... υπενθυμίσουν την πληρωμή του δανείου ή της πιστωτικής κάρτας. Ακραίες συμπεριφορές από ένα ούτως η άλλως ακραίο μηχανισμό: «Δυστυχώς, η δράση των εισπρακτικών εταιριών δεν έχει ακόμη ελεγχθεί. Έχουμε πάρα πολλές καταγγελίες, που κάνουν λόγο για απρεπείς και υβριστικές συνομιλίες, παρενόχληση ακόμη και των γειτόνων(!) του πολίτη που οφείλει μία ή δύο δόσεις, τηλέφωνα στον εργασιακό χώρο, ενοχλώντας τον εργοδότη του δανειολήπτη, λέγοντάς του μάλιστα πως είναι αφερέγγυο άτομο και πως θα πρέπει να τον προσέχει ιδιαίτερα. Πρόκειται πραγματικά για μια ανεξέλεγκτη δράση. Όλες τις καταγγελίες τις έχουμε προωθήσει στις αρμόδιες Αρχές, αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα», υπογραμμίζει ο κ. Κρητικός.

Προφίλ εγκλωβισμένων

έοι, σε ηλικία μέχρι 30 ετών, που προχώρησαν στην αγορά της πρώτης του κατοικίας είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την κρίση και τις διαταγές πληρωμής.
Μέχρι σήμερα, οι βασικοί «κακοπληρωτές» ήταν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι οποίοι είτε έχαναν τη δουλειά τους είτε πληρώνονταν με καθυστέρηση. Σήμερα, στη νέα -υπό ΔΝΤ- εποχή, το κατώφλι του Ειρηνοδικείου ή του Πρωτοδικείου περνούν και οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι άλλωστε είναι και οι πρώτοι που άμεσα βιώνουν τα μέτρα λιτότητας. Σε αυτούς προσθέστε και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία, και θα διαπιστώσετε πως η λίστα περιλαμβάνει ολόκληρη την κοινωνία.

Στο απόσπασμα οι μικρομεσαίοι

Εκτός από τους μισθωτούς δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, στο στόχαστρο των τραπεζών έχουν μπει και οι πολύ μικρές, μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η έλλειψη ρευστότητας και η ελάχιστη κατανάλωση -απόρροια των μέτρων- έχει φέρει τις ως επί το πλείστον οικογενειακές -μικρομεσαίες- επιχειρήσεις ένα βήμα πριν από το «λουκέτο». Ο απολογισμός, από την έρευνα της ομοσπονδίας, υπολογίζει πως το 40% εξ αυτών, σε πανελλαδικό επίπεδο, βρίσκονται στο «κόκκινο», δηλαδή στα όρια της χρεοκοπίας. Κατά 10% λιγότερο (ποσοστό 30%) είναι το μικρότερο ποσοστό αύξησης στην έκδοση πληρωμής-κατασχετηρίων που παρουσιάστηκε στη χώρα μέσα σε 3 χρόνια!

Τρεις προτάσεις για άμεση διέξοδο

Ριζοσπαστικά, άμεσα και δραστικά μέτρα από την πλευρά της πολιτείας ζητά μέσω του Δρόμου ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, Ευάγγελος Κρητικός, σημειώνοντας πως από τον ερχόμενο χειμώνα και για το 2011 θα αποτυπωθεί ακόμη πιο έντονα η οικονομική κρίση, αποφέροντας κοινωνικές εντάσεις και συγκρούσεις, οι οποίες θα επηρεάσουν και θα οδηγήσουν στην αλλαγή του οικονομικού και πολιτικού τοπίου.
Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας θεωρεί πως υπάρχει ο άλλος δρόμος, αποτυπώνοντάς τον σε 3 βασικά σημεία:

1 Πρέπει επιτέλους το τραπεζικό καρτέλ στη χώρας μας να αναγκαστεί να λειτουργεί σύμφωνα με τη νομιμότητα. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτή τη στιγμή, με ευθύνη των τραπεζών έχουν κλείσει τελείως οι στρόφιγγες της ρευστότητας και της χρηματοδότησης τόσο προς τα νοικοκυριά όσο και προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Αποτέλεσμα να σημειώνεται κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης, που οδηγεί στη μείωση του τζίρου για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σε κλείσιμο των καταστημάτων και σε αύξηση των απολύσεων. Δηλαδή, έχουμε μπει σε ένα φαύλο κύκλο.
Επομένως, επειδή οι τράπεζες στη χώρα μας είναι οι μοναδικές ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες από δύο διαδοχικές κυβερνήσεις, Καραμανλή και Παπανδρέου, έχουν χρηματοδοτηθεί συνολικά με 42 δισεκατομμύρια ευρώ, είτε άμεσα, με τη μορφή ρευστότητας, είτε έμμεσα, με τη μορφή εγγυήσεων, αποτελεί υποχρέωσή τους κι όχι προαιρετικό δικαίωμά τους να χρηματοδοτήσουν τους άλλους δύο κοινωνικούς εταίρους (επιχειρήσεις και νοικοκυριά), από τους οποίους όλα τα προηγούμενα χρόνια άντλησαν υπερκέρδη, που, στην προηγούμενη πενταετία, σε μερίσματα από τους βασικούς τους μετόχους έφτασαν τα 7-8 δισεκατομμύρια ευρώ. Και, βεβαίως, την τελευταία δεκαπενταετία αύξησαν το ενεργητικό τους κατά 300 δισεκατομμύρια ευρώ.

2 Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και αιχμές του δόρατος το πρώην υπουργείο Ανάπτυξης -νυν υπουργείο Ανταγωνιστικότητας- αλλά και την πλήρη ενεργοποίηση της επιτροπής ανταγωνισμού πρέπει να ελεγχθεί η λειτουργία του καρτέλ στην αγορά.
Και αναφέρομαι στα καρτέλ των τροφίμων, του γάλακτος, της σιδηρουργίας, της ένδυσης, εκεί όπου ένας ελάχιστος αριθμός επιχειρήσεων ελέγχει ένα μεγάλο ποσοστό της αγοράς. Εφόσον αυτό πραγματοποιηθεί, θα επιτραπεί η είσοδος νέων επιχειρήσεων στις νέες αγορές, που σημαίνει νέες θέσεις εργασίας, δηλαδή αύξηση της ζήτησης και της κατανάλωσης. Βέβαια, ταυτόχρονα θα πρέπει να λειτουργήσει ελεύθερα ο ανταγωνισμός και όχι με τις στρεβλώσεις που λειτουργεί σήμερα στη χώρα μας. Με αυτόν τον τρόπο, θα δημιουργηθούν συνθήκες εσωτερικού αποπληθωρισμού! Δηλαδή, μείωση των τιμών και άρα ανάσα για το μέσο νοικοκυριό.

3 Το πρόγραμμα ΤΕΜΠΤΕ: Πρέπει πάση θυσία να λειτουργήσει στην πράξη μέσω του τραπεζικού συστήματος και συγκεκριμένα των ιδιωτικών τραπεζών. Είτε, δηλαδή, απευθείας, μέσω του ταμείου, είτε μέσω των δημόσιων οικονομικών υπηρεσιών είτε διαμέσου των αυστηρά ελεγχόμενων δημόσιων τραπεζών. Και να απευθύνεται αποκλειστικά στις πολύ μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που έχουν προβλήματα ρευστότητας, που είναι ζημιογόνες, που έχουν οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία και προς τους προμηθευτές.
Η κατά αυτόν το τρόπο ελεγχόμενη απευθείας εξόφληση των οφειλών τους προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τους προμηθευτές τους θα τους δώσει ώθηση να δραστηριοποιηθούν και ταυτόχρονα θα δημιουργήσει κινητικότητα στην αγορά, διότι θα υπάρξει απευθείας ρευστότητα. Άρα, αύξηση της απασχόλησης, αύξηση της ζήτησης και, άρα, κατανάλωση.

Κυβερνηση Πιστωτων..............................

2010-11-28T03:22:00.000-08:00

Χάτσον

Ο Οικονομολογος που μαλλον δεν ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ο ΓΑΠ σε ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ !!!

(...) Ο κ. Χάτσον έχει στο ενεργητικό του δύο τουλάχιστον σημαντικές παρεμβάσεις στη σύγχρονη πολιτική ιστορία των ΗΠΑ. Τον Απρίλιο του 2005 δημοσίευσε στο περιοδικό «Harper's Magazine» το άρθρο «Η πυραμίδα των 4,7 τρισ.: για ποιους λόγους η Κοινωνική Ασφάλιση δεν αρκεί για τη σωτηρία της Wall Street». Το κείμενο αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στο κύμα των αντιδράσεων που προκάλεσε η προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να ιδιωτικοποιήσει την κοινωνική ασφάλιση στις ΗΠΑ με σκοπό να διοχετεύσει στο χρηματιστήριο τις ασφαλιστικές εισφορές των μισθωτών, έτσι ώστε να εκτιναχθούν οι τιμές των μετοχών προς όφελος των κερδοσκόπων και με ζημία βέβαια των συνταξιοδοτικών ταμείων, τα οποία θα αγόραζαν αυτές τις μετοχές.
Στο ίδιο περιοδικό δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2006 το αφιέρωμα που επιμελήθηκε ο Χάτσον με τίτλο «Ο δρόμος προς τη δουλοπαροικία: εικονογραφημένος οδηγός για την επερχόμενη κατάρρευση του κλάδου των ακινήτων».
Το κείμενο αυτό έμεινε στην ιστορία γιατί ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη -και με ακρίβεια διατυπωμένη- πρόβλεψη ότι θα σκάσει η φούσκα με τα στεγαστικά δάνεια και ότι οι συνέπειες για τους ιδιοκτήτες και για το πιστωτικό σύστημα θα είναι καταστρεπτικές. Σύμφωνα με τη μελέτη του Dirk Bezemer στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ο Χάτσον υπήρξε ένας από τους δώδεκα οικονομολόγους που προέβλεψαν την κρίση.
Σε ένα πιο πρόσφατο κείμενό του με τίτλο «Πώς θα σωθεί ο καπιταλισμός» (Νοέμβριος 2008) ο Χάτσον υποστηρίζει ότι μοναδική διέξοδος από την πλανητική χρηματοπιστωτική κρίση είναι η διαγραφή των χρεών σε μεγάλη κλίμακα.
Ο Μάικλ Χάτσον κατέχει σήμερα τη θέση του Διακεκριμένου Καθηγητή Ερευνητή στην Οικονομία του Πανεπιστημίου του Μισούρι στο Κάνσας Σίτι, ενώ είναι και πρόεδρος στο Ινστιτούτο ISLET (Institute for the Study of Long-term Economic Trends). Υπήρξε σύμβουλος στη Wall Street, αλλά και στέλεχος της Chase Manhattan Bank. Κατά καιρούς έχει διατελέσει οικονομικός σύμβουλος σε πολύ διαφορετικές κυβερνήσεις, από τις ΗΠΑ και τον Καναδά μέχρι το Μεξικό, τη Μαλαισία, την Κίνα και τη Ρωσία.
.
Θεωρεί ότι το πρόγραμμα που έχει τεθεί σε ενέργεια στην Ελλαδα δεν έχει τύχη:
«Η εναλλακτική λύση είναι να μην πληρώσετε. Αυτή η λύση εφαρμόστηκε στην Αργεντινή.
Ο νόμος που ψηφίστηκε στην Ελλάδα προϋποθέτει ότι το πρόβλημα είναι προσωρινό.
Αλλά, δυστυχώς, είναι μόνιμο. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει εκχωρήσει το δικαίωμά της να δημιουργεί χρήμα και να το "ξοδεύει" στην κυκλοφορία πιστώνοντας τραπεζικούς λογαριασμούς. Στις εμπορικές τράπεζες επιτρέπεται να δημιουργούν ελεύθερα χρήμα, αλλά όχι στην κυβέρνηση.
»Οι έλεγχοι στο κεφάλαιο θα σταματούσαν τις επιθέσεις, εφόσον με τους ελέγχους οι κερδοσκόποι δεν θα μπορούσαν να καλύπτουν το παιχνίδι των βραχυπρόθεσμων αγοραπωλησιών.
»Αυτά που πρότεινα για τη Λετονία μπορεί να αποδειχτούν εφαρμόσιμα και στην Ελλάδα:

να αναπροσαρμοστούν όλα τα δάνεια σε δραχμές, αφού πρώτα τεθεί η ισοτιμία μιας δραχμής προς ένα ευρώ. Στη συνέχεια, να υποτιμηθεί η δραχμή και έτσι να μειωθούν τα δάνεια.

»Η βασική σας τοποθέτηση θα 'πρεπε να είναι ότι η οικονομία πρέπει να έχει το προβάδισμα και όχι οι απαιτήσεις των τραπεζιτών επί της οικονομίας. Η Ε.Ε. επιβάλλει τοξικά οικονομικά προϊόντα στην Ελλάδα και το ευρώ δείχνει πεθαμένο. Δεν νομίζω ότι θα προσχωρήσουν στη νομισματική ένωση οι μετασοβιετικές χώρες - μέλη».
--

Ο κ. Μάικλ Χάτσον παραχώρησε με προθυμία την ανάλυσή του για την Ελλάδα, με την οποία τοποθετεί το ελληνικό πρόβλημα σε ένα ευρύτερο ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο. Το σημαντικό είναι ότι ο κ. Χάτσον δεν παραλείπει να αποδώσει στις κοινωνικές αντιδράσεις τη σημασία που τους αξίζει. Τα σημαντικότερα στοιχεία των θέσεών του.

Τι είναι η «ελληνική διάσωση»;

- Η «ελληνική διάσωση» θα 'πρεπε να λέγεται με το όνομά της. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα TARP (Troubled Asset Relief Program) για τους γερμανούς και τους άλλους ευρωπαίους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους της παγκόσμιας νομισματικής κυκλοφορίας (σ.σ.: TARP είναι το πρόγραμμα που εφάρμοσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 2008, αγοράζοντας μετοχές και περιουσιακά στοιχεία από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς για να τους διασώσει μετά την κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων).
Τα χρήματα για τη διάσωση παρέχονται από άλλες κυβερνήσεις (τα περισσότερα από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, το οποίο περιορίζει ανάλογα τις δαπάνες του στο εσωτερικό της χώρας) σε ένα είδος τριτεγγύησης ώστε να μπορέσει η ελληνική κυβέρνηση να πληρώσει τους ξένους κατόχους ομολόγων, οι οποίοι τα αγόρασαν σε πολύ χαμηλές τιμές τις τελευταίες βδομάδες.
Αυτοί θα κερδίσουν για τα καλά, όπως και οι αγοραστές των ελληνικών ομολόγων αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι κερδοσκόποι των ευρω-ομολόγων και άλλοι παίκτες του καπιταλιστικού καζίνου. Οσοι χάνουν απ' αυτές τις ανταλλαγές (swap) πρέπει με τη σειρά τους να «διασωθούν» κι αυτό θα συνεχίζεται μέχρι το άπειρο.
Αυτό το απρόβλεπτο κόστος θα το πληρώσουν οι φορολογούμενοι -και τελικά οι φορολογούμενοι της Ελλάδας (μάλιστα οι εργαζόμενοι, διότι ο πλούτος έχει απαλλαγεί από τη φορολογία)- ώστε να εξοφληθούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το ΔΝΤ και ακόμα το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για τη ληστρική τους χρηματοδότηση. Η πληρωμή των κατόχων ομολόγων θα χρησιμοποιηθεί ως μια δικαιολογία για την περικοπή των δημόσιων υπηρεσιών, των συντάξεων και άλλων κρατικών δαπανών στην Ελλάδα.

Το λόμπι του χρηματοπιστωτικού τομέα χρησιμοποιεί την ελληνική κρίση ως ένα μάθημα για να προειδοποιήσει ότι χρειάζεται περιστολή των δημόσιων δαπανών στην Κοινωνική Ασφάλιση και την Περίθαλψη.

Αυτό είναι το αντίθετο από εκείνο που ζητούν οι έλληνες διαδηλωτές:
να αντιστραφεί το συνολικό βάρος που πέφτει πάνω στους εργαζόμενους και να δοθεί προτεραιότητα στις συντάξεις έναντι της απαίτησης των τραπεζών να πληρωθούν στο ακέραιο για δάνεια υψηλού ρίσκου αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Το λόμπι των τραπεζών γνωρίζει ότι το χρηματοπιστωτικό παιχνίδι έχει τελειώσει. Τα σχέδιά του είναι βραχυπρόθεσμα.
Ο σκοπός του τομέα αυτού είναι να πάρει όσο πιο πολλά χρήματα από το πακέτο «διάσωσης» μπορεί και να εξαφανιστεί με ικανοποιητικά ετήσια μπόνους, έτσι ώστε να έχει το πάνω χέρι έναντι της υπόλοιπης κοινωνίας όταν επιτέλους γίνει η επανεκκίνηση της οικονομίας.
Οσο λιγότερα χρήματα δαπανηθούν από το Δημόσιο σε κοινωνικά προγράμματα τόσο περισσότερα χρήματα «διάσωσης» θα καταβληθούν στις τράπεζες για τις εκθετικά αυξανόμενες επισφαλείς απαιτήσεις τους, οι οποίες στο τέλος δεν θα είναι δυνατόν να καταβληθούν.
Είναι αναπόφευκτο ότι τα δάνεια και τα ομόλογα θα χαθούν στη συνήθη αναταραχή της πτώχευσης.
Αν οι εργαζόμενοι -και οι διαδηλώσεις τους- χάσουν τη δυναμική τους, η εξουσία θα εκχωρηθεί στους ξένους πιστωτές, οι οποίοι θα υπαγορεύσουν την ακολουθητέα πολιτική.

Και όσο περισσότερο υπηρετείται το συμφέρον των τραπεζιτών τόσο χειρότερη και πιο επιβαρημένη από χρέη θα καταντά η οικονομία.

Τα δικά τους κέρδη επιτυγχάνονται με το κόστος της εσωτερικής λιτότητας
. Οι προγραμματισμένες πληρωμές από τα ελληνικά συνταξιοδοτικά ταμεία και τα κρατικά προγράμματα κοινωνικών δαπανών θα χρησιμοποιηθούν για τον ανεφοδιασμό του τραπεζικού κεφαλαίου στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη............................................................................................................................
...................................................................................

- Αυτό που εκτυλίσσεται είναι ένας κοινωνικός πόλεμος σε παγκόσμια κλίμακα - όχι ο ταξικός πόλεμος που οραματίστηκαν τον 19ο αιώνα, αλλά ένας πόλεμος του χρηματοπιστωτικού συστήματος εναντίον ολόκληρων οικονομιών, εναντίον της βιομηχανίας, των επιχειρήσεων ακινήτων και των κυβερνήσεων, αλλά βέβαια και εναντίον των εργαζομένων.
.................................................................................................................................................
Το ιστορικό υπόβαθρο της κρίσης;
- Η ελληνική κρίση δείχνει σε ποιο βαθμό η «Ευρωπαϊκή Ιδέα» έχει μετατοπιστεί από το 1957, όταν σχηματίστηκε η εξαμελής Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ).
Με την ώθηση των ΗΠΑ, η Βρετανία και η Σκανδιναβία δημιούργησαν την ανταγωνιστική Ευρωπαϊκή Ενωση Ελεύθερου Εμπορίου με επτά μέλη.
Αλλά ακόμα και έτσι, η επαγγελία της «Euroland» -τουλάχιστον πριν το Μάαστριχτ και τη Λισαβόνα- ήταν να αρθούν οι εργαζόμενοι στο επίπεδο ευημερίας της μεσαίας τάξης και όχι βέβαια να επιβληθούν προγράμματα λιτότητας τύπου ΔΝΤ, παρόμοια μ' εκείνα που κατέστρεψαν χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Η πολιτική, κοινωνική, δημοσιονομική και οικονομική εξουσία μεταφέρεται στη γραφειοκρατία της Ε.Ε. και τους δημοσιονομικούς ελεγκτές της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, των οποίων τα προγράμματα λιτότητας και τα σχετικά αντεργατικά προγράμματα οδηγούν τις κυβερνήσεις στο ξεπούλημα του δημόσιου τομέα, του εδαφικού και υπόγειου πλούτου, των δημόσιων επιχειρήσεων και δεσμεύει μελλοντικά φορολογικά έσοδα για να πληρωθούν τα κράτη-πιστωτές.
Αυτή η πολιτική έχει ήδη επιβληθεί στη «Νέα Ευρώπη» (τις μετασοβιετικές οικονομίες και την Ισλανδία) από το φθινόπωρο του 2008. Και τώρα επιβάλλεται στα PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία). Δεν είναι να απορεί κανείς που υπάρχουν ταραχές!
Για όσους δεν παρακολούθησαν την Ισλανδία και τη Λετονία πέρυσι, η Ελλάδα είναι το νεότερο και μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο πεδίο μάχης. Τουλάχιστον η Ισλανδία και οι χώρες της Βαλτικής έχουν τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίζουν τα δάνεια στο δικό τους νόμισμα, χαμηλώνοντας το ξένο χρέος τους κατά βούληση και φορολογώντας τα ακίνητα για να ανακτήσει η κυβέρνηση τα έσοδα που είχε εγγυηθεί στους ξένους τραπεζίτες.
Αλλά η Ελλάδα είναι φυλακισμένη σε μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, την οποία διοικούν μη εκλεγμένοι υπάλληλοι που έχουν αναστρέψει την ιστορική έννοια της δημοκρατίας.
Αντί ο σημαντικότερος τομέας της οικονομίας -τα δημοσιονομικά- να υπάγεται στους εκλεγμένους πολιτικούς, οι κεντρικές τράπεζες (δηλαδή οι διορισμένοι υπάλληλοι των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών) έχουν αυτονομηθεί από πολιτικούς ελέγχους και ισορροπίες.

Τίθεται πρόβλημα δημοκρατίας

- Με τρόπο πραγματικά οργουελιανό, οι δεξιοί της Ευρώπης και των ΗΠΑ (όπως ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Μπεν Μπερνάνκι) αποκαλούν αυτή την κατάσταση «σήμα κατατεθέν της δημοκρατίας».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη σφραγίδα της ολιγαρχίας, που αποκλείει τον έλεγχο της κατανομής των οικονομικών πιστώσεων -και κατά συνέπεια του μελλοντικού προγραμματισμού- ενώ παράλληλα επιτρέπει στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα να στραγγαλίζουν τα προγράμματα δημοσίων δαπανών

Η Ισλανδία, η Λετονία και τώρα η Ελλάδα είναι το πρελούδιο στην παγκόσμια εκστρατεία που ετοιμάζεται για να ανατραπεί το μεγάλο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του 19ου αιώνα:
η φορολόγηση της γης και της υπεραξίας των ακινήτων, των μετοχών και των ομολόγων καθώς και η υπαγωγή του χρηματοπιστωτικού τομέα στις ανάγκες της οικονομικής ανάπτυξης κάτω από δημοκρατική διεύθυνση.
Το δόγμα αυτό συνέχιζε να ακολουθείται από τη μεταπολεμική περίοδο της προοδευτικής φορολόγησης που σήμανε τη μεγαλύτερη άνοδο σε ποιότητα ζωής και οικονομική ανάπτυξη του 20ού αιώνα.
Αλλά οι περισσότερες χώρες έχουν αντιστρέψει τη δημοσιονομική τάση από το 1980.
Οι εφορίες «απελευθέρωσαν» το εισόδημα από τις υποχρεώσεις του στο Δημόσιο, με μόνο αποτέλεσμα να το δουν να δίνεται ενέχυρο στις τράπεζες για μεγαλύτερα δάνεια.
Κατοικίες, κτίρια γραφείων και ολόκληρες επιχειρήσεις αξίζουν ό,τι τους δανείζουν οι τράπεζες. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολίτες (και οι επιχειρήσεις) αντέδρασαν στην αύξηση της φορολόγησης με την καταφυγή σε δάνεια για να αγοράσουν σπίτια (και εταιρείες), έως ότου οι τιμές ανέβηκαν και άλλο.
Και η φορολόγηση της εργασίας τώρα ληστεύεται ώστε να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος που προκύπτει από τον πληθωρισμό και το δημοσιονομικό ναυάγιο, το οποίο βοήθησε να δημιουργηθεί η περικοπή της φορολογίας των ακινήτων.
Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργούνται τα εθνικά χρέη.
Οι κυβερνήσεις καταφεύγουν στο δανεισμό ως συνέπεια της γενικής φοροαπαλλαγής του πλούτου γενικά και όχι μόνο των ακινήτων......................................................................................................................................................................
...................................................................................................

Το μοντελο που ακολουθει η Ελλαδα!!

- Ακολουθώντας τις δυτικές κυβερνήσεις η ελληνική κυβέρνηση μετατόπισε τα φορολογικά βάρη από τα ακίνητα και τον χρηματοπιστωτικό τομέα στους εργαζόμενους τις τελευταίες δεκαετίες.
Δεν είναι σε θέση ή δεν επιθυμεί να φορολογήσει τους πλούσιους ή ακόμα και τους ευκατάστατους επαγγελματίες. Και όμως οι νεοφιλελεύθεροι κατηγορούν την ελληνική και άλλες χρεωμένες κυβερνήσεις ότι δεν ξεπουλάνε αρκετή δημόσια γη και κρατικές επιχειρήσεις για να καλύψουν το έλλειμμα.

Οπως έχει κάνει και η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η ελληνική εξέδωσε ομόλογα για να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα που προκύπτει απ' αυτές τις φορολογικές απώλειες. Οι αγοραστές αυτών των ομολόγων (και τώρα πλέον και οι γερμανοί φορολογούμενοι) πρέπει να υποστούν το βάρος της υστέρησης των φορολογικών εσόδων.
Γερμανικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες, καθώς και οι άλλοι κάτοχοι αυτών των ομολόγων πρέπει να ξεπληρωθούν με το κοινωνικό κόστος δραστικών περικοπών σε συντάξεις και δημόσιες δαπάνες -και αν αυτό είναι δυνατόν, με περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα δημόσιου πλούτου σε άθλιες τιμές.

Οι εργαζόμενοι στην Ελλαδα καταλαβαίνουν αυτά που αποφεύγουν τα περισσότερα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ!!!!!

. Η αύξηση των πραγματικών μισθών επιβραδύνθηκε διεθνώς (και στις ΗΠΑ έχει παγώσει από το 1979).
Η ιδιοκατοίκηση επιτυγχάνεται για τους νέους αγοραστές με το κόστος ενός ισόβιου ενυπόθηκου δανείου.
Οι κάτοχοι ομολόγων και οι κερδοσκόποι είχαν το θράσος να απαιτήσουν από την Ε.Ε., το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ βοήθεια για να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους προτού καταρρεύσει το χρηματιστικό παιχνίδι.
Η αρπαγή μπορεί να γίνει πιο γρήγορα μέσω της συρρίκνωσης των οικονομιών στο πλαίσιο των προγραμμάτων λιτότητας τύπου ΔΝΤ.
Η ανεργία ανεβαίνει, ενώ οι οικονομίες βυθίζονται και άλλο στο χρέος -όχι μόνο δημόσιο χρέος- καθώς η συρρίκνωση των αγορών οδηγεί σε πτώση των φορολογικών εσόδων, αλλά και σε εξωτερικό χρέος καθώς αυξάνεται η εξάρτηση από τις εισαγωγές.
Για να πληρωθούν οι πιστωτές θα τους επιτραπεί να ιδιοποιηθούν το οικονομικό πλεόνασμα, σε μορφή εξυπηρέτησης του χρέους εις βάρος νέων επενδύσεων σε υποδομές και δημόσιες κοινωνικές δαπάνες, καθώς και της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου.
Από οικονομική άποψη, η εξέγερση είναι μια εξέγερση εναντίον της πολιτικής που θυσιάζει την ευημερία για να πληρωθούν ξένοι πιστωτές μ' αυτό τον τρόπο.
.............................................................................................................................................................................................

οι πολιτικές συνέπειες;

- Σε πολιτικό επίπεδο ο αγώνας είναι να σωθεί η Ελλάδα από το να μεταβληθεί σε αντι-κράτος.
Ο κλασικός ορισμός του «κράτους» ή κυβέρνησης είναι η δυνατότητα να επιβάλλει φόρους και να εκδίδει νόμισμα.
Αλλά η Ελλάδα έχει εκχωρήσει τη δημοσιονομική της εξουσία στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ, που της επιβάλλουν να παραβιάσει όσα οι πολιτικοί επιστήμονες έχουν περιγράψει ως πρώτη αρχή κάθε κυβέρνησης: να ενεργεί σύμφωνα με τα μακροπρόθεσμα εθνικά συμφέροντα.
Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώνεται να ενεργεί προς το συμφέρον του τραπεζικού κεφαλαίου και ειδικά των ξένων χωρών με αποτέλεσμα τη λεηλασία περιουσιακών στοιχείων, αντί να προωθεί τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη.
Το ζήτημα είναι αν τα κράτη θα διοικούνται από τους πιστωτές ή από την επιδίωξη του λαού να δρέψει τους καρπούς της οικονομικής ανάπτυξης.
Η ώθηση της ολιγαρχίας είναι να χρησιμοποιηθούν τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. για τη διάσωση των ξένων τραπεζών και των ξένων κερδοσκόπων σε βάρος των ελλήνων εργαζομένων.
Δηλαδή υποχρεώνεται η εργασία και όχι το χρηματιστικό κεφάλαιο να υποστεί τα βάρη από την υστέρηση εσόδων της κυβέρνησης που απορρέει από τη μη φορολόγηση του πλούτου.
Ο στόχος είναι να επιτραπεί στις ξένες τράπεζες να αποφύγουν να πληρώσουν το κόστος από τη δράση τους ως καταλύτη στην αποστράγγιση της εγχώριας αγοράς. Γι' αυτό πρέπει η κυβερνητική εξουσία να αποσπαστεί από τα χέρια των εκλογέων και να υπαχθεί στο ΔΝΤ και την Ε.Ε., που λειτουργούν ως όργανα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ετσι δημιουργείται μια κατάσταση όπου ούτε η Ελλάδα ούτε η Ε.Ε. είναι «κράτη» ή «κυβερνήσεις» με την παραδοσιακή πολιτική έννοια.
Τι συνέβη στις άλλες χώρες της Ευρώπης;...................................................................................
- Οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού χρηματιστικού λόμπι εκμεταλλεύτηκαν την κρίση ως μια ευκαιρία να Αυτός δηλαδή ο δανεισμός από την Ε.Ε. είναι μια άσκηση ωμού νεοαποικισμού.
Μπορεί άραγε η καθυστερημένη στροφή των γερμανών ψηφοφόρων προς μια συμμαχία Σοσιαλιστών-Πράσινων και Αριστεράς να προκαλέσει ανακοπή αυτής της πορείας; Το πιθανότερο είναι πως όχι.
Ο έλληνας πρωθυπουργός συγκατατέθηκε στην πορεία αυτή παρά το γεγονός ότι είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Επομένως το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κατάσταση «ματ», και προορίζεται να δει τις δημόσιες δαπάνες της, τις συντάξεις, την περίθαλψη, την εκπαίδευση και το βιοτικό επίπεδο να υποχωρούν, όπως συνέβη με τις χώρες της Βαλτικής.
Πρόκειται για ένα πείραμα κεντρικού νεοφιλελεύθερου σχεδιασμού.
Αν αυτό είναι ένα παράδειγμα για όσα θα μας φέρει το μέλλον, τότε ο κόσμος θα δει σύντομα ένα κύμα ελληνικής μετανάστευσης, παρόμοιο με το βαλτικό.

Υ.Γ. Η Συνεντευξη δοθηκε στον 'Ιο'

ΣτΕ: Εισηγήσεις υπέρ της συνταγματικότητας του μνημονίου

2010-11-20T03:06:00.000-08:00

Συνταγματικό και νόμιμο θα κρίνουν το μνημόνιο που έχει συνάψει η χώρα με την ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ΔΝΤ οι δύο εισηγήτριες του Συμβουλίου της Επικρατείας προτείνοντας την απόρριψη όλων των προσφυγών που ζητούν την ακύρωσή του.
Οι προσφυγές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, της ΑΔΕΔΥ της ΕΣΗΕΑ σωματείων συνταξιούχων και άλλων φορέων θα συζητηθούν την ερχόμενη Τρίτη στην Ολομέλεια του ΣτΕ
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις εισηγήσεις των Μαίρη Σαρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου:
Ο λόγος ακυρώσεως, ότι ο ν. 3845/2010 είναι ανυπόστατος διότι κατά την ψήφισή του δεν συγκεντρώθηκε η απαιτούμενη κατ' άρθρο 28 παράγραφος 2 του Συντάγματος αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, είναι απορριπτέος, διότι ερείδεται στην εσφαλμένη εκδοχή ότι το Μνημόνιο αποτελεί διεθνή σύμβαση. Εξάλλου, οι εισηγήτριες θα αναφέρουν ότι με το ν. 3845/2010 δεν αναγνωρίζονται εξουσίες σε όργανα διεθνών οργανισμών, που να περιορίζουν την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας. Ειδικότερα, θα αναφέρουν ότι «με τις διατάξεις του ν. 3845/2010 δεν κυρώνεται το Μνημόνιο Συνεννόησης, ούτε, άλλωστε, παραχωρούνται με αυτό αρμοδιότητες σχετικές με την άσκηση της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας και την εποπτεία της υλοποιήσεώς της στα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπως εσφαλμένως υπολαμβάνουν οι αιτούντες».
Για το ίδιο θέμα θα αναφέρουν ακόμη ότι «ούτε με τις διατάξεις του ν. 3845/2010 αναγνωρίζονται εξουσίες σε όργανα διεθνών οργανισμών, περιορίζουσες καθ' οιονδήποτε τρόπο την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας, η ελληνική δε κυβέρνηση διατηρεί την κατ' άρθρο 82 του Συντάγματος εξουσία της για τη χάραξη της γενικής πολιτικής της χώρας.

Επίσης, οι δύο σύμβουλοι θα εξετάσουν τη συμβατότητα των ρυθμίσεων του Μνημονίου που αφορούν τις περικοπές τόσο των αποδοχών όσο και των συντάξεων προς το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών Οι εισηγήσεις θα δεχθούν ότι το δικαίωμα στη σύνταξη και στο μισθό προστατεύεται, ως περιουσιακό δικαίωμα, από το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου. Ο περιορισμός, όμως, του δικαιώματος αυτού με τις περικοπές που θεσπίζονται -θα συνεχίσουν οι σύμβουλοι- δικαιολογείται από υπέρτερους λόγους δημοσίου συμφέροντος που ανάγονται στην ανάγκη μείωσης του υπερβολικού δημοσιονομικού ελλείμματος και του εξωτερικού χρέους της χώρας, ενόψει και των υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η χώρα στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. ’λλωστε, για την επίτευξη του στόχου της δημοσιονομικής προσαρμογής, έχουν ήδη θεσπισθεί νομοθετικά μέτρα, που αφορούν όχι μόνο το σκέλος της περιστολής εν γένει των δαπανών αλλά και μέτρα αύξησης των δημοσιονομικών εσόδων.

Παράλληλα, θα αναφέρουν ότι με το Μνημόνιο "ελήφθησαν μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής για την άμεση αντιμετώπιση της οξείας δημοσιονομικής κρίσης, η οποία είχε καταστήσει αδύνατη την εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών της χώρας μέσω των διεθνών αγορών και πιθανό το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της". Και θα συνεχίσουν:
«Πέραν της αποτροπής του κινδύνου πτωχεύσεως της χώρας, με τα μέτρα αυτά, τα οποία εντάσσονται στο πλαίσιο ενός ``εμπροσθοβαρούς`` προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, επιδιώκεται, περαιτέρω, η εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών κατά τρόπο διατηρήσιμο και βιώσιμο. Εντός του πλαισίου αυτού, επιδιώκεται η μεσοπρόθεσμη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και η αναστροφή της αυξητικής πορείας του δημοσίου χρέους, στόχοι, δηλαδή, η επίτευξη των οποίων εκτιμάται ότι θα συμβάλλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Η λήψη των μέτρων του ν. 3845/2010 εκρίθη, εξάλλου, επιβεβλημένη για την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας, ο οποίος, κατά τα ήδη εκτεθέντα, δημιουργήθηκε από τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης με τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Περαιτέρω, η λήψη των μέτρων αυτών συνιστά εκπλήρωση υποχρεώσεως της Ελλάδας, η οποία πλέον απορρέει από την ιδιότητά της ως μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από τη συμμετοχή της στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Ειδικότερα, τα μέτρα αυτά, τα οποία είχαν περιληφθεί στις συστάσεις του Συμβουλίου της 16ης Φεβρουαρίου 2010 και προβλέπονται ήδη από την προαναφερθείσα απόφαση 2010/320 του Συμβουλίου της 8ης Ιουνίου 2010, αποβλέπουν στην επιτυχία της προσπάθειας δημοσιονομικής προσαρμογής, η οποία ανελήφθη, στο πλαίσιο της τηρήσεως των υποχρεώσεων δημοσιονομικής πειθαρχίας της χώρας, για τη διόρθωση του υπερβολικού της δημοσιονομικού ελλείμματος. Πέραν τούτων, η λήψη των μέτρων αυτών εκρίθη επιβεβλημένη για τη διασφάλιση της σταθερότητας της ευρωζώνης και της συναλλαγματικής θέσης του κοινού νομίσματος».
Ακόμη, θα αναφέρουν ότι «τα επίμαχα μέτρα, τα οποία αποτελούν τμήμα του ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής και προώθησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων της ελληνικής οικονομίας, δικαιολογούνται κατ' επίκληση σοβαρών λόγων δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι αποτελούν, ταυτοχρόνως, και σκοπούς κοινού ενδιαφέροντος των κρατών - μελών της Ένωσης».
Αναφορικά με τους ισχυρισμούς των προσφευγόντων στο ΣτΕ περί παράβασης των συνταγματικών επιταγών, μεταξύ των άλλων, θα αναφέρουν:
«Οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί περί παραβάσεως της αρχής της αναλογικότητας είναι απορριπτέοι. Ειδικότερα, αβασίμως προβάλλεται ότι ο νομοθέτης παρέλειψε να εξετάσει προ της λήψεως των συγκεκριμένων μέτρων, το ενδεχόμενο υιοθέτησης εναλλακτικών λύσεων, ηπιότερων, δηλαδή, μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής. Και τούτο, διότι, ανεξαρτήτως του ότι η μείωση του κόστους μισθοδοσίας του προσωπικού του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα και των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης αποτελεί, κατά τα ήδη εκτεθέντα, όχι μόνον δέσμευση της χώρας, αναληφθείσα στο πλαίσιο της ενεργοποίησης του μηχανισμού χρηματοδοτικής στήριξης της ελληνικής οικονομίας, αλλά προεχόντως υποχρέωση ευθέως απορρέουσα από τις διατάξεις των Συνθηκών περί δημοσιονομικής πειθαρχίας και συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών - μελών της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, τα επίμαχα μέτρα εντάσσονται στο πλαίσιο ενός ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, τμήμα μόνον του οποίου αποτελούν. Κατά συνέπεια, η επιχειρούμενη δημοσιονομική προσαρμογή δεν επικεντρώνεται στα μέτρα περικοπής των αποδοχών και των επιδομάτων των μισθωτών του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα και των συνταξιούχων, αλλά αφορά στη λήψη κατά την επόμενη τριετία διαφόρων δημοσιονομικών και διαρθρωτικών μέτρων, η συντονισμένη εφαρμογή των οποίων εκτιμάται ότι θα συμβάλλει στην έξοδο της χώρας από την κρίση και στην βελτίωση των δημοσιονομικών της μεγεθών, κατά τρόπο που αναμένεται να διατηρηθεί και μετά την πάροδο της τριετίας».
Ακόμη, θα αναφέρουν ότι οι διατάξεις του Μνημονίου δεν προσκρούουν - όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες - σε μια σειρά άρθρων του Συντάγματος, όπως περί παραβιάσεως του προστατεύοντος την ανθρώπινη αξία άρθρου 2 του Συντάγματος και των κατοχυρωμένων με το άρθρο 4 παρ. 1 αρχής της ισότητας και με το άρθρο 25 παρ. 1 εδ. δ΄ του Συντάγματος αρχής της αναλογικότητας.
Εξάλλου, θα αναφέρουν ότι οι επίδικες ρυθμίσεις, με τις οποίες επέρχεται μεν, κατ' αρχήν, επέμβαση σε περιουσιακά δικαιώματα, εξασφαλίζουν δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις του γενικού συμφέροντος και την ανάγκη προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Συνεπώς, δεν αντίκεινται στο άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου και τα περί του αντιθέτου προβαλλόμενα με την κρινόμενη αίτηση είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.
Τέλος, θα τεθεί και ζήτημα εννόμου συμφέροντος όσων προσέφυγαν και οι εισηγήτριες θα αναφέρουν ότι όσοι προσέφυγαν στο ΣτΕ δεν έχουν έννομο συμφέρον, εκτός της Ομοσπονδίας Εργατικών Στελεχών Ελλάδος.
Ανακοίνωση του ΣτΕ
Για το ζήτημα των εισηγήσεων του Μνημονίου το ΣτΕ εξέδωσε σήμερα Δελτίο Τύπου, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, αναφέρει:
«Το μνημόνιο συνεννόησης, το οποίο υπογράφηκε στις 3.5.2010 μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των κρατών μελών της Ευρωζώνης εκπροσωπουμένων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμο οικονομικό πρόγραμμα του ελληνικού κράτους, με το οποίο καθορίζονται οι στόχοι δημοσιονομικής προσαρμογής και τα μέσα επίτευξής τους, με σκοπό την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Το ίδιο το Μνημόνιο δεν περιέχει κανόνες δικαίου και, συνεπώς, δεν έχει έννομες συνέπειες. Τέτοιες συνέπειες προκύπτουν το πρώτον με την θέσπιση από τη νομοθετική εξουσία, ρυθμίσεων, με τις οποίες πραγματοποιούνται οι εξαγγελλόμενες στο Μνημόνιο δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές. Το Μνημόνιο, δεν αποτελεί διεθνή συνθήκη κατά την έννοια της Σύμβασης της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών. Το γεγονός ότι και τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ που υπέγραψαν το Μνημόνιο δεν θεώρησαν ότι αυτό έχει χαρακτήρα διεθνούς σύμβασης, συνάγεται από το γεγονός ότι μετά την υπογραφή του Μνημονίου και τη δημοσίευση του ν. 3845/2010, στον οποίο προσαρτώνται ως παραρτήματα τα δύο κυριότερα μέρη του Μνημονίου, εκδόθηκε, κατ' εφαρμογή των άρθρων 126 παρ. 9 και 136 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου, με την οποία προσδιορίστηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα. Από την απόφαση δε αυτή δημιουργούνται υποχρεώσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε σχέση με την πραγματοποίηση των μέτρων αυτών, σύμφωνα με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΕΟΣ

2010-11-19T01:23:00.001-08:00

Οπως προκυπτει απο τα παρακατω η Συνεντευξη δοθηκε στις

12 Μαιου 2010.

| Posted On Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010 at 00:34

Συνέντευξη του Γιάννη Βαρουφάκη στον Παύλο Κλαυδιανό (από την “Εποχή” αυτής της Κυριακής)

Τι συνιστούν για την ελληνική κοινωνία και οικονομία τα μέτρα;
-Θα μπούμε σε μια αντιαναπτυξιακή, υφεσιακή πορεία κατά την οποία το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) θα συρρικνωθεί με ρυθμούς που δεν έχει ξαναδεί η ελληνική κοινωνία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, όπως πάντα, η συρρίκνωση δεν είναι ισοδύναμα κατανεμημένη στα κοινωνικά στρώματα. Μιλάμε για μεγάλη πτώση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων. Επίσης θα έχουμε και ένα είδος «απεργίας» επενδύσεων εκ μέρους των επιχειρήσεων. Αλλά, βέβαια, αυτός είναι και ο σκοπός τους. Όχι, όμως, μόνο του ΔΝΤ, που δεν παίζει και τον πρώτο ρόλο, αλλά βασικά της Γερμανίας η οποία βλέπει ως μονόδρομο την υποτίμηση των ελληνικών εισοδημάτων (μιας και δεν μπορεί να υποτιμηθεί πλέον το ελληνικό νόμισμα). Σε σχέση με την ευρωζώνη το ΔΝΤ είναι μετριοπαθές!

Πού οφείλεται ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός της ευρωζώνης;
-Δεν είναι καν νεοφιλελευθερισμός. Είναι μια μικροπολιτική, μικροοικονομική επέκταση του γερμανικού τρόπου σκέψης, πάρα πολύ όμοιας με ενός μπακάλη. Έχετε κύριοι έλλειμμα στο ισοζύγιό σας και δεν μπορείτε να υποτιμήσετε εφόσον σας βάλαμε στο ευρώ; Θα το υποτιμήσετε μ΄ άλλο τρόπο! Πριν το ευρώ, όταν υπήρχε έλλειμμα αφηνόταν το νόμισμα να διολισθαίνει και κρατούσε η εν λόγω χώρα σε διαχειρίσιμα όρια το έλλειμμα του εμπορικού της ισοζυγίου π.χ. με τη Γερμανία. Οι εργάτες, έτσι, έπαιρναν υψηλότερους μισθούς σε ντόπιο νόμισμα αλλά χαμηλότερους σε μάρκα. Τώρα αυτό θα γίνει άμεσα, δηλαδή θα μειώσουν τους μισθούς σε ευρώ, ισχυριζόμενοι ότι είναι το ίδιο. Δεν είναι όμως. Διότι με τον αποπληθωρισμό, όπως είδαμε και το ’29 με τη Μεγάλη Κρίση, όταν θα αρχίσουν να μειώνονται μισθοί και τιμές αυτό θα έχει άμεση ψυχολογική επίπτωση και στον εργαζόμενο και στον καταναλωτή και τον επενδυτή. Γιατί κάποιος να επενδύσει να παραχθεί κάτι εφόσον αύριο θα είναι φθηνότερο; Γιατί κάποιος, για τον ίδιο λόγο, να αγοράσει κάτι, όταν αύριο θα πουλιέται λιγότερο; Εργαζόμενοι και καπιταλιστές βρίσκονται, θα λέγαμε, σε μία κατάσταση ‘στάσης εργασίας’. Αυτό αρνούνται να το λάβουν υπόψη τους.

Όμως είναι γνωστό, το γνωρίζουν πολύ καλά.
-Όχι και τόσο. Στη Γερμανία η βασική σκέψη του Κέινς ποτέ δεν είχε την επίπτωση που είχε σε άλλες χώρες. Εκεί, καταρχάς, δεν έγινε η συζήτηση που έγινε μετά την κρίση του ’29. Εφαρμόστηκε μεν μια Κεϊνσιανή μακροπολιτική όχι όμως μετά από μακροοικονομικό προβληματισμό ως ένα σχέδιο μαζικών επενδύσεων σε οπλικά συστήματα, με τα γνωστά αποτελέσματα. Μετά τον πόλεμο η γερμανική ανάπτυξη είχε δυο πυλώνες. Ο ένας ήταν το ισχυρό μάρκο, η διαβεβαίωση δηλαδή ότι δεν θα υπάρξει ξανά πληθωρισμός, με όποια θυσία. Βέβαια αυτό, θα είχε τεράστιο κόστος, φτώχεια κ.τ.λ. διότι θα σήμαινε καχεκτική προσφορά χρήματος, υψηλά επιτόκια κτλ. Δηλαδή μέτρα σε βάρος της ζήτησης. Χρειαζόταν, επομένως, και έναν άλλο αναπτυξιακό πυλώνα και αυτός ήταν οι εξαγωγές -η εισαγωγή ζήτησης από το εξωτερικό. Σε αυτό συνέφερε τα μέγιστα ο σχεδιασμός των ΗΠΑ για την μεταπολεμική εποχή -ιδίως μετά το 1947. Με το τραύμα του ’29 και γνωρίζοντας ότι η οικονομία των ΗΠΑ ήταν επιρρεπής στις κρίσεις, σημαντικοί Αμερικανοί αξιωματούχοι σχεδίασαν εκτός του ισχυρού δολαρίου και την ύπαρξη δύο ακόμη ισχυρών νομισμάτων του μάρκου και του γεν, σαν αμορτισέρ απορρόφησης κραδασμών. Για τη Γερμανία, ενδοχώρα για τα προϊόντα της θα ήταν η Ευρώπη. Για την Ιαπωνία, εφόσον δεν μπόρεσε να είναι η Κίνα, έγιναν οι ίδιες οι ΗΠΑ! Κατάργησαν ως και τους δασμούς και επέβαλαν στις εταιρείες τους τον ανταγωνισμό των Ιαπωνικών προϊόντων.

Είχαμε αργότερα και τη δημιουργία του Ευρώ.
-Το 2000 η Γερμανία προσπάθησε να επεκτείνει το γερμανικό μοντέλο στην Ευρώπη, δηλαδή η ευρωζώνη να γίνει μια μεγαλύτερη έκδοση του γερμανικού μοντέλου, δηλαδή (α) ισχυρό ευρώ και (β) εισαγόμενη ζήτηση (μέσω επιθετικών εξαγωγών). Με την κρίση του 2008, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, η Γερμανία έπρεπε να καλύψει τη μείωση της ζήτησης που προέκυπτε μετά την κατάρρευση της ζήτησης Γερμανικών προϊόντων εκ μέρους των Αμερικανών. Οι μισθοί, που είχαν μειωθεί μετά την Ενοποίηση το 1991, έπεσαν κι άλλο αυξάνοντας την ανταγωνιστικότητά τους εντός της ευρωζώνης. Τώρα η Γερμανία θέλει να αυξήσει τις εξαγωγές της στην υπόλοιπη Ευρώπη ακόμη περισσότερο αλλά ταυτόχρονα η υπόλοιπη Ευρώπη να μην έχει έλλειμμα απέναντί της! Αυτό δεν γίνεται. Γι’ αυτό αντιδρά, σχεδόν αταβιστικά, και πιέζει τις χώρες του Νότου για ‘εσωτερική υποτίμηση’. Να ρίξουν, δηλαδή, κι αυτές τους μισθούς. Είναι λογική ιδεολογική. Αν το κάνουμε όλοι αυτό, τότε δημιουργείται τεράστια ύφεση από την οποία υποφέρουμε όλοι. Ένας Γερμανός τραπεζίτης, που του έθετα το θέμα, ότι δηλαδή τελικά δεν θα μπορούν να αγοράζονται τα γερμανικά προϊόντα, είχε απάντηση. Τα γερμανικά προϊόντα, είπε, έτσι κι αλλιώς δεν τα αγοράζουν οι μισθωτοί σας αλλά τα εύπορα στρώματα. Αυτοί θα μπορούν.

Κάνουν ταξική πολιτική, δηλαδή, στις άλλες χώρες.
-Ακριβώς. Αλλά και η σχεδιαζόμενη αναπτυξιακή πολιτική, αν υπάρξει και αποδώσει, μέσω ΕΣΠΑ κ.τ.λ., πάλι γερμανικά κεφαλαιουχικά προϊόντα θα χρειαστεί, πρόσθεσε. Ενώ θα προσληφθούν ελάχιστοι μισθωτοί και ελάχιστο ποσοστό των χρημάτων αυτών θα πηγαίνει στη λαϊκή κατανάλωση. Το μεγαλύτερο πηγαίνει σε όσους είναι συνδεδεμένοι με αυτό το μηχανισμό των συγκεκριμένων ευρωπαϊκών επενδύσεων στην Ελλάδα. Αυτοί, υποστηρίζουν, θα πάρουν τη Μερσεντές. Μ’ αυτή την κρίση, όμως, που δημιουργούν παίζουν με τη φωτιά και θα καεί και το σπίτι τους μαζί με του φτωχού. Θα επεκταθεί πάρα πολύ γρήγορα. Διότι η ενεργός συνολική ζήτηση είναι σαν την παλίρροια: Όταν φύγει, στη λάσπη θα κάτσουν μεγάλα πλοία, καΐκια, και βάρκες. Κάνουν τεράστιο λάθος.

Αν μπει η Πορτογαλία και η Ισπανία στο πρόβλημα θα μιλάμε για άλλα μεγέθη.
-Μα έχουν μπει. Γι’ αυτό εκεί που πριν δυο εβδομάδες η Γερμανία συζητούσε αν θα συμμετείχε στο πακέτο στήριξης των 30 δις, τώρα λέει άμεσα ναι σε ένα πακέτο των 110 δισ.! Γιατί οι τράπεζες του Νότου, και όχι μόνο, ξαφνικά βρέθηκαν να έχουν στραγγίξει από ρευστότητα. Εμείς, όμως, ως χώρα χάσαμε μια γενιά με τα μέτρα που πήραμε ενώ δεν υπήρχε λόγος να αποδεχθούμε το συγκεκριμένο πακέτο.

Υπήρχε, κατά τη γνώμη σας, εναλλακτική λύση;
-Όταν χρωστάς 300 δισ. υπάρχουν κακά και καλά. Τα κακά είναι ευνόητα, καθώς το δημόσιο είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Τα καλά είναι ότι έχεις μπροστά σου μια σειρά μεγάλους τραπεζίτες οι οποίοι σε κοιτάνε με φόβο. Από εδώ προκύπτει η εναλλακτική λύση. Αυτό που πραγματικά με θλίβει και θεωρώ ότι αγγίζει, σχεδόν, τα όρια του καταστροφικού, είναι η άποψη που έχει επικρατήσει στα ΜΜΕ και στις πολιτικές ελίτ ότι η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή, ότι έπρεπε να αποδεχτούμε ό,τι μας δώσουν. Όχι, λοιπόν, δεν έπρεπε. Είχαμε άλλη επιλογή και αυτή ήταν να αξιοποιήσουμε τη διαπραγματευτική ισχύ που μας δίνει το τεράστιο χρέος μας για να διαπραγματευτούμε το αν και με ποιους όρους θα πρέπει να δανειστούμε κι άλλα. Η δυναμική του χρέους μας είναι τέτοια που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί και να μειωθεί τα επόμενα δέκα χρόνια μέσω του συγκεκριμένου πακέτου στο οποίο συμφωνήσαμε. Είναι απατηλή προσδοκία ότι μετά από δύο χρόνια το χρέος θα αρχίσει να αποκλιμακώνεται δεδομένου: (α) του ρυθμού αρνητικής ανάπτυξης του ΑΕΠ, (β) του ότι δεν συμφωνήθηκε με τους δανειστές μας η αναδιάρθρωση του υπάρχοντος χρέους, και (γ) του ληστρικού επιτοκίου με το οποίο χορηγείται το μέρος του δανείου (80 δις) που θα καταβάλει η ευρωζώνη.

Προφανώς, προβλέπουν ότι θα αρχίσει να αυξάνεται το ΑΕΠ.
-Μα δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Όταν σε μια κοινωνία όπως η ελληνική μειώνεις, σε περίοδο αρνητικής ανάπτυξης περίπου -5%, κατά 10 μονάδες του ΑΕΠ τα δημόσια έσοδα πληρώνοντας μάλιστα και ληστρικούς τόκους στους σωτήρες σου, δεν υπάρχει πιθανότητα ανόδου.

Όλη η λογική, εντούτοις, του πακέτου είναι ότι κάποτε η οικονομία, εξυγιασμένη, θα αρχίσει να ανακάμπτει.
-Η πηγή της είναι περισσότερο της ΕΕ και λιγότερο του ΔΝΤ. Η δική μου ανάγνωση όσων γίνονται είναι ότι το ΔΝΤ πιστεύει ότι το πακέτο δεν μπορεί να αποτρέψει τη στάση πληρωμών της Ελλάδας ή για να το πούμε πιο ευγενικά την αναδιάρθρωση του χρέους της. Το γνωρίζουν απολύτως, το λένε off the record. Έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν και κάποιοι Ευρωπαίοι, ότι είναι απαραίτητο να αναδιαρθρωθεί το χρέος. Όμως, είδατε τι δυσκολίες είχαν να συμφωνήσουν για τα 30 δισ. Έχουν τεράστια πολιτικά και θεσμικά προβλήματα όταν προωθούν την ουσιαστική αναδιάταξη των θεσμών της ΕΕ. Γιατί ουσιαστικά αυτό που έγινε τώρα είναι η δημιουργία ενός θεσμού, ένα, ας πούμε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Πιστεύω ότι εξαγόρασαν χρόνο, ώστε σε ένα χρόνο να μεταβούν στο δεύτερο μέρος.

Είμαστε δηλαδή ένα μόνιμο πειραματόζωο.
-Οι Γερμανοί συμπεριφέρονται όπως ένας μικρομεσαίος μαγαζάτορας. Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά λέει: Σιγά που εγώ θα βοηθήσω τον άλλο. Αν είναι λογικό να σκέφτεται έτσι ο μικρομεσαίος που θέλει να επιβιώσει, είναι τραγικό για μια χώρα, που θέλει να είναι και ηγέτιδα. Η αγωνία της θα έπρεπε να είναι πώς θα δημιουργηθεί ζήτηση για τα προϊόντα της εκτός των ορίων της και εντός της ευρωζώνης.

Εάν προσδοκά, κάνοντας τεχνητή καθυστέρηση, ότι η ζήτηση θα έλθει στο άμεσο μέλλον από τις ΗΠΑ, την Κίνα κ.τ.λ.;
-Δεν το νομίζω, αν σκέφτεται λογικά. Στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή η ανάπτυξη είναι καθαρά εικονική. Οι Αμερικανοί το ξέρουν. Μέχρι το 2008, τα αμερικανικά ελλείμματα λειτουργούσαν ως ένας Παγκόσμιος Μινώταυρος την όρεξη του οποίου, σε ξένα κεφάλαια, ικανοποιούσαν τα ιαπωνικά, τα γερμανικά και τα κινέζικα κεφάλαια. Σε αντάλλαγμα, η οικονομία των ΗΠΑ λειτουργούσε σαν απορροφητήρας των βιομηχανικών τους προϊόντων. Έτσι λειτουργούσε το Γερμανικό μοντέλο. Όμως το 2008 ο Παγκόσμιος Μινώταυρος πέθανε. Κι η Γερμανία προσποιείται ότι δεν άλλαξε τίποτα.

Ποια ήταν, λοιπόν, η εναλλακτική λύση που υπήρχε για την Ελλάδα;
-Πήραμε, καταρχάς, ένα δάνειο που δεν έπρεπε να είχαμε αποδεχθεί υπό τους όρους που μας προσφέρονταν. Θα έπρεπε να είχαμε διαπραγματευθεί. Πρώτον, ως προς τα επιτόκια διότι αυτά που μας δίνουν είναι τόσο ληστρικά που να εγγυώνται την προσεχή πτώχευση του δημοσίου μας. Δεν νοείται πακέτο διάσωσης και να βγάζεις χρήματα απ΄ αυτό. Συνιστά καθαρή μεταφορά πλούτου απ΄ την Αθήνα στο Βερολίνο. Δεύτερον, να ζητήσουμε να φωνάξουν εδώ στο τραπέζι τους υπεύθυνους των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών να γίνει συμφωνία παράτασης των πληρωμών. Πιστεύω ότι τράπεζες, όπως η Ντόιτσε Μπανκ, θα το ήθελαν αυτό, λόγω του κινδύνου να μην πάρουν τίποτα πίσω.

Ήδη, το λένε κάποια στελέχη τους.
-Μα δεν είναι ανόητοι. Γνωρίζουν τα κρυφά εδάφιά της συμφωνίας (λέγονται super seniority) που απαιτούν ότι σε περίπτωση που δεν μπορούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας στο μέλλον, οπότε θα χρωστάμε, π.χ. 400 δισ., και λέμε ότι θα αποπληρώσουμε μόνο τα 150, τότε τα χρήματα αυτά θα πάνε στο ΔΝΤ και τις τράπεζες της ευρωζώνης. Άρα, οι τωρινοί δανειστές μας την θέλουν την αναδιάρθρωση – όσοι τουλάχιστον δεν ελπίζουν σε μια επικερδή πώληση των ομολόγων μας στους επόμενους μήνες. Δεν μιλάμε, δε, για χρεοκοπία, για αναδιαπραγμάτευση μιλάμε. ΄Επρεπε να επιμείνουμε σε τρία πράγματα: μείωση επιτοκίων, αναδιαπραγμάτευση, νέα δάνεια. Έγινε το ένα, πήραμε το δάνειο, αλλά δεν αρκεί. Μας βάζει πιο βαθιά στη μαύρη τρύπα. Σε δυο χρόνια θα είμαστε σε πολύ χειρότερη θέση απ’ ό, τι σήμερα. Ταυτόχρονα όλη η Ευρώπη θα υποφέρει από το πακέτο που εμείς υπογράψαμε.

Γιατί θα το δέχονταν όμως αυτό;
-Έπρεπε να γίνει σκληρή διαπραγμάτευση έτσι ώστε να είναι λογικό να δανειστούμε κι άλλα. Διότι εγώ δεν έχω αντίρρηση να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τη στάση πληρωμών. Θα είναι πολύ δυσάρεστη. Αλλά προτιμώ να την κάνω τώρα παρά σε δυο χρόνια με μεγαλύτερο χρέος. Αν όντως στόχος μας είναι να αποφύγουμε την πτώχευση, τη στάση πληρωμών, θα έπρεπε τώρα, που είμαστε στη διαπραγμάτευση για τα 110 δισ., να ξεκινήσουμε και μια ταυτόχρονη διαπραγμάτευση μ’ αυτούς που χρωστάμε για αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Επίσης, να επιδιώξουμε και μια συμφωνία εντός της ευρωζώνης όσον αφορά τον συντονισμό της δημοσιονομικής πολιτικής όλων των 16 χωρών ώστε να μπει φρένο στην κρίση. Θα μπορούσε να γίνει αν όλοι συμφωνούσαν να μειώνουν τις δαπάνες τα ελλειμματικά κράτη και να τις αυξάνουν τα πλεονασματικά. Αυτό επιβάλει ο κοινός νους: Μια Γερμανία που αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες της εντός της Γερμανίας.

Άρα χρειάζεται συντονισμός με τις άλλες χώρες.
-Ακριβώς. Εμείς, απλώς, έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε το χαρτί του υπερβολικού μας χρέους και να παίξουμε το ρόλο του απελπισμένου που έχει φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι και για αυτό μπορεί να πει την αλήθεια, αφού δεν έχει τίποτε να χάσει.

Την Τετάρτη η πολιτική και κοινωνική αριστερά συνέβαλε, με μια μεγάλη απεργία, στην αναζήτηση διεξόδου. Τι να προτείνει;
-Η διαδήλωση είναι πάντοτε απαραίτητη, διότι συμβαίνουν πράγματα αυτή τη στιγμή, εντός και εκτός της Ελλάδας, που είναι πρώτον εξοντωτικά και δεύτερον ανορθολογικά. Η λαϊκή αντίδραση είναι απαραίτητη. Όμως χρειάζεται και η πρόταση. Η πρότασή μου είναι η εξής: Λέμε όχι σε περαιτέρω δανεισμό χωρίς την εξασφάλιση ότι δεν θα πάει χαμένος και ότι τη λυπητερή δεν θα την πληρώσουν πάλι τα λαϊκά στρώματα. Να αναρτήσουμε έξω από το Υπουργείο Οικονομικών -όπου μέσα είναι οι ιθύνοντες ευρωζώνης, ΔΝΤ, ΕΚΤ- πανό που θα έγραφε όχι να φύγετε αλλά «δεν θέλουμε να μας δανείσετε». «Δεν θέλουμε χρήματα που θα πέσουν στη μαύρη τρύπα, θα συντηρήσουν την κατάσταση αυτή για κανένα χρόνο, ούτως ώστε κάποιες τράπεζες να προλάβουν να ρευστοποιήσουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και κατόπιν να στείλουν τον λογαριασμό στα γνωστά κορόιδα.»

Πρέπει ταυτόχρονα να πεις και τι σχέδιο πολιτικής πρέπει να εφαρμοστεί, η πρόταση να έχει το αντίστοιχο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον. Δεν θέλω δάνεια, δεν θέλω τα μέτρα σας, θέλω ένα άλλο σχέδιο εξόδου.
-Προφανώς. Πού ακούστηκε μείωση μισθών, συντάξεων και αύξηση φόρων στην ώρα της χειρότερης κρίσης από το 1929; Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση: Αν η κυβέρνηση είχε πειστεί ότι προτιμά να κάνει στάση πληρωμών παρά να αποδεχθεί μια αναποτελεσματική και αντικοινωνική συμφωνία, δεν θα χρειαζόταν να την κάνει! Η κυβέρνηση της Γερμανίας, αν καταλάβαινε ότι η δική μας προτιμά την στάση πληρωμών, θα άλλαζε τροπάρι, θα συμφωνούσε σε ένα άλλο πακέτο στήριξης, πιο ανθρώπινο και πιο αποτελεσματικό από μακροοικονομική σκοπιά. Βέβαια για να τους πείθαμε θα έπρεπε να έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι η άμεση στάση πληρωμών δεν είναι το χειρότερο σενάριο (αν και είναι πολύ κακό). Στάση πληρωμών θα σήμαινε ότι το κράτος θα έπρεπε να εξαφανίσει ένα πρωτογενές έλλειμμα -9% του ΑΕΠ. Τώρα, με το πρόγραμμα που συμφωνήσαμε, το πρωτογενές έλλειμμα του -9% θα πρέπει να το κάνουμε πρωτογενές πλεόνασμα +6%, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή δανείων. Πώς; μέσα από την επιδρομή των λαϊκών εισοδημάτων. Ακόμα και να μην νοιαζόμαστε για αυτά, πολύ φοβάμαι ότι αυτή η μεταστροφή των 9+6 = 15 ποσοστιαίων μονάδων είναι, απλά, ανέφικτη. Ας συγκρίνουμε αυτό το σενάριο με την στάση πληρωμών που, επειδή το κράτος δεν μπορεί πλέον να δανείζεται, θα απαιτούσε μία προσαρμογή 9 μονάδων. Άλλο 9 και άλλο 15.

Αργότερα, όμως, δεν θα σε περιμένουν όλες οι υποχρεώσεις, συν και οι τόκοι;
-Στάση πληρωμών θα σήμαινε: σχίζω το συμβόλαιο που είχαμε και αν θέλετε να πάρετε μια δεκάρα ελάτε να διαπραγματευτούμε νέο. Η General Motors γλύτωσε γιατί πτώχευσε. Ελάτε να διαπραγματευτούμε. είπε. Άμα δεν έχω χρήματα δεν θα πάρεις τίποτε. Άρα, ένα μέρος του χρέους θα το διαγράψεις.

Ποια τα αρνητικά της στάσης πληρωμών;
-Είναι δύο: οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Κάποιες μπορεί να καταρρεύσουν. Ταυτόχρονα, τα ταμεία ένα – δυο χρόνια μπορεί να μην είχαν να πληρώσουν. Ζητήματα πολύ σημαντικά και γι’ αυτό είναι καλό να εργαστούμε για να την αποφύγουμε. Όμως, αν είναι να την κάνεις σε δυο χρόνια, καλύτερα τώρα. Εάν η κυβέρνηση προσερχόταν στις διαπραγματεύσεις αποφασισμένη να κάνει στάση πληρωμών, δεν θα χρειαζόταν και να την κάνει! Εάν έλεγε ότι ‘δεν έχω ως Κυβέρνηση την πολιτική νομιμοποίηση να χρωστάω 300 δισ. και να πάρω άλλα 100, όταν δεν προκύπτει με νούμερα ότι μ΄ αυτά που θα πάρω, δεν θα κάνω στάση πληρωμών του χρόνου. Μπροστά σε μια τέτοια στάση, ακόμα και η κα Μέρκελ θα έδινε την κατάλληλη προσοχή.

Αυτό το σχέδιο όμως απαιτεί και έναν ορισμένο πολιτικό συσχετισμό που θα το διαχειρισθεί. Η Αριστερά, π.χ., θα έλεγε ότι εκτός απ’ αυτό θέλω και σχέδιο αναπτυξιακό, παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης, σχέδιο αναδιανομής για να βρω έσοδα, ευρωπαϊκή διάσταση.
-Μα αυτό το λένε και οι σκεπτόμενοι άνθρωποι εκτός αριστεράς. Το συναντάς στη Wall Street Journal και στη Financial Times και νιώθεις πάρα πολύ άσχημα. Το ερώτημα είναι γιατί δεν το κάνει αυτό η κυβέρνηση;

Δεν είναι στην αντίληψή της, ιδεολογικά.
-Νομίζω ότι πρέπει να δανειστούμε και ψυχαναλυτικούς όρους. Η ελίτ της Ελλάδας, των δύο μεγάλων κομμάτων, έχει σαν το μεγαλύτερό της εφιάλτη να μην κυκλοφορεί άνετα στα σαλόνια της Ευρώπης. Δεν μπορούν να πάνε σε μια σύνοδο κορυφής και να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι και να πουν «ξέρετε, κ. Μέρκελ, αυτό που λέτε δεν συμφέρει ούτε εσάς». Έχουν δεχθεί την ιδέα ότι υπάρχει μία μόνο πολιτική -αυτό που λένε οι Αμερικανοί ΤΙΝΑ από τα αρχικά της φράσης Τhere Is No Alternative- ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Ότι απλώς θα πρέπει να βρoύμε τρόπους να την εφαρμόσουμε στην Ελλάδα. Αν βρούμε και κανέναν τρόπο να στρογγυλέψουμε λίγο τα μέτρα να το κάνουμε.

Να το αφανισουμε ...............................

2010-11-12T02:28:00.000-08:00

Το αχρείο χρέος

Την περασμένη εβδομάδα -αν έτυχε και ρίξατε κανένα βλέφαρο σ’ αυτή τη σελίδα- είχα διατυπώσει την πρόταση να πτωχεύσει η χώρα χωρίς να περιμένει από κανένα Moodys και κανένα Fitch να της το επιβάλουν.
Δηλαδή, να κηρύξει την αναστολή πληρωμής του χρέους της.
Και κατέληγα με την υστερόγραφη υπόσχεση ότι θα εξηγήσουμε σήμερα γιατί οι κυβερνήσεις μπορούν όχι μόνο να αναστείλουν την πληρωμή του χρέους τους, αλλά και να το διαγράψουν εντελώς, γιατί κατ’ ουσίαν δεν το οφείλουν.
Να αφανίσουμε το χρέος. Αλλά χωρίς μέτρα και πολιτικές που αφανίζουν εμάς.

Και ο μόνος τρόπος για να αφανίσουμε το χρέος είναι να μην το πληρώσουμε ποτέ.

Αν η πρόταση σάς φαίνεται απαράδεκτη, αφού κανένας καθωσπρέπει νοικοκύρης δεν θα ανεχόταν τη ρετσινιά του μπαταχτσή, αναρωτηθείτε τι ακριβώς χρωστάτε στις τράπεζες κι εσείς κι όλα τα κράτη του κόσμου.

Τι είναι τα 35,8 τρισεκατομμύρια δολάρια που χρωστάνε αυτή τη στιγμή όλες οι κοινωνίες του πλανήτη στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα;
Τι είναι η οφειλή στην οποία, κάθε δευτερόλεπτο, προστίθεται ένα εκατομμύριο δολάρια;

Τι είναι τα 358 δισ. δολ. που οφείλει η Ελλάδα στα ευαγή ιδρύματα που, αιώνες τώρα -παρά τις πτωχεύσεις, τους πολέμους, τις καταστροφές, τις πολιτικές αναταραχές και τους δημοσιονομικούς Αρμαγεδδώνες- με τόση γενναιοδωρία μάς δανείζουν;

Είναι χρήμα. Σωστά;

Δεν είναι πορτοκάλια για να τα φάμε, δεν είναι εργαλεία για να παραγάγουμε προϊόντα μ’ αυτά, δεν είναι πετρέλαιο για να κινήσουμε τα οχήματά μας. Είναι χρήμα που θα το χρησιμοποιήσουμε για να αγοράσουμε αγαθά και υπηρεσίες, για να πληρώσουμε μισθούς, για να το αποταμιεύσουμε ή για να το δανειστούμε από τις τράπεζες. Και δεν είναι χρήμα στη μορφή του χρυσού, όπως ήταν κάποτε, ή ενός άλλου πολύτιμου μετάλλου. Ούτε καν χρήμα στη μορφή ενός αντικειμένου χρηστικού, αναγνωρίσιμου και κοινά αποδεκτού από όλους, όπως ήταν κάποτε, σε πιο άδολες κοινωνίες, τα αγκίστρια, τα κοχύλια, ακόμη και τα πούπουλα των πουλιών.
Είναι χρήμα πιστωτικό, αποτυπωμένο κατ’ αρχάς στα μεταλλικά κέρματα και τα χαρτονομίσματα που βγαίνουν από το ένα πορτοφόλι για να μπουν στο άλλο, τρυπώνουν από τη μια τσέπη στην άλλη, φεύγουν από την ταμειακή μηχανή του φούρναρη για να πέσουν στη μηχανή του χασάπη ή του σουβλατζή.
Είναι χρήμα που οι τράπεζες μάς δανείζουν, είτε είμαστε άτομα είτε επιχειρήσεις είτε κράτη ολόκληρα, μας το πιστώνουν στους λογαριασμούς μας και απλώς ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Μα, αλήθεια υπάρχει κάπου στον πλανήτη όλο αυτό το χρήμα, τα 35,8 τρισεκατομμύρια του παγκόσμιου δημοσίου χρέους (υπολογίστε το διπλό, αν μιλήσουμε και για το ιδιωτικό χρέος);
Μήπως είναι κρυμμένο καλά σε κάποια γωνιά του πλανητικού μας συστήματος, του γαλαξία μας, του σύμπαντος;
Αν ζούσαμε στον κανόνα του χρυσού το μυστήριο θα λυνόταν εύκολα.
Αφού οι τράπεζες του κόσμου ισχυρίζονται ότι σχεδόν 200 εθνικά κράτη τους οφείλουν 35,8 τρισ., θα τους λέγαμε:
«Ωραία, ανοίξτε τα θησαυροφυλάκιά σας και δείξτε μας χρυσό ίσης αξίας με αυτά που υποτίθεται ότι σας οφείλουμε».
Αλλά ο χρυσός έχει προ πολλού πάψει να είναι το μέτρο του παγκόσμιου πλούτου.
Όλα κι όλα τα αποθέματα που διαθέτουν τα κράτη είναι 29.634 τόνοι που η αξία τους μόλις υπερβαίνει το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

Μας λείπουν, λοιπόν, τουλάχιστον 34 τρισεκατομμύρια.

Ας πάμε στον κανόνα του δολαρίου, που εδώ και δεκαετίες έχει κατσικωθεί σαν παγκόσμιο νόμισμα και απόλυτο μέτρο κάθε χρέους.

Στο θεωρητικό ενδεχόμενο το παγκόσμιο χρέος να έχει αντίκρισμα σε πραγματικά, χειροπιαστά δολάρια, η FED απαντά αποστομωτικά:
Όλα τα χειροπιαστά δολάρια που κυκλοφορούν στο καπιταλιστικό μας σύμπαν δεν υπερβαίνουν τα 8,3 τρισεκατομμύρια.
Άρα, αν υποθέταμε ότι με φιλότιμες προσπάθειες (ληστεύοντας ακόμη και το απόρθητο Fort Knox, για παράδειγμα) τα μαζεύαμε και πηγαίναμε στους τραπεζίτες και λέγαμε «ορίστε, πάρτε τα να μη σας τα χρωστάμε», αυτοί θα μας απαντούσαν ότι τους χρωστάμε άλλα 26 τρισεκατομμύρια!

Οι σοβαροί οικονομολόγοι θα μας διόρθωναν, βεβαίως, ότι έχουμε μια πολύ απλοϊκή αντίληψη για το χρήμα που εδώ και τρεις τουλάχιστον αιώνες έχει αποκτήσει πολλές άυλες μορφές, χάρη στις οποίες έγινε η βιομηχανική επανάσταση και οι μετέπειτα τεχνολογικές επαναστάσεις, που επιτρέπουν σήμερα σ’ έναν κοινό θνητό, με μερικά απλά πατήματα στο πληκτρολόγιο να δανείζει, να δανείζεται, να εξοφλεί, να αγοράζει.
Εδώ σε θέλω, κάβουρα… Και πώς δημιουργούνται αυτές οι άυλες μορφές χρήματος, αυτά τα μυστήρια Μ1, Μ2 και Μ3 που εκφράζουν το χρηματικό μας σύμπαν;
Με αέρα κοπανιστό!
Διότι εδώ και τρεις αιώνες (με πρώτη διδάξασα την Τράπεζα της Αγγλίας) τα κράτη έχουν εκχωρήσει στις τράπεζες το δικαίωμα να μετατρέπουν την ιδιωτικά κατασκευασμένη τραπεζική πίστωση σε νόμιμο κρατικό νόμισμα.
Θεωρητικά, μόνον οι κρατικές Αρχές (δηλαδή οι κρατικές τράπεζες) έχουν δικαίωμα να κατασκευάζουν χρήμα.
Όσο χρήμα θέλουν – και το κάνουν μερικές φορές τυπώνοντας αφειδώς πληθωριστικό χρήμα, που εκμηδενίζει την αγοραστική δύναμη των ανθρώπων.
Αλλά και οι τράπεζες μπορούν να κατασκευάζουν όσο χρήμα θέλουν χωρίς απαραίτητα να διατρέχουν τον κίνδυνο της πληθωριστικής απαξίωσής του.
Γιατί, πολύ απλά, έχουν το (αδιανόητο με την κοινή λογική) δικαίωμα να μετατρέπουν το χρέος κάθε μορφής (ιδιωτικό, επιχειρηματικό, κρατικό) σε πιστωτικό χρήμα.
Κάθε φορά που πηγαίνετε στο γκισέ της τράπεζας και υπογράφετε τη δανειακή σύμβαση με τα ψιλά γράμματα που ποτέ δεν διαβάζετε, έχετε αυξήσει το χρήμα της τράπεζας κατά το ποσό του δανείου που παίρνετε συν τους τόκους.
Άλλωστε, η τράπεζα δεν σας δανείζει τίποτε άλλο από μια υπόσχεση παροχής χρήματος που θα πιστώσει στον λογαριασμό σας, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να αποδείξει ότι το διαθέτει.
Για την ακρίβεια, είναι υποχρεωμένη να διαθέτει το 1/20, το 1/30 ή το οποιοδήποτε εξευτελιστικό κλασματικό απόθεμα κάθε εθνική νομοθεσία της επιβάλει να έχει.

«Η διαδικασία με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα είναι τόσο απλή που καταντάει αποκρουστική», έγραφε ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ.
Και πολύ πριν απ’ αυτόν, ένας ακόμη υπεράνω αντικαπιταλιστικής υποψίας, ο Αβραάμ Λίνκολν, διατύπωνε τη δυσοίωνη προειδοποίηση για την εξέλιξη του χρηματικού συστήματος:
«Η κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργεί, να εκδίδει, και να κυκλοφορεί όλα τα χρήματα και τα πιστωτικά παράγωγα που χρειάζονται για να καλύψουν τις κυβερνητικές δαπάνες και την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, οι φορολογούμενοι πολίτες θα εξοικονομήσουν τεράστια ποσά που τώρα δίνουν για εξόφληση τόκων. Το δικαίωμα της δημιουργίας και έκδοσης χρημάτων είναι, όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά και η μεγαλύτερη δημιουργική της ευκαιρία».
Το δικαίωμα αυτό έχει απεμποληθεί προ πολλού από όλα τα κράτη του κόσμου, με αποτέλεσμα το κρατικό χρήμα να αποτελεί μόλις το 5% του εικονικού χρήματος που δημιουργούν εκ του μη όντος οι τράπεζες. Κι ένα επιπλέον αποτέλεσμα είναι ότι, τελικά, τα ίδια τα κράτη που έχουν εκχωρήσει το δικαίωμα αυτό είναι οι καλύτεροι πελάτες (και θύματα) της Διεθνούς της τοκογλυφίας.

Στην ουσία, το χρήμα που κυριαρχεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο από το παγκόσμιο χρέος.
Χωρίς χρέος δεν υπάρχει χρήμα.
Κράτη, επιχειρήσεις, νοικοκυριά είναι υποχρεωμένα να ξοδεύουν ακατάπαυστα, να τροφοδοτούν με τις δαπάνες τους μια ανάπτυξη μη βιώσιμη, σχεδόν αυτοκαταστροφική, και ένα χρέος που δεν πρόκειται να εξοφληθεί ποτέ γιατί προέρχεται από χρήματα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, γιατί αλλιώς το σύστημα θα καταρρεύσει
Και καταρρέει κάθε μερικές δεκαετίες.
Όπως συνέβη το 1929, όπως συνέβη και το 2008, όπως ενδεχομένως θα ξανασυμβεί οσονούπω.
Και το πληρώνουμε κι από πάνω, σε χρήμα και σε είδος. Με έκτακτη φορολογία, με ανεργία και ανέχεια.

Και το ερώτημα είναι:
Πώς είναι δυνατό οι άνθρωποι και οι κοινωνίες που παράγουν τον πλούτο να χρωστάνε σ’ αυτούς που δανείζουν κάτι που δεν υπάρχει;
Γιατί οι κυβερνήσεις δέχονται - υπό την απειλή της κρατικής χρεοκοπίας- να δανείζονται έντοκα από τις τράπεζες, αφού μπορούν οι ίδιες να δημιουργούν χρήμα χωρίς τόκους;
Γιατί η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν λύνουν διά παντός την κρίση χρέους που διατρέχει πάνω από τα μισά κράτη-μέλη, διαμηνύοντας στους υποτιθέμενους χρηματοδότες τους ότι το «πάρτι τελείωσε»;
Γιατί, πολύ απλά, η παγκόσμια οικονομική κοινότητα, που είδε εθνικές οικονομίες να βυθίζονται στη δίνη της πιστωτικής φούσκας, στο κραχ του εικονικού χρήματος, δεν μηδενίζει εδώ και τώρα το κοντέρ του χρέους, λέγοντας καθαρά και ξάστερα:
«Δεν πληρώνω κάτι που δεν μου δώσατε, γιατί ποτέ δεν το είχατε»;

Κι αν είναι υπερβολή να περιμένει κανείς τέτοια αποκοτιά από τη διεθνή ορθοδοξία του χρήματος, γιατί να μην είναι η Ελλάδα αυτή που θα πρωτοτυπήσει;

Υ.Γ. Δείτε στο Διαδίκτυο το ντοκιμαντέρ του Καναδού Paul Grignon «Money as debt» (το χρήμα ως χρέος), μια γλαφυρή περιγραφή του δαιμόνιου μηχανισμού κατασκευής του χρήματος. Κυκλοφορεί και στα ελληνικά, θαυμάσια υποτιτλισμένο από την ομάδα kepik.gr

ΠΗΓΗ

http://kibi-blog.blogspot.com/

ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

2010-11-11T03:11:00.000-08:00

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν

Δημοσιευμένο από terracomputerata στην κατηγορία οικονομία, tags: ασφάλειες, κερδοσκοπία, τράπεζες
Ο Ρούσσος Βρανάς στα Νέα μας αποκαλύπτει την παρασιτική λειοτουργία τραπεζών που κερδοσκοπούν με τη ζωή και τον θάνατο των ανθρώπων:
«Οι τραπεζίτες αγοράζουν τα ασφαλιστήρια συμβόλαια που πουλάνε άρρωστοι και ηλικιωμένοι» γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».
«Καθορίζουν την τιμή ανάλογα με το προσδόκιμο ζωής του ασφαλισμένου.

Ύστερα μετατρέπουν αυτό το ασφαλιστήριο σε επενδυτικό προϊόν (ομόλογα) και το πουλάνε σε άλλους επενδυτές».

Αυτοί οι επενδυτές θα εξακολουθήσουν να καταβάλλουν το ασφάλιστρο, αλλά θα βγάλουν κέρδη μόλις ο ασφαλισμένος πεθάνει.

Κι όσο νωρίτερα πεθάνει, τόσο περισσότερα θα είναι τα κέρδη τους.

Παράδειγμα: Αν ένα ασφαλιστήριο αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων αγοραστεί έναντι 400.000 δολαρίων κι ο αγοραστής έχει καταβάλει για ασφάλιστρα 100.000 δολάρια μέχρι την ώρα που θα πεθάνει ο ασφαλισμένος, θα του απομείνει κέδρος μισό εκατομμύριο δολάρια.
Οι «Τάιμς»…
… εκτιμούν ότι ο τζίρος αυτής της μακάβριας αγοράς θα μπορούσε να φτάσει τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια και να βοηθήσει ουσιαστικά στην ανάκαμψη της Γουόλ Στριτ.
Οι φτωχοί ή ηλικιωμένοι εργαζόμενοι που δεν μπορούν πια να πληρώνουν τα ασφάλιστρά τους πληθαίνουν ολοένα, καθώς επιδεινώνεται διαρκώς η απελπιστική οικονομική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει εκατομμύρια άνθρωποι.
Πολλοί από αυτούς χρειάζονται επειγόντως μετρητά για να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους ή να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
Κι οι επενδυτές αγοράζουν τα ασφαλιστήριά τους ποντάροντας στο ότι οι ασφαλισμένοι θα πεθάνουν νωρίτερα από όσο είχαν εκτιμήσει αρχικά οι ασφαλιστικές εταιρείες που συνέταξαν τα συμβόλαια. «Ποντάρουν στα σίγουρα», γράφει ο Τζο Κίσορ στο «Γουέρλντ Σόσιαλιστ».
«Γιατί η δυνατότητα των εργαζομένων να διατηρήσουν ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο με δανεισμό έχει πια εξατμιστεί. Κι αυτό αναπόφευκτα θα μειώσει το προσδόκιμο ζωής των εργαζομένων».
Οι τραπεζίτες…
… ξαναζωντανεύουν, ενώ οι συνθήκες ζωής των εργαζομένων χειροτερεύουν κι εκατομμύρια άνθρωποι πετάγονται έξω από τα σπίτια τους και τις δουλειές τους. Αυτό δεν είναι καθόλου συμπτωματικό. Η μετατροπή αυτής της παρασιτικής σχέσης σε επενδυτικό προϊόν από τους τραπεζίτες («ομόλογα θανάτου», έτσι τα λένε στη χρηματιστηριακή πιάτσα) είναι απόλυτα φυσιολογική. Και για μια ακόμη φορά πιστοποιεί τον παρασιτισμό αυτής της έρπουσας πανίδας, που μας περνάει από τα πριονωτά σαγόνια της κερδοσκοπώντας ακόμη και στον θάνατό μας.
www.nytimes.com
η όπως λένε και οι Λατίνοι: homo homini lupus

Τα Πρασινα Αλογα.............κλικ...................

2010-09-19T01:26:00.001-07:00

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΡΓΑ ΣΕ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ, ΣΤΟΝ ΑΙΓΙΑΛΟ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ... ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ - ΦΟΒΟΙ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΕΡΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Του ΧΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ

ΤΟ ΝΕΟ νομοσχέδιο που θα φέρει επενδύσεις στον τόπο, όπως φιλοδοξεί η κυβέρνηση, έχει την ονομασία Επιτάχυνση Μεγάλων Εργων και συντάχθηκε από τον υπουργό Επικρατείας, Χάρη Παμπούκη, πριν ο ίδιος γίνει και υπουργός Επενδύσεων στον τελευταίο ανασχηματισμό.

Δόθηκε σε διαβούλευση στο τέλος του καλοκαιριού (6 Αυγούστου-5 Σεπτεμβρίου 2010), συζητήθηκε στο υπουργικό συμβούλιο, προκαλώντας κόντρες, και αναμένεται να πάρει την τελική του μορφή τις επόμενες μέρες. Το σχέδιο -που, εάν ψηφιστεί, καταργεί τον προηγούμενο νόμο (3775/2009) -έχει προσαρμοστεί στη μεγαλύτερη ανάγκη για επενδύσεις στη χώρα. Προβλέπει επενδύσεις είτε του ιδιωτικού είτε του δημόσιου τομέα, καθώς και συμπράξεις μεταξύ των δύο.
Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει τολμηρό ή θρασύ ή και ανεφάρμοστο, ανάλογα με το πώς αντιλαμβάνεται ορισμένες προβλέψεις όπως είναι η διενέργεια επενδύσεων στον αιγιαλό κατά παρέκκλιση της ισχύουσας νομοθεσίας ή οι απαλλοτριώσεις δασικών περιοχών (και καμένων δηλαδή). Για παράδειγμα, προβλέπει την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης αιγιαλού, παραλίας, ή και του πυθμένα της θάλασσας, με ή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (εάν οι οργανισμοί δεν εκφράσουν γνώμη εντός 30 ημερών εκδίδονται προεδρικά διατάγματα, χωρίς τη γνώμη τους!). Επίσης προβλέπεται η απαλλοτρίωση δασικών εκτάσεων χωρίς να απαιτείται η τήρηση της διαδικασίας χαρακτηρισμού εκτάσεων του άρθρου 14 του ν. 998/1974 ή η τήρηση οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας.
Είναι επίσης φιλόδοξο, γιατί προβλέπει όλες οι άδειες που απαιτούνται για τη μελέτη, κατασκευή, χρηματοδότηση και λειτουργία των επενδύσεων που έχουν υπαχθεί στη Διαδικασία Μεγάλων Εργων να έχουν εκδοθεί με την παρέλευση τριών μηνών από τη διαβίβαση του πλήρους φακέλου στην αρμόδια υπηρεσία (Invest in Greece), όταν μέχρι τώρα ο αντίστοιχος χρόνος για μεγάλα έργα υπολογίζεται σε τουλάχιστον 2,5 έτη.
Ισως είναι και ανεφάρμοστο, γιατί προβλέπει μεταξύ άλλων ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες για την έκδοση αδειών πρέπει να ελέγχουν την πληρότητα των δικαιολογητικών του φακέλου σε προθεσμία δεκαπέντε (15) εργάσιμων ημερών. Επίσης, προβλέπονται απαλλοτριώσεις-εξπρές, αφού ζητείται από τον προϊστάμενο της κατά τόπου ΔΟΥ να κάνει αποτίμηση της αξίας τής υπό απαλλοτρίωση περιοχής εντός 15νθημέρου. Εκτός των άλλων, οι δημόσιοι υπάλληλοι απειλούνται με πειθαρχικές κυρώσεις, εάν δεν φροντίζουν για την έγκαιρη πλήρωση των φακέλων.
Νέα «παράθυρα»
Επί της ουσίας, κάποιοι πιστεύουν ότι το να γίνουν επενδύσεις στον αιγιαλό ή τον «πυθμένα της θάλασσας», όπως λέει το νομοσχέδιο, αυτή την περίοδο, που η χώρα «γκρεμίζεται» και η ανεργία φουντώνει, είναι πιο σημαντικό από το να τηρηθεί η μέχρι σήμερα νομοθεσία, που υποτίθεται προστατεύει το περιβάλλον, αλλά έχει επιτρέψει την κατασκευή «τεράτων» και αυθαιρέτων σε όλη τη χώρα. Κάποιοι άλλοι θεωρούν όλα αυτά παράθυρο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, δίνοντας υπερ-προνόμια στους ιδιώτες και καταστρέφοντας το περιβάλλον.
Βασικά σημεία του νομοσχεδίου:
1 Ως μεγάλα έργα νοούνται αυτά που έχουν γενικότερη σημασία για την οικονομία της χώρας και αφορούν την κατασκευή, επέκταση ή τον εκσυγχρονισμό υποδομών και δικτύων στη βιομηχανία, την ενέργεια, τον τουρισμό, τις μεταφορές και επικοινωνίες, την παροχή υπηρεσιών υγείας, τη διαχείριση απορριμμάτων και την πραγματοποίηση επενδύσεων υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας, συμπεριλαμβανομένων και των επενδύσεων που εντάσσονται στον ν. 3299/2004.
2 Τα έργα προτείνονται από τον ιδιωτικό τομέα και από φορείς του Δημοσίου. Με άλλα λόγια, μπορεί να είναι δημόσια, ιδιωτικά, συμπράξεις ή μεικτής μορφής.
3 Για την υπαγωγή επενδυτικών σχεδίων στη διαδικασία της γρήγορης αδειοδότησης πρέπει οι επενδύσεις να πληρούν ένα τουλάχιστον από τα ακόλουθα κριτήρια: (α) το συνολικό κόστος να είναι άνω των 200 εκατ. ευρώ, (β) το συνολικό κόστος της επένδυσης να είναι άνω των 75 εκατ. ευρώ και ταυτόχρονα από την επένδυση να δημιουργούνται τουλάχιστον 200 νέες θέσεις εργασίας, (γ) το συνολικό κόστος να είναι τουλάχιστον 1 εκατ. ευρώ ετησίως και να επενδύεται σε έργα υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας, ανεξαρτήτως του συνολικού ποσού της επένδυσης, (δ) κατ' εξαίρεση υπάγονται επενδύσεις που δεν πληρούν τους παραπάνω όρους εφόσον είναι μείζονος σημασίας για την εθνική οικονομία.
4 Στην περίπτωση των μεγάλων δημόσιων έργων προβλέπεται η διενέργεια διεθνών ανοιχτών διαγωνισμών, σύμφωνα με τις διαδικασίες και τα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε μία φάση, χωρίς προεπιλογή (σε ειδικές περιπτώσεις προβλέπεται προεπιλογή).
5 Επιτρέπεται παραχώρηση δικαιώματος χρήσης αιγιαλού, παραλίας, συνεχόμενου ή παρακείμενου θαλάσσιου χώρου ή πυθμένα.
6 Επιτρέπεται η αναγκαστική απαλλοτρίωση ακινήτων -μεταξύ αυτών και δασικών εκτάσεων- και μπορεί να αφορά και ευρύτερες ζώνες, πέρα από τις εκτάσεις που είναι αναγκαίες για τα έργα.
7 Προβλέπεται ανάθεση χωρίς διαγωνισμό συμβουλευτικών υπηρεσιών σε χρηματοοικονομικούς, νομικούς, τεχνικούς και άλλους συμβούλους, για την αξιολόγηση των αιτήσεων για την ένταξη των επενδύσεων ή και των επιχειρηματικών σχεδίων στον νόμο αυτό.
8 Προβλέπεται αντισταθμιστικό τέλος επεξεργασίας, αξιολόγησης και προώθησης του επενδυτικού σχεδίου (ΕΤΕΑΠ), που καταβάλλεται υπέρ της Invest in Greece.
ΣΧΟΛΙΟ. Υπαρχει ακομη απορια για την εκπαραθυρωση της ΛΟΥΚΑΣ;;;;Με την συγκινητικη αρωγη των ΜΜΕ;;;;;

Υπαρχει κι αλλη λυση........................

2010-09-16T12:00:00.000-07:00

Τα τρία πρώτα βήματα, του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ

Posted: 16 Sep 2010 06:20 AM PDT

ΠΗΓΗ: Πρωτοβουλία Οικονομολόγων

Το κείμενο παρουσιάστηκε στην Ανοιχτή Συζήτηση με θέμα "Μπροστά στην κρίση", που οργάνωσε η Πρυτανεία του ΑΠΘ την ημέρα των εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Προσθήκη λεζάντας

Συντονιστής ήταν ο πρύτανης του ΑΠΘ, καθηγητής Γιάννης Μυλόπουλος, και ομιλητές ο Καθηγητής του Νομικού Τμήματος της Σχολής ΝΟΠΕ του Α.Π.Θ. Άρης Καζάκος, ο Πρόεδρος του ΕΣΔΕΠ και Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του Α.Π.Θ. Γιάννης Κρεστενίτης, ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, ο Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Σπύρος Μαρκέτος, ο Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ Καθηγητής Μωϋσής Σιδηρόπουλος, η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, και ο μουσικός Διονύσης Τσακνής.

Κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας.

Η συντροφιά μας είναι ετερόκλητη, τόσο από την άποψη των πολιτικών μας τοποθετήσεων όσο και των επαγγελματικών μας ιδιοτήτων. Εγώ θα σας μιλήσω για το θέμα μας, τη σημερινή οικονομική κρίση, από τη σκοπιά ενός ιστορικού και συνάμα ενός κομματικά ανένταχτου αριστερού. Και με την ιδιότητα του ανθρώπου που, μολονότι επαγγελματικά κάπως αναρμόδιος, άνοιξε τη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα του χρέους μ’ ένα άρθρο γραμένο τα Χριστούγεννα του 2008 και δημοσιευμένο με αρκετή καθυστέρηση στην Αυγή το επόμενο Πάσχα. Σε καιρούς δηλαδή που περί άλλα τύρβαζαν όλοι αυτοί που σήμερα διακηρύσσουν πως όσο πιο άνεργος και πεινασμένος μείνει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο εύκολα θα πληρώσει το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, που ο ίδιος ούτε δημιούργησε ούτε ροκάνισε ούτε καν γνώριζε την ύπαρξή του.

Στον λίγο χρόνο που έχω λοιπόν θα σας εκθέσω επιγραμματικά τις απόψεις μου για το αν η κρίση ήταν πράγματι όσο απρόσμενη λέγεται πως ήταν, για τις αιτίες της, το εύρος της, τον τρόπο αντιμετώπισής της και τις πιθανές πολιτικές της επιπτώσεις. Προφανώς θ’ αφήσω πολλά κενά, κάποια από τα οποία ελπίζω να καλυφθούν στη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει.

Ότι βαδίζαμε προς την κρίση ήταν φανερό από τις αρχές της δεκαετίας, όταν η ανεύθυνη πολιτική μας ηγεσία, με τις επευφημίες όλου σχεδόν του τύπου και των παραγόντων της οικονομικής ζωής, σπαταλούσε δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες, που υποτίθεται ότι θ’ αναβάθμιζαν μόνιμα τη θέση της χώρας μας. Το 2003 είδα στο Open Democracy, καλό περιοδικό όπου αρθρογραφεί και ο κ. Ρόντος, άρα όχι άγνωστο στην τότε και τη σημερινή κυβέρνηση, ένα άρθρο μιας γνωστής βρετανής οικονομολόγου (Ann Pettifor, «The coming first world debt crisis», Open Democracy, 1 Σεπτεμβρίου 2003). Η Αν Πέττιφορ παρουσίαζε το πρώτο Real World Economic Outlook, μια ετήσια έκθεση του αριστερού ιδρύματος New Economics Foundation για την παγκόσμια οικονομία, που από τότε απαντά κάθε χρόνο στην αντίστοιχη έκθεση του νεοφιλελεύθερου ΔΝΤ.

Η έκθεση ήταν διαθέσιμη στο διαδίκτυο και η σημασία της για έναν ιστορικό με κάποια γνώση της οικονομικής ιστορίας και του εικοστού αιώνα ήταν σαφής. Διαπίστωνε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες –οι Παπακωνσταντίνου και οι Προβόπουλοι της εποχής- με τη λεγόμενη ‘απελευθέρωση’ των χρηματοπιστωτικών αγορών και την πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ είχαν δημιουργήσει μια τεράστια πιστωτική φούσκα που κόντευε να εκραγεί. Το παγκόσμιο χρέος ήταν πολλαπλάσιο του παγκόσμιου εισοδήματος, με αυξητικές τάσεις. Όταν η φούσκα θα έσκαγε, θα την πλήρωναν οι φτωχότεροι και ιδίως οι χρεωμένες μεσαίες τάξεις, ολότελα άδικα, επειδή αυτές ακριβώς είχαν ωθηθεί στον δανεισμό από τους ίδιους υπουργούς Οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες που σφύριζαν αδιάφορα όσο φούσκωνε η φούσκα από τις παράλογες υπερτιμήσεις των μετοχών, των χρεωγράφων και των ακινήτων, και αντίθετα κατηγορούσαν για τον πληθωρισμό τις ανύπαρκτες αυξήσεις μισθών. Ακόμη χειρότερα, πολλοί θα καταστρέφονταν επειδή η φούσκα θα έσκαγε μέσα σ’ ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού το οποίο ευνοεί τους δανειστές και πλήττει τους οφειλέτες, δηλαδή ευνοεί τις τράπεζες και πλήττει το λαό.

Η πολιτική αυτή, την οποία βέβαια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ακολουθεί από τη γέννησή της, έπληξε τους φτωχούς και τα μεσοστρώματα που ζουν από το μισθό τους, και αναγκάστηκαν να δανειστούν για ν’ αναπληρώσουν την απώλεια των πραγματικών εισοδημάτων τους όλα αυτά τα χρόνια, καθώς το μερίδιό τους στο ΑΕΠ πέφτει σταθερά, ενώ αντίθετα πολλαπλασίασε την περιουσία και τα εισοδήματα των πλούσιων. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε κι εκ πείρας, νομίζω, όλοι και όλες μας. Την ίδια πολιτική προώθησαν και τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες και τα οποία ήδη μας οδήγησαν στη χρεωκοπία.

Από το 2003 ωστόσο το New Economics Foundation καλούσε τις κυβερνήσεις να λάβουν άμεσα τρία μέτρα για ν’ αντιστρέψουν την εντελώς ανεύθυνη ‘απελευθέρωση’ του χρηματοπιστωτικού τομέα, που στην πραγματικότητα σήμαινε απαλλαγή του από κάθε εποπτεία και υποδούλωση όλων των υπόλοιπων. Πρώτον, να επαναφέρουν ελέγχους στο διεθνές κεφάλαιο ανάλογους εκείνων που είχαν επιβάλει οι συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, το 1944, μετά την καταστροφική κατάληξη της προηγούμενης απελευθέρωσης των χρηματαγορών, τη δεκαετία του 1920. Δεύτερον, να χαλιναγωγηθεί η πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ ώστε να περιοριστεί η χρηματοπιστωτική φούσκα. Και τρίτο, όλα αυτά να μη γίνουν σε βάρος των νοικοκυριών, με περικοπές μισθών και αύξηση της φορολογίας, αλλά των πλούσιων, που ωφελήθηκαν υπέρμετρα από την κρατική πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών.

Ξέρουμε πως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Με αποτέλεσμα πριν από τρία χρόνια να σκάσει η φούσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έκτοτε η κρίση τείνει να να μετατραπεί σε μια παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους. Το πρώτο της θύμα στην Ευρωζώνη, όχι στην Ευρώπη, ήταν η χώρα μας, αλλά δεν θα είναι το τελευταίο, παρ’ όλα τα μέτρα λιτότητας που παίρνουν, στο ίδιο νεοφιλελεύθερο πνεύμα, οι κυβερνήσεις, και τα οποία απλώς χειροτερεύουν την κρίση. Οι φωνές της λογικής δεν εισακούστηκαν, οι μεταρρυθμίσεις –σε βάρος των τραπεζών και όχι των λαών- δεν έγιναν έγκαιρα από τις δήθεν υπεύθυνες κυβερνήσεις, κι έτσι έχουμε πλέον μπει στην εποχή των Πόλεμων του Χρέους. Κράτη, κεφαλαιούχοι και λαοί αγωνίζονται να μετακυλίσουν ο ένας στον άλλο τις συνέπειες της αποσταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για την οποία, επαναλαμβάνω, υπέχουν τεράστιες ευθύνες, εγκληματικές ευθύνες με την πλήρη σημασία του όρου, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες, αλλά και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία όλα αυτά τα χρόνια απέκλεισαν κάθε κριτική φωνή. Φυσικά, αφού όλα τους χρωστούν τεράστια ποσά στις τράπεζες και τις κυβερνήσεις, κι έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε κάποιους πλούσιους.

Τίθεται τώρα ένα ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη και τα νοικοκυριά να είναι σήμερα καταχρεωμένα, και πώς απέκτησαν οι πιστωτές, κατά βάση οι επενδυτικές τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, τα εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τα οποία υποτίθεται πως τους χρωστά όλος ο υπόλοιπος κόσμος; Γιατί τα τριακόσια τριάντα δις που ‘χρωστά’, εντός εισαγωγικών, σήμερα η χώρα μας είναι σταγόνα στον ωκεανό των χρεών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Οι φετινές μόνο δανειακές ανάγκες μόνο των χωρών της ευρωζώνης υπολογίζονται σε 2,8 τρις. Πώς γίνεται όλες οι χώρες, άσχετα από το αν έχουν χρηστή διαχείριση ή όχι, να έχουν τόσο τεράστιες δανειακές ανάγκες; Και από την άλλη μεριά πώς γίνεται οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να κατέχουν στα χαρτοφυλάκιά τους έναν ακαθόριστο αριθμό εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων, πολλές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής και ακόμη και από το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου; Για παράδειγμα, κανείς δεν ξέρει το συνολικό ύψος των credit default swaps, αλλά υπολογίζεται γύρω στα εννιακόσια τρισεκατομμύρια δολλάρια. Πού βρέθηκε όλος αυτός ο πλούτος και πώς κατέληξε στα θησαυροφυλάκια ελάχιστων και άγνωστων;

Για ν’ απαντήσουμε εδώ πρέπει πρώτα να θέσουμε ένα άλλο ερώτημα: ποιός εκδίδει το χρήμα που όλοι και όλες έχουμε στις τσέπες μας και στους τραπεζικούς λογαριασμούς μας; Είναι μήπως το κράτος, όπως ο πολύς κόσμος νομίζει; Όχι βέβαια, είναι ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες το κράτος έχει παραχωρήσει αυτό το προνόμιο, και οι οποίες εκδίδουν χρήμα όχι ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας, αλλά ανάλογα με τις δικές τους ελπίδες κερδοφορίας. Εσεις κι εγώ δεν έχουμε δικαίωμα να εκδώσουμε χρήμα, το κράτος στο σημερινό μας σύστημα δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, οι τράπεζες έχουν. Ποιός τους δίνει αυτό το προνόμιο, γιατί για προνόμιο πρόκειται, όπως τα προνόμια που απολάμβαναν οι αριστοκράτες πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και οι πασάδες πριν από την ελληνική; Το κράτος, το οποίο στερεί αυτό το προνόμιο από τον εαυτό του, το έχει παραχωρήσει στις τράπεζες, στο χρηματιστικό κεφάλαιο όπως το έλεγαν κάποτε οι αριστεροί. Οι ίδιες τράπεζες έπειτα δανείζουν αυτά τα χρήματα στο κράτος, τα οποία χρειάζεται απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο του, άλλοτε με λογικό επιτόκιο και άλλοτε με τοκογλυφικό. Σήμερα οι τράπεζες δανείζουν στο ελληνικό κράτος χρήματα με επιτόκιο μεγαλύτερο από εκείνο που εμείς πληρώνουμε για τα στεγαστικά μας δάνεια.

Χρήμα δεν εκδίδουν μόνον οι λεγόμενες εκδοτικές τράπεζες, όπως ήταν παλιά η Τράπεζα της Ελλάδος και είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κάθε τράπεζα εκδίδει χρήμα, πολλαπλάσιο των καταθέσεων και των δικών της κεφαλαίων που έχει στα θησαυροφυλάκιά της. Σήμερα, περίπου είκοσι φορές πολλαπλάσιο. Δηλαδή, για κάθε εκατό ευρώ που τής καταθέτει ένας συνταξιούχος, η τράπεζα δίνει περίπου δυο χιλιάδες δάνεια. Το όλο σύστημα λειτουργούσε πολύ άδικα βέβαια αλλά συνάμα πρακτικά ώσπου η λεγόμενη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξεκίνησε επί Μάργκαρετ Θάτσερ κι εξαπλώθηκε παγκόσμια, το έκανε ουσιαστικά ασύδοτο. Πολύ κατατοπιστικά παρουσιάζεται στο φιλμάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, «Το χρήμα ως χρέος» (βρίσκεται εύκολα στο tvxs και στο kepik.gr)

Έτσι εξηγούνται λοιπόν οι πακτωλοί των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων. Το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα είναι κατά βάση πλασματικό χρήμα, που έχει δημιουργηθεί από τις τράπεζες. Για να το πούμε απλά: όταν δανείζομαι ένα σφυρί από τον γείτονα, για να διορθώσω την πόρτα μου, ή όταν η κυρία Λένη δανείζεται ένα λεμόνι από την κυρία Ιωάννα, ο γείτονας ή η γειτόνισα μου δίνουν ένα σφυρί ή ένα λεμόνι, που το έχουν, κι έπειτα το παίρνουν πίσω. Όταν δανείζομαι από έναν φίλο μου είκοσι ευρώ για να πληρώσω τον μπακάλη, και πάλι αυτός μου δίνει ένα πραγματικό εικοσάευρο που το έχει στην τσέπη του. Όταν όμως δανείζομαι διακόσιες χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα για να πάρω το σπίτι όπου θέλω να ζήσω, ή όταν το ελληνικό κράτος δανείζεται είκοσι δις ευρώ από έναν όμιλο πιστωτών για να πληρώσει στους ίδιους πάλι τα τοκοχρεωλύσια είκοσι εβδομάδων, για προηγούμενα δάνεια που έχει πάρει –αυτό είναι το πραγματικό νούμερο σήμερα- οι τράπεζες δεν δίνουν τίποτε πραγματικό. Απλώς βάζουν μια εγγραφή σ’ ένα ηλεκτρονικό κατάστιχο, κι έτσι μας δανείζουν είκοσι δις που οι ίδιες ποτέ δεν είχαν στα ταμεία τους· το αντίκρυσμα αυτών των είκοσι δις που έχουν στα ταμεία τους είναι απλώς καταθέσεις ενός δις, αν υπάρχουν και αυτές, γιατί συνήθως κανένας δεν τις ελέγχει, και όποτε έγιναν έλεγχοι τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν μαύρες τρύπες. Στην πρόσφατη πυρκαγιά στα κεντρικά γραφεία της Μαρφίν γράφηκε και δεν διαψεύστηκε πως ούτε η ίδια ούτε οποιαδήποτε άλλη τράπεζα έχουν άδειες της πυροσβεστικής για τα κεντρικά τους γραφεία, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Όταν το κράτος δεν ελέγχει τέτοια πράγματα, νομίζετε πως ελέγχει αν έχουν πράγματι οι τράπεζες τα δισεκατομμύρια που λεν πως έχουν;

Ποιός τους έδωσε λοιπόν το δικαίωμα να φτιάξουν δεκαενιά δις από καθαρό αέρα για κάθε δις ιδίων κεφαλαίων και καταθέσεων; Το κράτος βέβαια. Ποιός στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να φτιάξει ο ίδιος τέτοια δις, ενώ τα χρειάζεται για να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες, κι έπειτα δανείζεται τα ίδια χρήματα, τον αέρα δηλαδή, με τοκογλυφικό επιτόκιο από τις τράπεζες; Το κράτος βέβαια. Ποιός στερεί από εσάς κι εμένα το δικαίωμα να πληρωνόμαστε την αξία της εργασίας μας, και μας αφαιρεί ένα τεράστιο κομάτι όσων παράγουμε που δίνονται έπειτα στις λεγόμενες ‘αγορές’ σαν τοκοχρεωλύσια των τοκογλυφικών δανείων με τα οποία εκείνες δάνεισαν πλασματικό χρήμα στο κράτος, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά; Το λεγόμενο δημοκρατικό μας κράτος. Είναι δυνατό ένα δημοκρατικό κράτος να εκμεταλλεύεται τόσο αναίσχυντα τους πολίτες του; Όχι φυσικά, επομένως επείγει σήμερα ο εκδημοκρατισμός του κράτους σ’ αυτόν ακριβώς τον τομέα.

Έρχομαι τώρα στο δια ταύτα, και αμέσως κλείνω. Προϋπόθεση για να κάνουμε κάποια στοιχειώδη βήματα προς την οικονομική δημοκρατία είναι το κράτος μας ν’ ανακτήσει τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, που τόσο άφρονα παραχώρησε στους ασύδοτους και ανεξέλεγκτους διεθνείς τραπεζίτες, οι οποίοι σήμερα στίβουν τη χώρα μας. Αυτό πρώτα πρώτα σημαίνει να ξαναποκτήσουμε δικό μας νόμισμα, γιατί το ευρώ δεν ανήκει στην Ελλάδα, απλώς η Ελλάδα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το ευρώ. Από τη στιγμή της γέννησής του σοβαροί οικονομολόγοι της αριστεράς και της δεξιάς είχαν προειδοποιήσει πως η ευρωζώνη δεν αποτελεί βέλτιστη ζώνη νομισματικής ενοποίησης, όπως την λένε, και τώρα επαληθεύονται.

Σημαίνει επίσης το ελληνικό κράτος, το δημόσιο, όλες και όλοι μας, να ανακτήσει τον έλεγχο του κορμού του τραπεζικού συστήματος. Το προνόμιο της έκδοσης χρήματος, πραγματικού ή πλασματικού, δεν μπορεί παρά ν’ ανήκει στο δημόσιο και όχι σε μια μικρή ελίτ σύγχρονων αριστοκρατών. Οι προεκλογικές υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης κινούνταν σ’ αυτήν τη σωστή κατεύθυνση, αλλά εγκαταλείφθηκαν με έωλα προσχήματα, γιατί φυσικα όλοι γνώριζαν την οικονομική κατάσταση όταν έλεγαν ‘Λεφτά υπάρχουν’. Σκοπός ύπαρξης των τραπεζών είναι να μεταφέρουν πόρους από τους τομείς της οικονομίας όπου αυτοί πλεονάζουν σε κείνους που έχουν ανάγκη επενδύσεων, αλλά σήμερα οι απελευθερωμένες τράπεζες έχουν αποκλειστικό σκοπό το δικό τους κέρδος, έστω και αν αυτό σημαίνει καταστροφή της υπόλοιπης οικονομίας. Μάλιστα, αυτήν τη στιγμή όλες οι ελληνικές τράπεζες υπάρχουν χάρη στο κράτος, το οποίο τους διοχετεύει πιστώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων αφήνοντας την υπόλοιπη οικονομία να καταρρεύσει. Χωρίς την τεράστια κρατική βοήθεια που δέχονται όλες θα είχαν φαλίρει. Με τα χρήματα που το δημόσιο τους δίνει χωρίς κανένα αντάλλαγμα, θα μπορούσαμε όλες να τις είχαμε εξαγοράσει πολλές φορές, ώστε να στρέψουμε τη λειτουργία τους σε μια πιο κοινωνική κατεύθυνση.

Και το άλλο αναπόφευκτο και αναγκαίο βήμα είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους συν σοβαρά βήματα και προς μια σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών προς το τραπεζικό σύστημα. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα σύκα. Σήμερα ο λαός μας ματώνει για να ικανοποιηθούν εκατό τοις εκατό οι απαιτήσεις δανειστών, οι οποίοι μας έδωσαν αέρα. Μας έδωσαν αέρα, τούς δίνουμε το αίμα μας. Αυτό καταστρέφει τη χώρα, και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου πως δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί το μνημόνιο χωρίς να λέει συγχρόνως και πού θα βρούμε τα 110 δις του δανείου που χάρη σ’ αυτό εξασφαλίσαμε. Κι έχει δίκαιο. Αλλά ένα κομάτι της αριστεράς λέει που θα βρούμε αυτά τα 110 δις. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν ένα θαύμα και ερχόταν στους κυβερνώντες η επιφοίτηση και η Ελλάδα είχε κηρύξει στάση πληρωμών στους ξένους τραπεζίτες όταν είχα γράψει το πρώτο σχετικό άρθρο μου, θα είχαμε ήδη εξοικονομήσει ένα ποσό πολύ κοντά στα περίφημα 110 δις, για τα οποία τώρα διαλύουμε το κράτος μας. Αλλά θαύματα δεν γίνονται κι επιφοιτήσεις δεν έρχονται χωρίς τον αγώνα του λαού.

Ποσο ευξευτελισμο θα επιτρεψουμε ακομη;;;;;;;

2010-08-30T01:31:00.000-07:00

Ανάλυση στα γεγονότα Πηγη. Ελευθεροτυπια. 26-8-2010

Του ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*
Το Μνημόνιο, χαριστική βολή στη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη
Τις βασικές αρχές της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ -της 3ης του Σεπτέμβρη για: «Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση»- είχε αρχίσει να τις ξηλώνει ο ίδιος ο ιδρυτής του Κινήματος, πριν ακόμα από τις εκλογές του 1981, με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ ανήλθε στην εξουσία με το 48% της λαϊκής ψήφου. Συγκεκριμένα, τη θέση του Κινήματος εναντίον τής, τότε, ΕΟΚ, ουσιαστικά την εγκατέλειψε όταν, τον Ιούνιο του 1979, στην πρώτη συνεδρίαση της Βουλής για την κύρωση της συνθήκης για την ένταξη της χώρας ως πλήρους μέλους της ΕΟΚ, ο πρόεδρος του Κινήματος, αμέσως μετά την εισήγηση του τότε πρωθυπουργού, ζήτησε τον λόγο και ανακοίνωσε την αποχώρηση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ από τη συζήτηση της συνθήκης.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση εφάρμοσε πλήρως τη συνθήκη. Και όχι μόνο την εφάρμοσε, αλλά και πρωτοστάτησε στην καθιέρωση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων. Δυστυχώς, όμως, οι πόροι από τα Προγράμματα αυτά (όπως και οι πόροι από τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης) δεν αξιοποιήθηκαν από τον ίδιο και τον διάδοχό του στην κυβέρνηση, ούτε και από τις κυβερνήσεις της Ν.Δ. για τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας, αλλά κατασπαταλήθηκαν, με αποτέλεσμα να φτάσει η χώρα στο σημερινό αδιέξοδο.
Ακολούθησε η εγκατάλειψη της θέσης του ΠΑΣΟΚ «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», με τη συμμετοχή του προέδρου του ως πρωθυπουργού στην πρώτη συνεδρίαση των ηγετών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ μετά τις εκλογές του 1981, στην οποία περιορίστηκε απλώς στους γνωστούς «αστερίσκους» στο ανακοινωθέν της Συμμαχίας.
Οι δύο αυτές υπαναχωρήσεις περιόρισαν σημαντικά την εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή την πρώτη βασική αρχή του ΠΑΣΟΚ. Ο περιορισμός, όμως, της εθνικής ανεξαρτησίας συνεχίστηκε και με την πολιτική που ακολουθήθηκε στις σχέσεις μας με την Τουρκία (Ιμια, Μαδρίτη κ.λπ.).
Η δεύτερη από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή η Λαϊκή Κυριαρχία, δέχτηκε θανάσιμο πλήγμα, με την ανατροπή της δέσμευσης του ΠΑΣΟΚ στην προεκλογική «Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής» ότι «με την άνοδό του στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ θα καθιέρωνε την απλή αναλογική ως πάγιο σύστημα διεξαγωγής των εκλογών». Η δέσμευση αυτή διαγράφτηκε και υποκαταστάθηκε στις προγραμματικές δηλώσεις με υπόσχεση για καθιέρωση «συστήματος απλής αναλογικής». Η υπόσχεση αυτή «μεταφράστηκε» το 1985 με την καθιέρωση ενός καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος, χειρότερου από εκείνο της «ενισχυμένης αναλογικής» της Ν.Δ., με το οποίο το πρώτο κόμμα, κλέβοντας έδρες που ανήκουν -με βάση τη δύναμή τους στον λαό- στο δεύτερο, αλλά κυρίως στο τρίτο, τέταρτο και τα άλλα κόμματα, αποσπά μια κλεμμένη «αυτοδυναμία» και σχηματίζει κυβέρνηση. Το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει το νέο εκλογικό σύστημα που προτείνει τώρα η κυβέρνηση.
Η τρίτη αρχή του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή η Κοινωνική Απελευθέρωση, ενώ άρχισε με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και την ένταξη ενός μεγάλου τμήματος του λαού που ήταν περιθωριοποιημένο ως ισότιμου μέλους της κοινωνίας, στη συνέχεια άρχισε το ξήλωμά της με: την καθιέρωση προγραμμάτων λιτότητας, την αύξηση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, την υποταγή στο μεγάλο κεφάλαιο, την προνομιακή μεταχείριση των «εχόντων και κατεχόντων», την εκποίηση δημόσιας περιουσίας (και ιδιαίτερα κερδοφόρων επιχειρήσεων) κ.λπ.
Τελικά το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση τα περίπου 20 χρόνια που ήταν στην εξουσία μέχρι το 2004, ουσιαστικά όχι μόνο εφάρμοσε, αλλά υπερκέρασε με την πολιτική που ακολούθησε την πολιτική της Ν.Δ. Μετατράπηκε δηλαδή από κόμμα «αλλαγής» σε κόμμα «εναλλαγής» και αποτέλεσε και αποτελεί τον έναν από τους δύο πόλους του δικομματισμού, οι οποίοι με την πολιτική τους έφεραν τη χώρα στη δεινή θέση που βρίσκεται σήμερα, με τελευταίο «δράστη» την 5ετή διακυβένησή της από τη Ν.Δ.
Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, έχοντας πλήρη γνώση πριν από τις εκλογές της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η χώρα, αντί να λάβει δραστικά μέτρα μόλις πήρε ψήφο εμπιστοσύνης (ψήφιση φορολογικού νομοσχεδίου και εφαρμογή του από 1.1.2010, άμεση και ανηλεή πάταξη της φοροδιαφυγής, κατάρτιση και ψήφιση ενός ρεαλιστικού προϋπολογισμού του 2011 κ.λπ.), διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα με παροχές που είχε υποσχεθεί προεκλογικά, και με τη συμπερίληψη χρεών των νοσοκομείων (τα οποία τώρα ρυθμίζει με ομόλογα) κ.λπ. και, μετά τις ασυγχώρητες καθυστερήσεις, τα λάθη και τις ατυχείς δηλώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών, αναγκάστηκε να υπογράψει και να ψηφίσει ως νόμο του κράτους το διαβόητο Μνημόνιο υποταγής στις εντολές της τρόικας, και κυρίως του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το Μνημόνιο ήταν η χαριστική βολή στη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεδομένου ότι:
- Η Εθνική Ανεξαρτησία περιορίστηκε δραστικά, αφού η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να συμμορφώνεται όχι μόνο στα όσα περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο, αλλά και στις οποίες «βελτιώσεις» του απαιτούν οι υπάλληλοι(!) της τρόικας. Επιπλέον η Αγκυρα, εκμεταλλευόμενη την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, αυξάνει τις προκλήσεις της, τις οποίες η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με μια «ήπια» πολιτική. Πολιτική που συμβάλλει στην αποθράσυνση της «συμμάχου» χώρας.
- Η Λαϊκή Κυριαρχία και το Σύνταγμα καταργήθηκαν ουσιαστικά, αφού η Βουλή των Ελλήνων, με τις ψήφους μόνο των κυβερνητικών βουλευτών, αναγκάστηκε να ψηφίσει το Μνημόνιο ως έχει (δηλαδή ως συνθήκη, και όχι με πλειοψηφία των 3/5 του συνόλου των βουλευτών, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα) και επιπλέον με νόμο εκχωρήθηκαν υπερεξουσίες στον πρωθυπουργό και στον υπουργό Οικονομικών, που παρακάμπτουν τη Βουλή.
- Η Κοινωνική Απελευθέρωση μετατράπηκε σε οικονομική και κοινωνική εξουθένωση της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού με: τις περικοπές μισθών και συντάξεων, τη μεγάλη αύξηση των έμμεσων φόρων, την αύξηση της ανεργίας, το κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και, τελικά, την αύξηση των ήδη μεγάλων κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων.
Η φετινή, επομένως, επέτειος στις 3 Σεπτεμβρίου θα είναι, ουσιαστικά, ένα μνημόσυνο της νεκρής πλέον Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη.
* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ.

Αθώο ρούχο λοιπόν αυτής της φασιστικής πρακτικής υπήρξε καταρχήν το πρόσχημα αυτού του πολέμου : η αυτοάμυνα του Ισραήλ.

2010-08-16T04:06:00.000-07:00

.Αυτο Ακριβως εγινε σημερα απο τον Πρωθυπουργο της Χωρας, οταν στην κοινη συνεντευξη με τον Αμετανοητο Χασαπη ''καλεσμενο του'' δηλωσε.
''ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΟΥΜΕ ΓΙΑ Τ2ΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΡΟΚΕΙΝΟΥ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ''

Γ. ΛΙΑΝΗ--Γ. ΔΗΜΑΡΑ-Β. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ- ΑΝ. ΔΗΜ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;;;;;;;;

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ
'' ΣΤΟΜΑΤΑ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΛΕΙΣΤΑ'''

Τεράστια διεθνής επιτυχία για την Ελλάδα από τη Σοφία Σακοράφα! [Image]
Η βουλευτής Σοφία Σακοράφα, η οποία έχει και την Παλαιστινιακή υπηκοότητα, ήταν η μοναδική επίσημη καλεσμένη από την Ελλάδα στην “Παγκόσμια Συνδιάσκεψη της Τεχεράνης”, με θέμα
«Υποστήριξη στην Παλαιστίνη - Γάζα το σύμβολο της αντίστασης – Γάζα θύμα της βαρβαρότητας» (4, 5 Μάρτη 2009).
Σ’ αυτό το παγκόσμιο γεγονός -που ως συνήθως αγνόησαν τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, για τους γνωστούς… λόγους-, συμμετείχαν 60 επίσημες κρατικές αντιπροσωπείες, εκατοντάδες οργανώσεις και προσωπικότητες, από τις πέντε ηπείρους.
Η Σοφία Σακοράφα, με την ομιλία της συγκίνησε την Παγκόσμια Συνδιάσκεψη και διέσωσε την παραδοσιακή φιλία του ελληνικού με τον παλαιστινιακό λαό.
nference Tehran, March 4 and 5, 2009
“Support for Palestine: Gaza, Victim of Crime”
(Speech of Mrs. Sakorafa Sofia, member of the Greek Parliament)
Κυρίες και κύριοι,
Προέρχομαι από την Ελλάδα και έχω πολύ ζωντανές τις ιστορικές μνήμες της πατρίδας μου, μιας πατρίδας που στο όνομα ενός διαφορετικού οράματος, στο όνομα μιας διαφορετικής ιστορικής και πολιτικής εξέλιξης, από αυτή που δρομολογούσαν οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις, πριν περίπου μισό αιώνα οδηγήθηκε στην οδυνηρή διαδικασία ενός εμφυλίου πολέμου
Για αυτό θα ήθελα να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου με μια άκρως παραβολική και σημειολογική ιστορία.
Μια ιστορία που εμπνεύστηκε ένας Έλληνας κινηματογραφιστής, παγκόσμιας αναγνώρισης, ο Θεόδωρος Αγγελοπουλος.
Τοποθετεί λοιπόν την ιστορία στο 1977, χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα, όπου μια ομάδα κυνηγών βρίσκει μέσα στο πυκνό χιόνι, το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου.
Το αίμα τρέχει ακόμα φρέσκο απ' την πληγή του, παρ' όλο που έχουν περάσει κοντά τριάντα χρόνια.
Οι κυνηγοί, όλοι εκπρόσωποι της εξουσίας, πολιτικής και οικονομικής, μεταφέρουν το πτώμα στο ξενοδοχείο τους, όπου και θα περάσουν μια νύχτα Πρωτοχρονιάς γεμάτη απ' τα φαντάσματα της ιστορικής τους συνείδησης και το φόβο ενός παρελθόντος που νόμιζαν ότι το είχαν τακτοποιήσει.
Μπροστά σ' ένα μεγάλο δικαστήριο της Ιστορίας, που λαμβάνει χώρο στη σάλα του ξενοδοχείου , οι καταθέσεις τους μετατρέπονται σε ζωντανούς εφιάλτες της συλλογικής τους συνείδησης.
Προς το τέλος της ταινίας, ο αντάρτης ζωντανεύει μέσα στη φαντασία των τρομοκρατημένων κυνηγών, μετατρέπεται σ' ένα είδος εκδικητή της επανάστασης και οι εκπρόσωποι αυτής της εξουσίας εκτελούνται. Μόλις βγουν από αυτό το άσχημο όνειρο αποφασίζουν να ξαναθάψουν το σώμα του αντάρτη, ρίχνουν πάνω χιόνι, πολύ χιόνι ώσπου το τοπίο να ξανααποκτήσει την αρχική του λευκότητα, τη βολική για αυτούς λευκότητα.

Για αυτό το σώμα του αντάρτη θα ήθελα να μιλήσω σήμερα, για το σώμα του σύγχρονου αντάρτη, που είναι η παλαιστινιακή αντίσταση.

Και ταυτόχρονα για το σχέδιο που εκπονούν οι σημερινές δυτικές μεγάλες δυνάμεις, ώστε να θάψουν αυτό το σώμα, σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Να το θάψουν γιατί τους ενοχλεί.
Και τους ενοχλεί γιατί αποτελεί την παγκόσμια παραφωνία μέσα σε ένα κόσμο που για να τον ελέγξουν απόλυτα, επεδίωξαν και επιδιώκουν να τον φέρουν στα δικά τους μέτρα, να τον διαμορφώσουν στα δικά τους καλούπια, να τον ερμηνεύσουν σύμφωνα με τα δικά τους αξιακά συστήματα, να τον δρομολογήσουν στη βάση των δικών τους συμφερόντων.
Η παλαιστινιακή αντίσταση δεν είναι σημερινή και δεν είναι όψιμη.
Είναι μια ιστορία 60 χρόνων!
Είναι μια ιστορία παρακαταθήκης που άφησε ο Γιασέρ Αραφάτ στο λαό του.
Είναι μια ιστορία καθημερινή που δημιουργεί ο Παλαιστίνιος μαχητής που ξέρει να υπερασπίζεται με τον ίδιο άξιο τρόπο τη ζωή του με τα όπλα του , αλλά και τη ψήφο του με το όπλο παρά πόδα.

Είναι μια ιστορία που δημιουργεί ο Παλαιστίνιος μάρτυρας, που γνωρίζει ότι ελευθερία σημαίνει απελευθέρωση.

Είναι μια ιστορία που έχει ως αποτέλεσμα τη συναίνεση αλλά και τον Παλαιστίνιο μαχητή – υπερασπιστή της Τζενίν, της Γάζας, της Μπειτ Χανούν που δηλώνει ότι δεν μπορεί να πετάξει το όπλο του και τις 60 σφαίρες του.
Κι αυτή η ιστορία , είναι ιστορία ζώσα , συνεχής και απαιτητική.
Πίστεψε ο Δυτικός κόσμος ότι , απαιτώντας εκλογές σαν απαραίτητη προυπόθεση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, θα μπορούσε να ελέγξει και να θολώσει τις απαρέγκλιτες επιταγές της Παλαιστινιακής Αντίστασης.
Και διαψεύστηκε οικτρά.

Η Χαμάς, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του παλαιστινιακού λαού, δεν θα μπορούσε παρά να υπηρετήσει την ιστορία του λαού που την ανέδειξε στην εξουσία.

Το αποτέλεσμα, όμως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη που έχουν στηρίξει ολόκληρο τον πολιτικό τους πολιτισμό στην αστική δημοκρατία, στο δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, στην απόλυτη αναγνώριση των αποτελεσμάτων που προκύπτουν μέσα από αυτό το δικαίωμα, δεν άρεσε.
Και δεν άρεσε γιατί, όπως φαίνεται, δημοκρατία στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι αυτό που δημοκρατικά και ελεύθερα νομιμοποίησε ο λαός, δημοκρατία δεν είναι η κυρίαρχη βούληση του εκλογικού σώματος, αλλά αυτό που θα ήθελε ο δυτικός κόσμος.
Δημοκρατία λοιπόν για τις δυνάμεις του δυτικού κόσμου είναι αυτό που θα ήθελαν εκείνες και όχι αυτό που αποφάσισε ο παλαιστινιακός λαός.
Μα δεν είναι και η πρώτη φορά που το βλέπουμε αυτό.
Ολόκληρος ο δυτικός κόσμος ανέκραξε μετά το δημοψήφισμα του Τσάβες και την πεντακάθαρη νίκη του :
Δικτάτορας ο Τσάβες.
Και κανείς από τα δυτικά κέντρα προπαγάνδας δεν είπε ότι ο Τσάβες απλώς απέκτησε το δικαίωμα να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία στις εκλογές του 2013, καθώς καταργήθηκε ο συνταγματικός περιορισμός των δύο, το πολύ, θητειών.

Αν αυτό είναι πειστήριο δικτατορικής συμπεριφοράς, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι η Αγκελα Μέρκελ, ο Νικολά Σαρκοζί, ο Γκόρντον Μπράουν και τόσοι άλλοι ηγέτες χωρών όπου δεν υπάρχει περιορισμός αντίστοιχος, είναι εξίσου «τύραννοι».

Όμως, ο Τσάβες κατηγορείται ως τύραννος για τον ίδιο λόγο που κατηγορείται και η Χαμάς ως τρομοκράτης.
Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να ανεχθούν στο μαλακό τους υπογάστριο, τη Λατινική Αμερική, δεν μπορούν να ανεχθούν στον κρίσιμο χώρο της Μέσης Ανατολής, ότι αναδεικνύονται δυνάμεις που αμφισβητούν την ηγεμονία τους, ότι κυριαρχούν δυνάμεις που υπηρετούν τα σχέδια των λαών τους και δεν εξυπηρετούν τα σχέδια τους.
Δεν μπορούν να ανεχθούν ότι βγαίνουν μπροστά δυνάμεις, που έχουν ένα άλλο σχέδιο από το δικό τους.
Ενα σχέδιο εθνικής αντίστασης.
Ένα άλλο όραμα από το δικό τους.
Ενα όραμα ανεξάρτητης πατρίδας.
Μια άλλη στρατηγική επιλογή από τη δική τους.
Μια επιλογή ρήξης και σύγκρουσης μέχρι τον τελικό στόχο.
Και στη βάση αυτή μαζί με τον εταίρο τους, το Ισραήλ, εκπονούν ένα σχέδιο ανατροπής της Χαμάς.
Το σχέδιο Μπους ήταν σαφές, όπως αποκαλύφθηκε και ποτέ δεν διαψεύσθηκε από το Στειτ Ντιπάρτμεντ.

Ο Τζορτζ Μπους και η Κοντολίζα Ράις ανέθεσαν στον αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Ελιοτ Εϊμπραμς, την υλοποίηση μυστικού σχεδίου για πρόκληση εμφύλιου πολέμου στα κατεχόμενα, με στόχο τη βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης Χαμάς.

Ωστόσο οι υπολογισμοί Αμερικανών και Ισραηλινών διαψεύσθηκαν και ακολούθησε η υλοποίηση της δεύτερης φάσης του σχεδίου, που ήταν το φονικό εμπάργκο και οι φονικές επιδρομές, ελπίζοντας ότι θα γονάτιζαν το λαό της Γάζας.
Κι εδώ διαψεύσθηκαν.

Έτσι περάσαμε στην τρίτη φάση του σχεδίου :

Tο Ισραήλ πραγματοποιεί την πλέον φονική εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας.

Και φυσικά, μαζί με το ανελέητο σφυροκόπημα της Γάζας, σφυροκοπά και την κοινή γνώμη με πολιτικά μηνύματα διαμορφωμένα, βγαλμένα μέσα από το οπλοστάσιο της σιωνιστικής προπαγάνδας και στοχευμένα, ώστε να παραμορφώσει την πραγματικότητα, κατά τα πρότυπα του Γκέμπελς.

Κυρίες και κύριοι,
Ακόμη κι αν δεν βρέθηκε κανείς στη Γάζα αυτές τις 23 ημέρες, είναι σε θέση να αντικρούσει αυτήν την προπαγάνδα και έχει χρέος να το κάνει.

Πολύ δε περισσότερο για μένα, αυτό το χρέος είναι πολλαπλάσιο. Είναι ένα χρέος που προκύπτει και μέσα από την παλαιστινιακή μου υπηκοότητα, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια ύψιστη ευθύνη που προκύπτει μέσα από το γεγονός ότι ήμουν εκεί.

Είδα, γνωρίζω και έχω την υποχρέωση να αποκαλύψω τα προπαγανδιστικά ψέματα που επιχείρησαν και επιχειρούν να αναπτύξουν, τόσο οι επίσημες αρχές του Ισραήλ, όσο και εγνωσμένα ιταμά φερέφωνα σε ολόκληρο τον κόσμο.
Και επειδή όπως αναφέρει ο Ουμπέρτο Έκο:
΄΄ κανείς δε θα εμφανιστεί στο παλκοσένικο του κόσμου να πει θέλω να ξανανοίξω το Αουσβιτς. Ο φασισμός θα επιστρέψει κρυμμένος κάτω από τα πιο αθώα ρούχα΄΄,
έχουμε καθήκον να αποκαλύπτουμε το ΄΄αυγό του φιδιού ΄΄ και τα αθώα ρούχα που ενδύεται.

Αθώο ρούχο λοιπόν αυτής της φασιστικής πρακτικής υπήρξε καταρχήν το πρόσχημα αυτού του πολέμου :

η αυτοάμυνα του Ισραήλ.

Από τον Μάη του 1948, όπου ο Πρωθυπουργός Δαβίδ Μπεν Γκουριόν ανακοίνωσε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και οι ισραηλινοί κομάντος στην Παλαιστίνη ξεκίνησαν τον υποτιθέμενο ΄΄ Πόλεμο της Ανεξαρτησίας΄΄, διώχνοντας βίαια πάνω από 750.000 Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους, έως και σήμερα, που καταστρέφουν υποδομές, σκοτώνουν, φυλακίζουν, εξορίζουν, οδηγούν σε εγκλεισμό και τελικά καταδικάζουν σε θάνατο τον νόμιμο ηγέτη Αραφάτ, εξοντώνουν και εξαθλιώνουν ολόκληρους πληθυσμούς, εγχαράζουν νούμερα σε χέρια αγωνιστών, γκρεμίζουν σπίτια μαζί με τους κατοίκους τους, χτίζουν το αποτρόπαιο τείχος, γαζώνουν με τα ελικόπτερα ό,τι κινείται, λειτουργούν σε πλήρη ανάπτυξη στρατόπεδα συγκέντρωσης, είναι κατακτητές, δολοφόνοι και μάλιστα με στρατιωτική τακτική που παραπέμπει στους πρώην θύτες τους, τους ναζί.
Η ιστορία λοιπόν είναι σαφής και ως προς τις διαχωριστικές γραμμές και ως προς το ρόλο του καθένα.
Αυτοαμυνόμενοι είναι οι παλαιστίνιοι αγωνιστές.
Αυτοαμυνόμενοι απέναντι σε μια απεχθή πολεμική μηχανή, που είναι ο ισραηλινός στρατός κατοχής.
Το δεύτερο αθώο ρούχο αυτού του πολέμου:
το σπάσιμο της εκεχειρίας από τη Χαμάς.
Ξεχνούμε ότι το «Συμπαγές Μολύβι», σύμφωνα με την ομολογία του ίδιου του Εχούντ Μπάρακ, προετοιμαζόταν εδώ και έξι μήνες. Κανείς επίσης δεν αρνείται ότι, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, οι ισλαμιστές μαχητές είχαν σταματήσει να εκτοξεύουν ρουκέτες -ακόμη και το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών το αναγνωρίζει. Οι εκτοξεύσεις, ωστόσο, ξανάρχισαν τον Νοέμβριο.
Και δικαιολογημένα.
Μια λεπτομέρεια που συχνά «ξεχνούν», είναι ότι ο ισραηλινός στρατός διεξήγαγε, στις 4 Νοεμβρίου του 2008, μια επιχείρηση που στοίχισε τη ζωή σε έξι μαχητές της παλαιστινιακής αντίστασης και στην οποία η αντίσταση απάντησε αυτοαμυνόμενη. Ενα άλλο σημείο που σκοπίμως δεν αναφέρεται.
Η εκεχειρία θα συμβάδιζε με τον τερματισμό του αποκλεισμού της Γάζας και το άνοιγμα των συνόρων της, κάτι που το Ισραήλ δεν αποδέχθηκε ποτέ. Ακόμη χειρότερα.
Το εμπάργκο είχε γίνει σχεδόν ολοκληρωτικό τους τελευταίους μήνες, σε σημείο που, πριν ακόμη την επίθεση, τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού εξαρτιώνταν από τη βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών.
Κι εδώ η ιστορία είναι σαφής και βάζει τη διαχωριστική γραμμή.
Η Γάζα μετατράπηκε σε ένα γκέτο ακριβώς με πρόσχημα την εκεχειρία, την οποία με συνοπτικές διαδικασίες το ίδιο το Ισραήλ την έσπασε.
Τρίτο αθώο ρούχο αυτής της επιχείρησης:

η αναλογία.

Οι ρουκέτες εναντίον των ισραηλινών αμάχων είναι ανάλογες με τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού αυτές τις 23 ημέρες στο άμαχο πληθυσμό της Γάζας !

Κι εδώ η πραγματικότητα βάζει τη διαχωριστική γραμμή :από την αποχώρηση του Ισραήλ από τη Γάζα μέχρι την έκρηξη αυτού του πολέμου, απο τις ρουκέτες Κασάμ σκοτώθηκαν έντεκα Ισραηλινοί, ενώ ο ισραηλινός στρατός σκότωσε 1.700 ανθρώπους.
Σε αυτούς πρέπει να προστεθούν και τα 1.300 θύματα του «Συμπαγούς Μολυβιού», καθώς και οι εκατοντάδες ακρωτηριασμένοι, οι περισσότεροι παιδιά.

Τέταρτο αθώο ρούχο αυτής της σφαγής:

η τήρηση ίσων αποστάσεων.

Από πότε ο κατακτητής και ο αμυνόμενος είναι το ίδιο?
Από πότε ο εισβολέας και αυτός που αντιστέκεται είναι το ίδιο?

Δεν θα ανακαλύψουμε εμείς την απάντηση.

Η ίδια η ιστορία επεφύλαξε το ρόλο του εγκληματία στις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής και το ρόλο του αντιστασιακού,

στον ηρωικό λαό του Λένιγκραντ που πολεμούσε επί 870 ημέρες,

στο ηρωικό αντάρτικο στα βουνά της πατρίδας μου,

στους παρτιζάνους της Γαλλίας.
Το πέμπτο αθώο ρούχο αυτού του μακελειού:
η προστασία των αμάχων.

Με θράσος υποστήριξε το Ισραήλ ότι πετάει προκηρύξεις για να αναγγείλει τους βομβαρδισμούς και για να καλέσει τους κατοίκους να φύγουν.
Να φύγουν λοιπόν και να πάνε πού?
1.500.000 κόσμος σε ένα κομμάτι γης ελάχιστων τετραγωνικών αποκλεισμένο από στεριά και από θάλασσα.
Να πάνε στα καταφύγια του ΟΗΕ που και αυτά χτυπήθηκαν?
Να πάνε στα νοσοκομεία που και αυτά χτυπήθηκαν?

Δεν υπάρχει απάντηση, όπως δεν υπήρχε απάντηση και στο ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων και του Διστόμου,στην πατρίδα μου, από το ναζιστικό στρατό κατοχής. Και το τελευταίο αθώο ρούχο αυτής της φονικής συνταγής:

η ενοχοποίηση κάθε κριτικής, κάθε καταγγελτικής φωνής των εγκλημάτων.
Εδώ, θα απαντήσω πάλι με ένα απόσπασμα του ο Έκο:
΄΄ αν τα επιχειρήματα του πολιτικού μανιφέστου του Χίτλερ ( Mein Kampf ) επέζησαν, είναι γιατί βασίζονται σε μια μη ανεκτικότητα άγρια, αδιαπέραστη από κάθε κριτική.΄΄ Αυτά λοιπόν είναι τα αθώα ρούχα του φασισμού.
Είναι τα ίδια ρούχα που παρήγαγαν την ΄΄αναγκαιότητα΄΄ της ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι και στη Χιροσίμα ,
που βομβάρδισαν το Προεδρικό Μέγαρο στη Χιλή,
που επέβαλαν τις αιμοσταγείς δικτατορίες στη Λατινική Αμερική,
που όπλισαν τον Αττίλα στην Κύπρο,
που κλείδωσαν κατά λάθος ανθρώπινους στόχους στη Σερβία,
που εκστρατεύουν για να απελευθερώσουν τους ΄΄βάρβαρους΄΄ Αφγανούς,
που δημιουργουν το χρέος στον Τρίτο Κόσμο και τον καταδικάζουν σε αργό θάνατο και σε φυσικούς ολέθρους, που πυροβολούν κουφάρια στη Φαλούτζα προς παραδειγματισμό,
που μιλούν για τον κακό Ιρακ και τον καλό πόλεμο.
Που επωμίζονται,τελικά το καθήκον του ΄΄λειτουργού΄΄, δηλαδή του βομβιστή της ανθρωπότητας.

Και απέναντι σε αυτό το έγκλημα των εξαχρειωμένων αξιωματούχων ενός κράτους, τί παρατηρούμε σε διεθνές επίπεδο ?

Σιωπή !!!
Το Συμβούλιο Ασφαλείας παρακολουθεί ως θεατής τη συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού,
ο περίφημος ειδικός διαμεσολαβητής για το Μεσανατολικό Τόνι Μπλερ επιδεικνύει προκλητική σιωπή,
η Ευρωπαική Ένωση συμβουλεύει σύνεση.
Πρόκειται περί αναισθησίας? Περί αναλγησίας?
Όχι.

Όλοι αυτοί επέδειξαν ιδιαίτερο ζήλο, ευαισθησία και πόνο στους αγώνες των Τσετσένων, των Θιβετιανών, των Αλβανοκοσοββάρων.

Πρόκειται, απλά, για ολοκληρωτική υποταγή όλων στην πολιτική των ΗΠΑ, στην πολιτική του Ισραήλ.
Κι αυτό σε μια εποχή που ο αραβικός κόσμος παρουσιάζεται διχασμένος.
Μετά τις δραστήριες δεκαετίες του 50 και του 60, τις δεκαετίες που έδειχναν τον αραβικό κόσμο να συγκροτείται σαν μια τρίτη δύναμη, σα μια διακριτή οντότητα, σήμερα μεγάλο μέρος αυτού του κόσμου, μεγάλο μέρος αυτών των κρατών οργανώθηκαν σε άλλη βάση και άλλη προοπτική και έγιναν εργαλεία των ΗΠΑ .
Τα νέα καθεστώτα μεγάλου μέρους του αραβικού κόσμου, οργανώνονται στη βάση που επιθυμεί η δυτική συμμαχία, οργανώνονται στη βάση υποστήριξης αλλότριων συμφερόντων.
Από την άλλη – και για αυτό θεωρώ σημαντική την πρωτοβουλία αυτής της συνάντησης που αναλαμβάνει το Ιράν – υπάρχει η αλυσίδα Ιράν – Χεζμπολάχ, η αλυσίδα της ενεργής συμπαράστασης στην παλαιστινιακή αντίσταση.
Μια αλυσίδα όμως που δεν είναι η μόνη.
Γιατί μία από τις συνέπειες αυτού του πολέμου, είναι η συγκρότηση, κυρίως στον αραβικό κόσμο, ενός μαζικού κινήματος, που έρχεται σε ρήξη με τα καθεστώτα του, ενός κινήματος με προωθημένα πολιτικά χαρακτηριστικά σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό.
Αυτό, σε συνδυασμό με το κίνημα που αναπτύχθηκε σε ολόκληρο τον πλανήτη και βέβαια σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον.
Τα αποτελέσματα των 23 ημερών είναι σαφή και ευανάγνωστα.
Καταρχήν ο πόλεμος αυτός παρά τα αθώα ρούχα που ενδύθηκε από την πλευρά του Ισραήλ αποτέλεσε το σημείο καμπής για τη διεθνή εικόνα του.
Η διεθνής πλέον εικόνα του Ισραήλ είναι συνώνυμη με αυτή του τρομοκράτη.
Από την άλλη μεριά η παλαιστινιακή αντίσταση δεν κάμφθηκε, κάτι που ήταν και το κρίσιμο ζητούμενο αυτού του πολέμου και μάλιστα όχι απλώς δεν κάμφθηκε, αλλά βγήκε ενδυναμωμένη και κυρίως πιο ώριμη.
Αυτή τη στιγμή, η απαίτηση της εθνικής συμφιλίωσης στη βάση της αντίστασης, είναι παλλαϊκή.

Έχουμε λοιπόν ένα νέο περιβάλλον.
Ένα περιβάλλον με καινούριες και δυναμικές παραμέτρους:
Την τρώση της εικόνας του Ισραήλ,
την ενδυνάμωση της παλαιστινιακής αντίστασης,
την ωρίμανση της απαίτησης για ενότητα στη βάση της αντίστασης,
την δημιουργία ενός σημαντικού κινήματος σε ολόκληρο τον κόσμο.
Και, κυρίως, έχουμε ένα τσουνάμι λαϊκής οργής και διαδηλώσεων στον αραβικό κόσμο, όμοιο του οποίου δεν παρατηρήθηκε ούτε στην πολιορκία της Βηρυτού ούτε στην πρώτη και τη δεύτερη Ιντιφάντα, ούτε στους πολέμους εναντίον του Ιράκ και του Λιβάνου.
Στην Ιορδανία, η πλειοψηφία των βουλευτών έκανε συμβολική κατάληψη και έκαψε μέσα στο Κοινοβούλιο τη σημαία του Ισραήλ.
Ακόμη και το Κατάρ, το σίγουρο αγκυροβόλιο των Αμερικανών στον Περσικό Κόλπο, σχηματίζει τώρα άξονα με τη Συρία στηρίζοντας την παλαιστινιακή αντίσταση.
Και όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή.

Απέναντι σε αυτό το νέο περιβάλλον είναι υποχρεωμένος και ο δυτικός κόσμος να επανατοποθετηθεί.

Και η πιο χρήσιμη, η πιο αναγκαία, η πιο επείγουσα επανατοποθέτηση αφορά, καταρχάς, στην αναγνώριση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του παλαιστινιακού λαού, της Χαμάς.

Και αμέσως μετά, ο δυτικός κόσμος είναι υποχρεωμένος, χωρίς αιρέσεις και επιφυλάξεις, να αποδεχτεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το πολιτικό όργανο που θα εκπροσωπεί το σύνολο της παλαιστινιακής αντίστασης, κατά τα πρότυπα της PLO.
Και τέλος, είναι υποχρέωση του δυτικού κόσμου να αποδείξει ότι, το σύστημα αξιών για το οποίο έχει αγωνισθεί, το οποίο έχει πληρώσει στο Β΄Παγκόσμιο πόλεμο με εκατομμύρια νεκρούς, και το οποίο προβάλλει υπερήφανα ως καταστάλαγμα δικαιοσύνης και ως προυπόθεση δίκαιης ειρήνης, θα ισχύσει και για αυτόν τον πόλεμο.
Το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα του πολέμου είναι ένα διαρκές δικαστήριο, με παγκόσμιο ακροατήριο και ανοικτό εδώλιο για όποιον εγκληματία, όποιας ταυτότητας και κάθε εποχής.
Και αυτή είναι η μόνη δυνατότητα κάθαρσης απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα της σιωπηλής και εν πολλοίς αμέτοχης Ευρώπης, αλλά και η μόνη αφετηρία λύτρωσης του ισραηλινού λαού από το άγος των εγκλημάτων που διέπραξε το κράτος του.
Επειδή βρίσκομαι σε μια χώρα με χαρακτηριστικά τελείως διαφορετικά από τη δική μου, από την Ευρώπη, θα ήθελα να τοποθετηθώ και για την αναγκαία προσέγγιση μεταξύ του δυτικού κόσμου και του μουσουλμανικού κόσμου.
Αυτή η προσέγγιση πρέπει να διέπεται από μία βασική αρχή:
δεν είναι όλοι οι κόσμοι ίδιοι.
Ο μουσουλμανικός κόσμος δεν είναι αντίγραφο του δυτικού κόσμου, οι μουσουλμανικές κοινωνίες δεν είναι παρόμοιες με τις δυτικές κοινωνίες, ούτε βρίσκονται σε χρονική και κοινωνική υστέρηση σε σχέση με αυτές.
Είναι, απλά, άλλες κοινωνίες.
Αυτή είναι η βασική αρχή αυτής της προσέγγισης.
Η δεύτερη αρχή είναι η ανάγκη να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε ότι η θρησκεία στον μουσουλμανικό κόσμο είναι και ένα μέσο οργάνωσης της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων, είναι ένας ιδεολογικός και κοινωνικός τόπος, έχει κοινωνικό σχέδιο και θεώρηση για τον κόσμο.
Και αυτό έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε γιατί το μεγαλύτερο παιχνίδι που παίζεται είναι το παιχνίδι του καλού δυτικού εναντίον του κακού μουσουλμάνου, του καλού δυτικού εναντίον των θρησκόληπτων τρομοκρατών της Χαμάς.

Και αυτό το παιχνίδι επινοήθηκε, σαν ιδεολογικό αντίβαρο, όταν σύσσωμη η παλαιστινιακή αντίσταση αφαίρεσε οποιοδήποτε επιχείρημα απο τον δυτικόκόσμο, αποδεχόμενη την πιστή εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας :

Ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 67, και
Αναγνώριση του ανεξάρτητου ισραηλινού κράτους.
Κυρίες και κύριοι,

Αν οι ηγεσίες των δυτικών δυνάμεων και των σιωνιστών εκπονούν σχέδια ακριβώς για να θάψουν το σώμα της παλαιστινιακής αντίστασης στο λευκό νεκρό τοπίο της ιστορίας, έχουμε όλοι την υποχρέωση να διαταράξουμε αυτή τη λευκότητα.

Αν οι ηγεσίες των δυτικών δυνάμεων επιδιώκουν να θάψουν το σώμα της παλαιστινιακής αντίστασης στο λευκό νεκρό τοπίο της ιστορίας, για να επιβάλουν τη δική τους κυριαρχία, για να επιβάλουν το δικό τους πολιτισμό, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, έχουμε όλοι υποχρέωση να αντισταθούμε και στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τους και στη νοσηρή ισοπέδωση που αυτοί επιδιώκουν.

Αν οι ηγεσίες των δυτικών δυνάμεων επιδιώκουν να θάψουν το σώμα της παλαιστινιακής αντίστασης στο λευκό νεκρό τοπίο της ιστορίας, πρέπει να ξέρουν ότι το σενάριο της ταινίας της παγκόσμιας ιστορίας προβλέπει ένα άλλο φινάλε:

οι απανταχού κατακτητές, οι οποίοι δεν απαρνιούνται τα όπλα τους, σκοτώνονται είτε από επαναστατημένους, είτε από επαναστάτες.

Κυρίες και κύριοι,
Η σημερινή συγκυρία απαιτεί την αμέριστη στήριξη της παλαιστινιακής αντίστασης, στη βάση , όμως , της συνοχής και της αδιατάρακτης ενότητας του Παλαιστινιακού λαού.
Αυτή την ανάγκη της ενότητας του Παλαιστινιακού λαού και της αντίστασής του , καλείται , πιο έντονα απο κάθε άλλη φορά , να υποστηρίξει έμπρακτα , ξεκάθαρα και δυναμικά, ολόκληρος ο αραβικός κόσμος.
Και ο αραβικός κόσμος , που διαθέτει μεγάλη ιστορία και αξιοθαύμαστο πολιτισμό , καλείται να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αποδειχθεί ικανός χειριστής των ιστορικών απαιτήσεων.
Η χώρα σας δε , με την βαρύνουσα παρουσία που έχει σε ενεστώτα χρόνο , επωμίζεται μεγάλο μέρος αυτής της ετθύνης.
Οι συνθήκες απαιτούν την αξιοποίηση όλων αυτών των ιστορικών συγκυριών, στην υπηρεσία της δίκαιης ειρήνης, της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και του σεβασμού στην ιδιαιτερότητα και τη διαφορετικότητα του κάθε λαού.
Κυρίες και κύριοι,
Η παρουσία μου σήμερα εδώ δεν είναι ούτε συμπτωματική ούτε ευκαιριακή. Πιστεύω ότι η προσωπική στάση του καθενός συνεισφέρει καθοριστικά στην διαμόρφωση αυτής της απαραίτητης συνισταμένης δύναμης που είναι ικανή να πάει τον κόσμο μπροστά.
Η παρουσία μου στη Γάζα κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, η απόφασή μου το 2004 να συμμετάσχω τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ελλάδας με τη σημαία της Παλαιστίνης, αλλά κι οι επισκέψεις μου στον πρόεδρο Αραφάτ, δεν ήταν απλώς εκδήλωση συμπάθειας σ΄ έναν λαό που υποφέρει, αλλά έκφραση πολιτικής στάσης και θέσης.
Η ιστορία της πατρίδας μου είναι ένας συνεχής αγώνας για ελευθερία κι ανεξαρτησία.
Και κάθε λαός που παλεύει και πολεμάει για ελεύθερη πατρίδα απαιτεί απ΄ όλους εμάς που απολαμβάνουμε αυτό το αγαθό, απ΄ όποια θέση βρισκόμαστε και με όποια ιδιότητα έχουμε, αλλά πάντα με σταθερή βούληση κι ισχυρή πρόθεση να βρισκόμαστε δίπλα του, μαζί του, έως την τελική νίκη.
Κι αυτή η νίκη δεν θα είναι δική τους ή δική μας.
Θα είναι όλων και θα αφορα ολόκληρη την ανθρωπότητα !!Σ’αυτούς τους αγώνες , που η διάρκειά τους δεν μετριέται με φυσικό χρόνο και η συμμετοχή δεν αθροίζει απλά μονάδες, δηλώνω παρούσα.
Σε ένα λαό που που αωνιζεται.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΟΙ ΜΟΣΑΝΤΙΤΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ.

ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Τετάρτη, 31 Μάρτιος 2010 12:08Απάντηση της βουλευτή Σοφίας Σακοράφα στον Ζαν Κοέν και στους εν' Ελλάδι Ισραηλινούς "συλλέκτες πληροφοριών Frontpage Slideshow (version 2.0.0) - Copyright © 2006-2008 by JoomlaWorks
Πριν λίγες ημέρες φιλοξενήθηκε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα του κ. Ζαν Κοέν (cohen.gr), με τίτλο Free Gaza Ανθρωπιστική Οργάνωση ή κίνημα νομιμοποίησης της Χαμάς. Απαντώ στα όσα διάβασα:

Πριν από δύο χρόνια στις κινηματογραφικές αίθουσες προβλήθηκε η ταινία "Οι ζωές των άλλων". Στην ταινία πράκτορας της Στάζι παρακολουθεί έναν αναγνωρισμένο θεατρικό συγγραφέα και δίνει την παρακάτω αναφορά: "Ο Λάζλο είναι συνδρομητής δυτικής εφημερίδας χωρίς την επίσημη κρατική άδεια... Ο επισκέπτης ήταν σίγουρα ο θείος από το Δυτικό Βερολίνο και άλλος ένας μάλλον σκηνοθέτης και μιλούν για ένα θεατρικό έργο που γράφουν για τη 40η επέτειο της ΛΔΓ. Αναμένουμε περισσότερες πληροφορίες για το έργο... 7.32 Ο Λάζλο και η ΚΖΜ ανοίγουν τα δώρα και ύστερα πιθανώς συνευρίσκονται. Καμία άλλη δραστηριότητα άξιας αναφοράς".

Ο κόσμος της Στάζι απογυμνωμένος, τρομακτικός και αδίστακτος.

Παραθέτω ένα απόσπασμα, ακριβώς για να μη νομίσουμε ότι τόσο εύκολα, μόνο και μόνο επειδή κατέρρευσε το τείχος, ξεμπερδέψαμε και με τις πρακτορικού τύπου μεθοδολογίες. Ολόκληρο το κείμενο φιλοξενείται στην ιστοσελίδα του ο κ. Ζαν Κοέν, με τον οποίο μας συνδέουν "στενοί" δεσμοί από το παρελθόν, λόγω φυσικά της θέσης μου για το Παλαιστινιακό:
"Η βουλευτής Σοφία Σακοράφα αναφέρεται αρχικά ως επιβάτης στην όγδοη αποστολή του Free Gaza κατά τη διάρκεια του πολέμου με το πλοίο Αρίων τον Ιανουάριο του 2009. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο εάν ταξίδεψε τελικά με το πλοίο. Πάντως υποστηρίζει θερμά τις δραστηριότητες της οργάνωσης. Είναι επίσης απολύτως σαφές ότι η κ. Σακοράφα συμμετείχε στην ίδια αποστολή με τον Τάσο Κουράκη και επισκέφτηκε τη Δαμασκό το Μάρτιο του 2009 και συναντήθηκε με διάφορες παλαιστινιακές οργανώσεις, αν και δεν είναι σίγουρο ότι ήταν παρούσα στη συνάντηση με τον ηγέτη της Χαμάς, Χάλεντ Μεσάαλ. Είναι επίσης βέβαιο ότι η Σοφία Σακοράφα συμμετείχε σε συνέδριο για το Παλαιστινιακό στην Τεχεράνη στις αρχές Μαρτίου του 2009 ...".

Ο κόσμος του δικτύου πληροφόρησης του Ισραήλ απογυμνωμένος, αλλά άσφαιρος. Και να πω τί εννοώ. Μάλλον τα 62 χρόνια είναι αρκετά ώστε το δίκτυο πληροφοριών να ατονήσει, να παρουσιάσει σημεία κόπωσης και δυσλειτουργίας.
Σε μια προσπάθεια να τους διευκολύνω, τους συνιστώ να διαβάζουν καλύτερα τα δελτία τύπου που αποστέλλω, ώστε να είναι ακριβείς και σίγουροι για αυτά που λένε.
Κι επειδή δε θέλω να τους βάλω στον κόπο να ανατρέξουν σε δελτία τύπου του παρελθόντος και να μπερδευτούν, να ξεκαθαρίσω ότι πράγματι την πρώτη φορά που έφυγε ο Αρίων ήμουν στο πλοίο, μαζί με το βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρή Δρίτσα, το οποίο όμως παρουσίασε μηχανική βλάβη και επέστρεψε στη Λάρνακα. Αμέσως τότε και επειδή ήταν σε εξέλιξη το μακελειό από τον ισραηλινό στρατό κατοχής στη Γάζα, έφυγα για Αίγυπτο προκειμένου μέσω της Ράφα να περάσω στη Γάζα, όπως και έγινε.
Μέσα στην εμπόλεμη ζώνη ήρθα σε επαφή με όλες τις αρμόδιες ελληνικές αρχές, προκειμένου να αποτρέψουμε την πειρατεία που επιχειρούσε ο ισραηλινός πολεμικός στόλος στον Αρίωνα που ήδη είχε φτάσει στα διεθνή ύδατα.

Εκείνο λοιπόν το χρονικό διάστημα που δεν ξέρουν που ήμουν, ήμουν μέσα στη Γάζα, αυτόπτης μάρτυρας των πλέον ειδεχθών εγκλημάτων πολέμου.

Επιπροσθέτως ενημερώνω ότι φέτος τον Ιανουάριο του 2010 ήμουν ξανά στη Γάζα με 50 ευρωβουλευτές και βουλευτές ευρωπαϊκών χωρών και συναντηθήκαμε με το δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό Ισμαήλ Χανίγιε και τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Γάζας.

Σημαντικότατη υπήρξε η συνάντησή μου με τον Μαχμούντ Ζαχάρ - αυτό πραγματικά απορώ πώς τους διέφυγε - επίσης ηγετικό στέλεχος της Χαμάς. Κι επειδή πιθανώς να τους διαφύγει, ενημερώνω επίσης ότι τον Ιούνιο θα επισκεφτώ τη Δυτική Όχθη.
Αυτά προς αποκατάσταση της εγκυρότητας του ισραηλινού δικτύου πληροφοριών. Εν συνεχεία επειδή έχουν κάποιες απορίες πολιτικού τύπου να τους τις λύσω. Απορούν αν όσοι υποστηρίζουν το Free Gaza είναι ανθρωπιστές ή προβαίνουν σε συμβολική επικοινωνιακή κίνηση.

Λοιπόν για μένα δεν ισχύει τίποτε από τα δύο. Ούτε σε τάγμα φιλανθρώπων ανήκω, ούτε έχω αποφασίσει να κάνω επικοινωνιακές κινήσεις με κίνδυνο να γίνω πλαγκτόν στα ανοικτά της Γάζας. Η υποστήριξη σημαίνει κάτι μεγαλύτερο, σημαντικότερο και πολιτικότατο. Σημαίνει την υποστήριξη του κεντρικού στρατηγικού πολιτικού στόχου της άρσης του παράνομου αποκλεισμού στη Γάζα, της δημιουργίας ελεύθερου και ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Και προχωρώ στην επίλυση των αποριών τους.

Λένε ότι η ελληνική ιστοσελίδα της οργάνωσης υποστηρίζει την αντίσταση των Παλαιστινίων με όλα τα μέσα. Τώρα ήρθε η ώρα να απορήσω εγώ μαζί τους.

Ως "συλλέκτες πληροφοριών" γνωρίζουν τουλάχιστον τα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας. Είμαστε ένας λαός που πήραμε τα όπλα και πολεμήσαμε στα βουνά εναντίον του ναζιστή κατακτητή και εγγράψαμε στην ιστορία των αντιστάσεων τη δική μας σελίδα, αυτή της εθνικής αντίστασης. Είμαστε ένας λαός που πραγματοποιήσαμε την ανατίναξη του Γοργοπόταμου.

Ξέρετε κύριοι, η εθνική αντίσταση, η ανατίναξη του Γοργοπόταμου δεν έγινε με πέτρες και λουλούδια, με σφαίρες έγινε και βόμβες. Γνωρίζουμε λοιπόν ότι όταν ένας λαός αντιστέκεται δεν είναι τρομοκράτης. Τρομοκράτης είναι αυτός που καίει το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και τη Γάζα, τιμωρώντας συλλογικά, σκοτώνοντας γυναικόπαιδα, επειδή αντιστέκονται.

Τέλος επειδή ψελλίζουν κάτι περί νομιμοποίησης της κυβέρνησης της Χαμάς με την παρουσία μας (Ελλήνων βουλευτών), παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία μου για το Παλαιστινιακό (αυτή που έκανα στην Τεχεράνη... ξέρουν εκείνοι...) για να έχουν ολοκληρωμένη άποψη γύρω από τη θέσης μου: "Απέναντι σε αυτό το νέο περιβάλλον είναι υποχρεωμένος και ο δυτικός κόσμος να επανατοποθετηθεί. Και η πιο χρήσιμη, η πιο αναγκαία, η πιο επείγουσα επανατοποθέτηση αφορά, καταρχάς, στην αναγνώριση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του παλαιστινιακού λαού, της Χαμάς. Και αμέσως μετά, ο δυτικός κόσμος είναι υποχρεωμένος, χωρίς αιρέσεις και επιφυλάξεις, να αποδεχτεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το πολιτικό όργανο που θα εκπροσωπεί το σύνολο της παλαιστινιακής αντίστασης, κατά τα πρότυπα της PLO.
Και τέλος, είναι υποχρέωση του δυτικού κόσμου να αποδείξει ότι, το σύστημα αξιών για το οποίο έχει αγωνισθεί, το οποίο έχει πληρώσει στο Β΄Παγκόσμιο πόλεμο με εκατομμύρια νεκρούς, και το οποίο προβάλλει υπερήφανα ως καταστάλαγμα δικαιοσύνης και ως προϋπόθεση δίκαιης ειρήνης, θα ισχύσει και για αυτόν τον πόλεμο. Το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα του πολέμου είναι ένα διαρκές δικαστήριο, με παγκόσμιο ακροατήριο και ανοικτό εδώλιο για όποιον εγκληματία, όποιας ταυτότητας και κάθε εποχής. Και αυτή είναι η μόνη δυνατότητα κάθαρσης απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα της σιωπηλής και εν πολλοίς αμέτοχης Ευρώπης, αλλά και η μόνη αφετηρία λύτρωσης του ισραηλινού λαού από το άγος των εγκλημάτων που διέπραξε το κράτος του."

Σοφία Σακοράφα
Βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ

Και ΣΥ χτυπας ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ.............................

2010-08-14T09:56:00.000-07:00

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας

Επιστολή στα «ΝΕΑ»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010

«Στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό δεν είπα μόνο τη λέξη “Κατοχή” αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα “ο Ελληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς”.

Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μην ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η “σύνεση” μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια “ελληνικότητα” από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά... Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Ελληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.[ Aυτο χρειαζεται πολυ θαρρος να το πει καποιος που λατρευθηκε οσο κανεις αλλος απο τον λαο. Δυστυχως εχει πολυ μεγαλο δικιο. Αλλωστε την αληθεια αυτη μονο ενας ΜΙΚΗΣ θα ΤΟΛΜΟΥΣΕ να την πει. Εδω ακριβως βρισκεται συμπυκνωμενη η ουσια της ΚΑΚΟΔΑΙΜΩΝΙΑΣ ΜΑΣ]
Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Ελληνας με τους καλούς γίνεται καλύτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι΄ αυτό και το σύνθημα “η Ελλάδα στους Ελληνες” τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ΄ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!

Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας “κλώνος” εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Οτι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία... Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;

Ομως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο... Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας τη θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε “για να γλιτώσω τη χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας””.

Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη;

Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόικα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.

Οσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Οτι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Ομως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλύτερος αγωγός- σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.

Με θερμούς χαιρετισμούς, Μίκης Θεοδωράκης 9.8.2010

JAMES Κ. GALBRAITH [Υιος]

2010-08-14T09:40:00.000-07:00

JAMES Κ. GALBRAITH (Αμερικανός οικονομολόγος)

«Μη ρεαλιστική η σκληρή λιτότητα»

Στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Διανύουμε το τρίτο έτος της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης, και τα αίτια που την προκάλεσαν συνεχίζουν να απασχολούν τους οικονομολόγους όσο και την πολιτική εξουσία. Την ίδια στιγμή η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας παραμένει κρίσιμη και τα οικονομικά δεδομένα στις ανεπτυγμένες χώρες είναι άκρως ανησυχητικά.

Για παράδειγμα, τόσο ο διεθνής τραπεζικός τομέας όσο και οι μεγάλες βιομηχανίες σημείωσαν τρομερά ποσοστά κέρδους το 2009 όσο και το πρώτο τρίμηνο του 2010, την ίδια στιγμή που οι δείκτες ανεργίας και φτώχειας στις ΗΠΑ και την Ευρώπη χτύπησαν κόκκινο.
Οπως υπογραμμίζει στη συνέντευξη που ακολουθεί ο αμερικανός οικονομολόγος James Galbraith, τα μέτρα λιτότητας, με στόχο τη μείωση των ελλειμμάτων που προκάλεσε η ίδια η χρηματοοικονομική κρίση, είναι η πλέον εμφανής απόδειξη της επιβολής ενός κοινωνικού εγχειρήματος που έχει στόχο τη συνεχή και σκληρή αναδιανομή του πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω. Υποσκάπτονται τα θεμέλια του κοινωνικού κράτους, προκειμένου να μην τεθεί φραγμός στη φρενήρη κερδοσκοπία των τελευταίων τριών δεκαετιών.
Βρεθήκατε πρόσφατα στην Ελλάδα ως καλεσμένος του έλληνα πρωθυπουργού για τη συνάντηση της επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για τα παγκόσμια οικονομικά θέματα στον Πόρο. Στα σχόλιά σας αναφερθήκατε εκτενώς στα αίτια της κρίσης, με κύριο σημείο ανάλυσης την απάτη στη χρηματοοικονομική κοινότητα. Θα ήθελα μερικά σχόλια περί αυτού.
Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι στη ρίζα της σημερινής χρηματοοικονομικής κρίσης βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες περιπτώσεις εξαπάτησης στην οικονομική ιστορία. Οι υποθήκες που ξεκίνησαν στον ιδιωτικό τομέα στις ΗΠΑ και στη συνέχεια μεταμορφώθηκαν σε ασφαλιστικά (securities) και πουλήθηκαν μέσω των χρηματαγορών σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο αποτελούσαν στην ουσία πλαστογραφία. Ήταν έγγραφα που έμοιαζαν με υποθήκες, αλλά ήταν γνωστό στους ανθρώπους που τα δημιούργησαν ότι ήταν βέβαιο πως θα καταρρεύσουν. Διατέθηκαν στην αγορά σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να επιβεβαιώσουν καν το εισόδημά τους, ενώ η αξία των κατοικιών ήταν υπερβολικά υπερεκτιμημένη από διεφθαρμένους αξιολογητές.
Αυτές οι υποθήκες αποτελούσαν ξέπλυμα μαύρου χρήματος από τις εταιρείες αξιολόγησης. Αναβαθμίστηκαν από χαρτιά αξίας ΒΒΒ σε ΑΑΑ και στη συνέχεια προωθήθηκαν από τις επενδυτικές και εμπορικές τράπεζες. Πουλήθηκαν, δηλαδή, στη νόμιμη αγορά. Σε μαζική κλίμακα. Συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης. Που σημαίνει ότι σε μεγάλο βαθμό τα θύματα αυτής της απάτης ήταν οι ευρωπαίοι επενδυτές, οι ευρωπαίοι συνταξιούχοι, τα ευρωπαϊκά κεφάλαια και οι ευρωπαϊκές τράπεζες.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι αυτό το γεγονός συνδέεται με αυτή την κρίση, τη χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ, και την κρίση δημόσιου κρατικού χρέους στην Ευρώπη. Η αξία αυτών των χαρτιών, όπως με όλα τα πλαστά χαρτιά, κατέρρευσε ολότελα. Κανένας σοβαρός επενδυτής δεν θα τα πλησίαζε. Ως αποτέλεσμα, διατραπεζικές αγορές δανεισμού κατέρρευσαν και, ύστερα από μερικές πολιτικές κινήσεις με στόχο την καθυστέρηση του αναπόφευκτου, κατέρρευσαν και οι χρηματοπιστωτικές αγορές, το δίμηνο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 2008.
Σε ποιον βαθμό οφείλονται τα τρέχοντα ελλείμματα και το αυξανόμενο κρατικό χρέος στη χρηματοοικονομική κρίση;
Σε πολύ μεγάλο βαθμό, τα τρέχοντα ελλείμματα δημιουργήθηκαν από τη χρηματοοικονομική κρίση. Η πτώση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων (κυρίως στην κατοικία) και η απόσυρση του τραπεζικού δανεισμού προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά επέφεραν απότομη μείωση στην οικονομική δραστηριότητα και συνεπώς μεγάλη πτώση στα έσοδα από φορολογία και αύξηση στα επιδόματα ανεργίας. Σύμφωνα με μια νέα ανάλυση στελεχών του ΔΝΤ, το ήμισυ της αύξησης των ελλειμμάτων προϋπολογισμού στις μεγάλες οικονομίες ανά τον κόσμο οφείλεται στην κατάρρευση των φορολογικών εσόδων και στη χαμηλή, συχνά αρνητική, ανάπτυξη σε σχέση με την αποπληρωμή επιτοκίων στο υπάρχον χρέος. Λιγότερο από το 10% οφείλεται στην αύξηση δημόσιων δαπανών, όπως στα πακέτα οικονομικής ενίσχυσης. Αυτό το στοιχείο αποκαλύπτει ότι ο ισχυρισμός πως τα ελλείμματα δημιουργήθηκαν από υπερβολικές κρατικές δαπάνες είναι ψευδής, τόσο για την περίπτωση των ΗΠΑ όσο και για την Ευρώπη.
Συνεπώς, θα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η υψηλή ανεργία οδηγεί σε υψηλά ελλείμματα.
Σαφέστατα. Ο μοναδικός τρόπος για να μειωθεί το έλλειμμα που προκύπτει από την ανεργία είναι μέσω της μείωσης της ανεργίας. Και αυτό μπορεί να γίνει με σημαντική συμμετοχή της ιδιωτικής χρηματοδότησης, δηλαδή μέσω τραπεζικής πίστωσης, εφόσον το δημόσιο έλλειμμα πρέπει να μειωθεί. Και αυτό συνεπάγεται με τη σειρά του ότι πρέπει να θεραπεύσουμε τη χρηματοπιστωτική κρίση. Πώς; Με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος, όπου απολυμαίνουμε τους τραπεζικούς ισολογισμούς από τα τοξικά προϊόντα που έχουν συσσωρευθεί και με ριζικές αλλαγές στις τακτικές που προκάλεσαν τη χρηματοπιστωτική κρίση.
Σας εκπλήσσει το γεγονός ότι η κρίση δεν έφερε εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές;
Θεσμικά, ο νεοφιλελευθερισμός έχει εδραιωθεί εδώ και τρεις δεκαετίες τόσο στον πολιτικό όσο και στον κόσμο της διανόησης. Η κοινότητα των ριζοσπαστικών κεϊνσιανιστών, για παράδειγμα, αποτελείται από μια χούφτα ανθρώπους. Από την άλλη μεριά, όμως, ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποδειχθεί καταστροφικός και η κρίση θα συνεχιστεί όσο δεν λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα για την ενίσχυση της οικονομίας.
Είστε ένας από τους οικονομολόγους που ασκούν δριμύτατη κριτική στα μέτρα λιτότητας και στην εμμονή με τα ελλείμματα. Εικάζω, λοιπόν, πως θεωρείτε ότι τα μέτρα που επιβάλλει το ΔΝΤ (και, στην περίπτωση της Ελλάδας, η περιβόητη τρόικα) δεν έχουν κάποια στερεά οικονομική βάση.
Εάν ρωτήσετε τους υψηλά ιστάμενους του ΔΝΤ -και το έχω κάνει αυτό- γιατί πρέπει να υπάρχει ο στόχος του 3% για τα ελλείμματα προϋπολογισμού, γιατί ο στόχος για την αναλογία χρέους-ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος πρέπει να είναι το 60% και γιατί οι στόχοι πρέπει να υλοποιούνται μέσα σε μία πενταετία, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα. Ρωτήστε τους γιατί το χρέος να μην είναι 80% ή 100% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος και γιατί ο στόχος επίτευξης να μην είναι το 2025 ή το 2050, αντί του 2015, και δεν έχουν να προσφέρουν καμία απάντηση. Επειδή δεν υπάρχει καμία απάντηση από την οπτική γωνιά της οικονομικής θεωρίας. Αυτά τα νούμερα και οι στόχοι αποτελούν αυθαίρετα συμπεράσματα, ενώ είναι γνωστό ότι όσο πιο σκληρό είναι ένα πρόγραμμα λιτότητας τόσο πιο απίθανη και μη ρεαλιστική είναι η επιτυχία του.
WHO is who ?
Ο James Κ. Galbraith είναι ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους της εποχής μας, γιος του John Kenneth Galbraith, από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες στις οικονομικές επιστήμες του 20ού αιώνα. Καθηγητής στη Σχολή Δημόσιων Σχέσεων Λίντον Τζόνσον και του Τμήματος Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Οστιν και, επίσης, ανώτατος ερευνητής στο Ινστιτούτο Οικονομικών Λέβι. Σπούδασε στο Χάρβαρντ, στο Γέιλ και στο Κέιμπριτζ, υπηρέτησε ως εκτελεστικός διευθυντής της Οικονομικής Επιτροπής των ΗΠΑ και είναι πρόεδρος της επιτροπής Οικονομολόγων για Ειρήνη και Ασφάλεια. Εχει δημοσιεύσει δεκάδες επιστημονικά άρθρα στις πλέον έγκριτες οικονομικές επιθεωρήσεις και το τελευταίο βιβλίο το

Υπαρχουν και τουτοι οι Ελληνες.......................................

2010-08-07T02:59:00.000-07:00

Με ρεαλισμό και όραμα

Γράφει ο Παναγιώτης Κρητικός *

Παρατηρείται πάντοτε σ’ αυτό το τόπο και μετά από κάποιο σχετικά μικρό διάστημα διακυβέρνησης, το πολιτικό φαινόμενο της αναντιστοιχίας μεταξύ της εκφρασθείσης λαϊκής βούλησης και της κυβέρνησης η οποία έχει προκύψει από αυτή. Οι λόγοι είναι προφανείς: ανάγονται κατά κανόνα στην προεκλογική πλειοδοσία υποσχέσεων και τη μετεκλογική ένδεια παροχών. Αυτό το φαινόμενο πολιτικής ασυνέπειας αποτελεί μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας την οποία τα κόμματα εξουσίας, με την υπέρβαση του μέτρου, καλλιεργούν και συντηρούν.

Η αναντιστοιχία αυτή στην σημερινή συγκυρία είναι ιδιαίτερα αυξημένη γιατί αφενός μεν η κυβέρνηση ως αντιπολίτευση καθόλη την προεκλογική περίοδο, προκειμένου να αποσπάσει τη λαϊκή εντολή υπήρξε ιδιαίτερα «γενναιόδωρη» σε υποσχέσεις, αφετέρου δε, μετά την ανάληψη της εξουσίας αναίρεσε ό,τι είχε διακηρύξει προεκλογικά. Επιπλέον δε επιδόθηκε στην...

εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής ιδιαίτερα σκληρής, η οποία βρίσκεται στον αντίποδα της σοσιαλιστικής ιδεολογίας με την οποία έχει γαλουχηθεί ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, η Κυβέρνηση βρίσκεται σε συγκρουσιακή σχέση με όλες εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες συμπορεύτηκαν μαζί με το ΠΑΣΟΚ και αγωνίστηκαν κάτω από τις σημαίες του στην 36χρονη διαδρομή του.

Αυτή η διάσταση (αναντιστοιχία) μεταξύ λαού και Κυβέρνησης, φοβούμαι, πως συνεχώς θα βαθαίνει, γιατί τα μέτρα τα οποία θα συνεχίσει να παίρνει η Κυβέρνηση σε πιστή εκτέλεση των εντολών της Τρόικας, θα είναι ακόμα πιο σκληρά για τις ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα ορισμένων μέσων ενημέρωσης στις προσπάθειες εξωραϊσμού τους δε θα μπορεί να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, ούτε να εκτονώσει την σωρευμένη εκρηκτικότητα στο κοινωνικό υπόστρωμα.

Το φθινόπωρο και ο επερχόμενος χειμώνας, προοιωνίζονται ιδιαίτερα ζοφεροί με απρόβλεπτο το μέγεθος των κινδύνων τους οποίους εγκυμονούν.

Εν τω μεταξύ, τα κοινωνικά μέτρα τα οποία προτίθεται να εξαγγείλει ο Πρωθυπουργός στη Διεθνή Έκθεση Θεσ/νίκης θα κινηθούν στην σφαίρα του επιθυμητού και του ανέφικτου.

Η υλοποίησή τους θα φαντάζει μακρινό όνειρο. Εξάλλου, η οδυνηρή πραγματικότητα με τις περικοπές στα πενιχρά εισοδήματα θα γίνεται καθημερινά αφόρητη, ενώ η ανεργία, ιδιαίτερα των νέων των οποίων την ελπίδα η ασκηθείσα πολιτική της τελευταίας δεκαπενταετίας έχει κρεμάσει στο τσιγκέλι της αβεβαιότητας, θα παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις.

Επιπροσθέτως, σε αυτήν την ανεργία θα προστίθεται μια νέα παράμετρος ανεργίας η οποία θα προέρχεται από τους εργοδότες –ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων οι οποίες κλείνουν η μία μετά την άλλη. Έτσι, θα έχουμε και την ανεργία της εργοδοσίας.

Η ενδιάμεση τάξη, την οποία συγκροτεί η μικρομεσαία επιχείρηση και που αποτελεί την σπονδυλική στήλη του κοινωνικοπολιτικού συστήματος, προλεταριοποιείται. Χάνει, συνεπώς, την προοπτική του επαγγελματικού της μέλλοντος. Χάνονται οι ελπίδες των παιδιών της και ως εκ τούτου θα τεθεί ιδεολογικά απέναντι στο σύστημα.

Αυτές τις βαθύτατες διεργασίες οι οποίες συντελούνται στο κοινωνικό υπόστρωμα, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, φαίνεται πως η Κυβέρνηση δεν τις συνειδητοποιεί, δεν τις αντιλαμβάνεται έγκαιρα, και συνεπώς δεν θα αποφύγει τον δυσάρεστο αιφνιδιασμό μιας πιθανής κοινωνικής έκρηξης, ενδεχομένως τυφλής.

Και δεν αντιλαμβάνεται, επίσης, ότι η αντίδραση του λαού είναι διαφορετική όταν τον υποχρεώνεις να σφίγγει το ζωνάρι του και εντελώς άλλη, όταν του σφίγγεις τη θηλιά στο λαιμό.

Ένα νοσηρό φαινόμενο το οποίο ενδημεί στο δημόσιο βίο είναι η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των κομμάτων, εν προκειμένω των κομμάτων εξουσίας .

Αφότου εξέλιπαν οι ιδρυτές και χαρισματικοί ηγέτες των κομμάτων εξουσίας, αείμνηστοι Κων/νος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου, διαπιστώνει κανείς έκτοτε ότι τα δύο αυτά κόμματα κυριαρχούνται και διοικούνται από τις «παρέες».

Τον πρώτο πυρήνα της παρέας σε κάθε κόμμα συγκροτεί μικρή και κλειστή ηγετική ομάδα της οποίας τα μέλη συνεργάζονται στενά μεταξύ τους. Αυτή η κλειστή ηγετική ομάδα περιβάλλεται εκ των πραγμάτων από ευρύτερη ομάδα κομματικών στελεχών, τα οποία στελέχη είτε ως ομάδα είτε ως άτομα χρησιμοποιούνται από τα στενά συνεργαζόμενα μεταξύ τους μέλη της ηγετικής ομάδας με στόχο την εφαρμογή πολιτικών αποφάσεων τις οποίες λαμβάνει αποκλειστικά η ηγετική ομάδα, ερήμην του κόμματος και φυσικά ερήμην του λαού.

Αυτή η ηγετική ομάδα λειτούργησε ως παρέα την εποχή του σημιτικού εκσυγχρονισμού και έφαγε το κεφάλι της αφού οδήγησε τον τόπο σε πολλά αδιέξοδα.

Αυτή η ηγετική ομάδα (παρέα), με άλλη φυσικά σύνθεση, λειτούργησε κατά την εποχή της «επανίδρυσης του κράτους» (νεοσυντηρητισμού της Νέας Δημοκρατίας) και έφαγε και αυτή το κεφάλι της, αφού έβαλε τον τόπο σε τροχιά οικονομικής καταστροφής. Δεν διατηρώ την ελαχίστη αμφιβολία ότι και η κυβερνώσα σήμερα ομάδα θα έχει την ίδια τύχη. Εύχομαι όμως να μην έχει χειρότερη τύχη ο τόπος.

Είμαστε στα πρόθυρα μεγάλων, ραγδαίων και επικίνδυνων για το Έθνος εξελίξεων.

Για την αντιμετώπισή τους ο τόπος έχει ανάγκη από μια ηγεσία η οποία να συνδυάζει τον ρεαλισμό ενός Κων/νου Καραμανλή με το όραμα και την αποφασιστικότητα ενός Ανδρέα Παπανδρέου. Ρεαλισμός και όραμα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Προαπαιτούμενο: Ελληνική Σκέψη.

Σχολιο. Ανεξαρτητα των αντιρρησεων που μπορει να εχει κανεις ως προς την αξιολογηση των δυο πρωην Αρχηγων..............ο Παναγιωτης Κρητικος ειναι η υγιής φωνη που οφειλουμε να την αφουγκραζομαστε.

ΕΝΑ, ΔΥΟ..........ΤΡΙ.................................

2010-07-16T14:14:00.000-07:00

ΠΩΛΗΣΗ Α.Τ.Ε -Τ.Τ . "ΟΧΙ" ΑΠΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟ

δείξε το...

Ειδήσεις - Πολιτική

Αντιδράσεις εντός ΠΑΣΟΚ πυροδοτεί η πρόταση για πώληση της Α.Τ.Ε και του Τ.Τ. Το μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Γιώργος Παναγιωτακόπουλος ασκεί έντονη κριτική και κάνει λόγο για "ακραία κερδοσκοπικά φαινόμενα", ενώ τονίζει πως δεν πρέπει να πουληθούν κρατικές τράπεζες.
Σε δήλωση του σημειώνει: "Με έκπληξη ακούσαμε την πρόταση Σάλλα για εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου και της Αγροτικής Τράπεζας.
Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι η πρόταση προέκυψε μία μόλις ημέρα μετά τις σχετικές «παραινέσεις» του Υπουργού Οικονομικών.
Με αγανάκτηση διαπιστώνουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ευθεία πρόκληση κατά του Δημόσιου Τραπεζικού Συστήματος.
Η βουλιμία είναι χαρακτηριστικό των νεοφιλελεύθερων και των κερδοσκόπων. Τίποτα και ποτέ δεν είναι αρκετό. Αφού οδήγησαν την Ελλάδα στον εγκλωβισμό του μνημονίου και του ΔΝΤ, αφού πήραν και το τελευταίο ευρώ του εργαζομένου με ληστρικά επιτόκια, αφού λεηλάτησαν το ιερό αποθεματικό των ασφαλιστικών ταμείων, τώρα είναι έτοιμοι για το μεγάλο ρεσάλτο. Την κερκόπορτα τους την ανοίγουν οι γνωστοί νεοφιλελεύθεροι που με όχημα το ΠΑ.ΣΟ.Κ απέκτησαν υπόσταση και υπογραφή.
Η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς για εξαγορά του 77% της Αγροτικής Τράπεζας και του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου συνιστά υπέρβαση κάθε γνωστού ορίου του όρου “πειρατεία”.
Η Τράπεζα Πειραιώς η οποία πρωταγωνίστησε στο σχέδιο υπερχρέωσης της κοινωνίας και αποκόμισε τεράστια κέρδη διασώθηκε με την ένταξή της στο κρατικό πρόγραμμα στήριξης των Τραπεζών και μέσω της λήψης δανείων από την Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Τράπεζα Αττικής ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Υπό αυτές τις συνθήκες επιχειρεί να εξαγοράσει έναντι πινακίου φακής την ΑΤΕ η οποία είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος περιουσίας από την εποχή του Σουλτάνου μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι: “Με τίνος τα χρήματα σκοπεύει να κάνει αυτή την εξαγορά;”
Ποιος θα τη δανείσει για να εξαγοράσει τους δανειστές της; Για να αντιληφθεί η κοινωνία περί τίνος πρόκειται, είναι ωσάν η Ελλάδα να θέλει να εξαγοράσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αμετανόητοι κερδοσκόποι, αφού δεν έμεινε τίποτε άλλο να αγοραπωλήσουν, εφορμούν να διαλύσουν και το τελευταίο μέσο παρέμβασης του κράτους στην Τραπεζική Αγορά, δηλαδή τις δύο υγιείς Τράπεζες του συστήματος. Την ΑΤΕ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Κάποιοι στο όνομα της «ανάτασης» του κράτους θέλουν να εκποιήσουν δημόσια περιουσία.

Να παραδώσουν σε ιδιώτες τα λίγα που έχουν απομείνει ακόμη υπό δημόσιο έλεγχο.
Το αδηφάγο τραπεζικό κατεστημένο βάζει στο μάτι την πλουσιότερη «νύφη» του χώρου και εκμεταλλεύεται την αδυναμία της Κυβέρνησης να αντιληφθεί ότι το ξεπούλημα δεν είναι αναπτυξιακή λογική.
Την ίδια στιγμή που παγκόσμια, τράπεζες επανέρχονται σε κρατικό έλεγχο, στην Ελλάδα ανακαλύπτουμε ότι η εξασφάλιση ηγετικής θέσης στις αγορές και φυσικά τα υπερκέρδη τους, προϋποθέτουν οικονομικά και κοινωνικά εγκλήματα σαν αυτό που προτείνει ο κ. Σάλλας.
Η Κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ οφείλουν να απαντήσουν άμεσα και ξεκάθαρα απορρίπτοντας χωρίς μισόλογα την πρόταση Σάλλα.
Είναι άλλο να συζητάς για τη δημιουργία ενός δημόσιου πυλώνα τραπεζών ο οποίος πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας διασφαλίζοντας την ισορροπία του τραπεζικού συστήματος και άλλο να ξεπουλάς με τρόπο προκλητικό.
Και είναι πρόκληση το να προσφέρει η Τράπεζα Πειραιώς 700 εκ. ευρώ για την υποτιθέμενη εξαγορά όταν από το πακέτο των 28 δις πήρε 750 εκ. ευρώ!
Δεν υπάρχει τρόπος το ΠΑ.ΣΟ.Κ να συναινέσει στην άνευ όρων παράδοση του εθνικού πλούτου. Στην παράδοση των αγροτών στα χέρια των ιδιωτών που θα αντιμετωπίσουν τον αγροτικό κλήρο σαν οικόπεδο σε πλειστηριασμό.
Ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου οφείλει να αποπέμψει άμεσα απ' την κυβέρνηση τους νεοφιλελεύθερους του Τ+10 και του deal της ΑΤΕ και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Αυτούς που δεν έχουν τίποτα να σεβαστούν.
Η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει τόσο, που κινδυνεύουμε να μπούμε στην ουρά του Ειδικού Δικαστηρίου, πίσω απ' τους δεξιούς ενόχους της Εθνικής Παρακμής. Δυστυχώς αυτή τη φορά δεν θα είναι σκευωρία".

2010-06-13T13:56:00.000-07:00

Enrico Berlinguer: 26 χρόνια από τον θάνατό του...κλικ

στην εικονα!!!!!!!!!!!!!

Αυτα ελεγε κι εμεινε στην απ' εξω, ...........................

2010-06-08T02:45:00.000-07:00

Βάσω Παπανδρέου, βουλευτή ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθήνας: Η απογραφή του παρελθόντος, εμπόδιο στις αναπτυξιακές ευκαιρίες του μέλλοντος

Βάσω Παπανδρέου, βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθήνας: Η απογραφή του παρελθόντος, εμπόδιο στις αναπτυξιακές ευκαιρίες του μέλλοντος

Πηγή: Express.gr 11/04/08-14:56

Κατά κοινή παραδοχή στο παγκόσμιο περιβάλλον που ζούμε διαμορφώνονται ραγδαία αλλαγές και αναπτύσσονται νέες οικονομικές κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες. Η παγκοσμιοποίηση, το άνοιγμα των αγορών, η διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, η ένταση του ανταγωνισμού αλλά και η περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και η ανισοκατανομή του πλούτου, διαμορφώνουν τα νέα δεδομένα και προλειαίνουν τις κοινωνικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σε παγκόσμιο, εθνικό και τοπικό επίπεδο. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιες προκλήσεις. Οι ανισότητες στην κατανομή του πλούτου, αλλά και των ευκαιριών διευρύνονται.
Την ώρα που νέες χώρες έρχονται στο προσκήνιο και διεκδικούν μερίδιο από τον παγκόσμιο πλούτο, εκμεταλλευόμενες τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα, προσελκύοντας ξένες επενδύσεις, η Ελλάδα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τις διεθνείς εξελίξεις. Κινείται αμυντικά, όπως κάνει συστηματικά και στην εξωτερική πολιτική και αυτό που τελικά καταφέρνει είναι να υποχωρεί, να χάνει συνεχώς έδαφος. Δεν κεφαλαιοποίησε ούτε την είσοδο στην ΟΝΕ που έγινε με θυσίες του ελληνικού λαού ούτε την επιτυχημένη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Αντί η Κυβέρνηση να επενδύσει και να χτίσει στα επιτεύγματα της προηγούμενης διακυβέρνησης, συστηματικά πολέμησε κάθε κατάκτηση, για να μηδενίσει το έργο της.
Η οικονομική πολιτική της ΝΔ –δέσμια του εγκλήματος της απογραφής– οδήγησε τη χώρα στην αναξιοπιστία, στην επιτήρηση και στην απώλεια μεγάλων αναπτυξιακών ευκαιριών. Αντί να ασχοληθεί με το μέλλον προσπάθησε να αλλάξει το παρελθόν και τελικά οδηγεί τη χώρα και τους πολίτες σε αδιέξοδα.
Υποχώρηση ανταγωνιστικότητας
Μόνο τα τρία τελευταία χρόνια χάσαμε 12 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη με βάση τη Διεθνή Έκθεση Ανταγωνιστικότητας. Η χώρα υστερεί σε ποιοτικά-διαρθρωτικά στοιχεία της μακροχρόνιας ανταγωνιστικότητας, αφού στηρίζεται στις λογικές του χαμηλότερου κόστους, κι όχι στην έρευνα, στη γνώση, στην καινοτομία και στην ποιότητα.
Με την πολιτική της η κυβέρνηση βάφτισε ως μεταρρύθμιση τις τυφλές ιδιωτικοποιήσεις και τις ευκαιριακές εξαγορές επιχειρήσεων, συνήθως με αδιαφανείς διαδικασίες.
Το οικονομικό επιτελείο κάνει συχνά λόγο για ανάπτυξη και εξωστρέφεια της ελληνικής οικονομίας και αυτό που τελικά βλέπουμε είναι μια τρομακτική εκτίναξη του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που φαίνεται ότι το 2007 θα προσεγγίσει το ύψος ρεκόρ 14% του ΑΕΠ. Την ίδια στιγμή ο ρυθμός αύξησης των εισαγωγών τρέχει με διπλάσια ποσοστά, ενώ σε απόλυτο μέγεθος για κάθε ευρώ προϊόντος ή υπηρεσίας που εξάγουμε εισάγουμε πάνω από τρία.
Δραστική μείωση επενδύσεων

Οι ξένες επενδύσεις στη χώρα μας δεν προσανατολίζονται στην παραγωγή, το εμπόριο και στις υπηρεσίες, αλλά κυρίως στο Χρηματιστήριο, στο real estate, ή σε εξαγορές-αποκρατικοποιήσεις υφιστάμενων μονάδων. Και το χειρότερο, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, αντί για εισροή κεφαλαίων το 9μηνο Ιαν-Σεπτεμβρίου 2007 είχαμε καθαρή εκροή 2,5 εκατ. ευρώ. Επενδύουμε δηλαδή περισσότερο στο εξωτερικό παρά στο εσωτερικό της χώρας. Οι επιπτώσεις απ’ αυτή την εξέλιξη είναι δυσμενείς για τη χώρα και κυρίως για την απασχόληση και τη μεταφορά τεχνογνωσίας.

Επιπλέον, διαπιστώνουμε με ανησυχία τον αφελληνισμό των ελληνικών επιχειρήσεων. Αν οι καλύτερες ελληνικές εταιρίες, δημόσιες και ιδιωτικές, γίνουν υποκαταστήματα ξένων πολυεθνικών, θα υπάρξουν δυσμενείς επιπτώσεις για την απασχόληση και το εκπαιδευτικό σύστημα, αφού οι καλύτερες θέσεις θα καταλαμβάνονται από ξένους και οι Έλληνες θα αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.
Ταυτόχρονα, ο δημόσιος τομέας προχωρεί στη δραστική περικοπή των δημοσίων επενδύσεων και στην εγκατάλειψη της Περιφέρειας. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις το 2008 κατρακυλούν για τέταρτη συνεχή χρονιά σε επίπεδα χαμηλότερα του 3,8% του ΑΕΠ όταν την εποχή που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ έφταναν μέχρι και το 5,4% (2000). Οι ιδιωτικές επενδύσεις είναι κυρίως στα χαρτιά έχουμε εγκρίσεις, αλλά όχι υλοποίηση. Είναι ενδεικτικό ότι στον προϋπολογισμό του 2008 τα κονδύλια που προβλέπονται για επιχορηγήσεις είναι μειωμένα κατά -55% (δηλαδή από 376 εκατ. ευρώ το 2007 σε 168 εκατ. ευρώ το 2008).
Αναδιανομή εισοδήματος
Με τη φορολογική πολιτική της η ΝΔ και κυρίως την επιδείνωση της σχέσης εμμέσων-αμέσων φόρων και τις αλλεπάλληλες φοροεπιδρομές τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα βρίσκονται σε δυσμενή θέση και μαστίζονται από μια πρωτοφανή αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος τους. Οι πολίτες αισθάνονται ανοχύρωτοι μπροστά στην ακρίβεια, βλέποντας το εισόδημά τους να εξανεμίζεται. Η Κυβέρνηση για επικοινωνιακούς λόγους προχωρεί στη σύσταση του Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής. Η αντιμετώπιση όμως της φτώχειας απαιτεί άλλη αναπτυξιακή και φορολογική πολιτική, ολοκληρωμένο πρόγραμμα, στοχευμένες πολιτικές και κυρίως προληπτικές δράσεις.
Υποβάθμιση δημόσιου τομέα
Η ΝΔ με τους χειρισμούς της και την κοντόφθαλμη κομματική αντίληψη υποβάθμισε ακόμη περισσότερο το δημόσιο τομέα και τον μετέτρεψε σε ανασχετικό παράγοντα της ανάπτυξης. Υποβαθμισμένες υπηρεσίες, τυπολατρία, αναποτελεσματικότητα, σπατάλη και διαφθορά, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του. Ακόμη και οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα οδήγησαν σε αντίθετα αποτελέσματα. Τα ελλείμματα των 48 ΔΕΚΟ εμφανίζουν αύξηση περίπου 40% ή 400 εκατ. ευρώ.
Στις κατ’ εξοχήν παραγωγικές δαπάνες, όπως αυτές για την παιδεία, έρευνα και ανάπτυξη, η χώρα κατέχει την τελευταία θέση στην Ε.Ε. των 15 και μία από τις τελευταίες στην Ε.Ε. των 25.
Δεν δόθηκε καμιά έμφαση στην αξιολόγηση των δαπανών και δεν υπήρξε κανένα οργανωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής που αγγίζει τα 5 δισ. ευρώ ετησίως.
Το δημοσιονομικό πρόβλημα δεν είναι ανεξάρτητο από την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρονται μέσω του δημόσιου τομέα, η οποία είναι, ομολογουμένως, χαμηλή.
Με τα νοσηρά φαινόμενα διαφθοράς που αποτελούν «σήμα κατατεθέν» της κυβέρνησης και έχουν μια μακρά διαδρομή από τις υποκλοπές, τους κουμπάρους, τα ομόλογα, τα DVD της γαλάζιας ντροπής, η κυβέρνηση έχει μετατραπεί από πολέμιος της διαφθοράς, σε βασικό παραγωγό και εστία διαφθοράς.
Δυσμενείς προοπτικές
Τα παραπάνω διαμορφώνουν ένα τοπίο ομιχλώδες και ιδιαίτερα δυσμενές για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας το 2008.
Οι αρνητικές εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία, η κρίση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι τιμές του πετρελαίου θα επηρεάσουν αρνητικά ακόμη περισσότερο τη χώρα μας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότεροι από τους δείκτες θα κινηθούν αρνητικά και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας θα υποχωρήσει κι άλλο.
Ο στόχος του ρυθμού ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία το 2008 κατά 4% μοιάζει ανέφικτος και θα αναθεωρηθεί αναγκαστικά προς τα κάτω, όπως γίνεται διεθνώς.
Ο πληθωρισμός και η ακρίβειά που κινείται ανεξέλεγκτα θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα και τα εισοδήματα των εργαζομένων και συνταξιούχων. Τα ήδη υπερχρεωμένα νοικοκυριά θα αντιμετωπίσουν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες. Αυτό σε συνδυασμό με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού για το 2008 για αύξηση της έμμεσης φορολογίας κατά 13,9% θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο τη θέση των αδύναμων οικονομικών στρωμάτων.
Η αυξητική έως ανεξέλεγκτη πορεία των δαπανών θα συνεχιστεί και το 2008, ενώ οι υπερ-αισιόδοξοι στόχοι αύξησης των εσόδων (προβλέπεται το 2008 αύξησή τους κατά 12,1%) είναι δύσκολο να προσεγγιστεί. Υπό τις συνθήκες αυτές και οι δημοσιονομικοί στόχοι για έλλειμμα της τάξης του 1,6% μοιάζουν ανέφικτοι. Η υπέρβαση του ελλείμματος, όπως έγινε και πέρυσι, θα συνεχιστεί. Το έλλειμμα θα επηρεάσει το δανεισμό και αυτό με τη σειρά του το χρέος. Όλα άλλωστε τα δημοσιονομικά μεγέθη στην οικονομία είναι αλληλένδετα και εξαρτάται το ένα απ’ το άλλο. Όσο κι αν η ΝΔ με τη δημιουργική λογιστική προσπαθεί να ωραιοποιήσει την εικόνα της ελληνικής οικονομίας, τα αδιέξοδα δεν κρύβονται πια.
Χρειάζεται άλλο μοντέλο ανάπτυξης, άλλη πολιτική
Η χώρα μας χρειάζεται ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης, μια άλλη πολιτική.
Ένα μοντέλο ανάπτυξης με κύρια χαρακτηριστικά την αφομοίωση της τεχνολογίας και της καινοτομίας, την αξιοποίηση της ποιότητας, με την παιδεία και την επένδυση στον άνθρωπο σε προτεραιότητα.
Χρειάζεται μια πολιτική που αξιοποιεί τους πόρους, προωθεί την ανάπτυξη, και αναδιανέμει τον πλούτο σε όφελος των πολλών και όχι των λίγων.
Κεντρικός άξονας του προγράμματος και της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, είναι η δυναμική οικονομία που παράγει, καινοτομεί και δημιουργεί πλούτο για να αναδιανεμηθεί. Χρειάζονται υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης-σταθερά υψηλότεροι από εκείνους των εταίρων μας στην Ε.Ε. Ανάπτυξη που στηρίζεται στις επενδύσεις και όχι στον υπερδανεισμό των νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Το πρότυπο ανταγωνιστικότητας που έχει ανάγκη η Ελλάδα, δεν στηρίζεται στη φτηνή εργασία, αλλά στην αύξηση της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μέσω της επένδυσης στο ανθρώπινο δυναμικό.
Χρειαζόμαστε επενδύσεις, εγχώριες και ξένες, σε επιχειρηματικές ιδέες και καινοτομίες που παίρνουν υπόψη τους τον επαναπροσδιορισμό των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, επενδύσεις που αναδιαρθρώνουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, σε προϊόντα και υπηρεσίες ποιότητας.
Χρειαζόμαστε ένα σαφές φορολογικό πλαίσιο με άξονες την απλότητα, τη δικαιοσύνη, την αποτελεσματικότητα και τη σταθερότητα. Ένα φορολογικό σύστημα που προωθεί την κοινωνική δικαιοσύνη με βελτίωση της σχέσης άμεσων-έμμεσων φόρων και την αναδιανομή εισοδήματος από τους λίγους στους πολλούς. Ένα σύστημα που δίνει κίνητρα στις επενδύσεις και στην απασχόληση.
Στόχος της πολιτικής μας είναι το άνοιγμα των κλειστών αγορών. Να υπάρξουν κίνητρα για τις επιχειρήσεις που προσφέρουν σε χαμηλές τιμές καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες.
Πρέπει επιτέλους να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης κράτους και αγοράς προς όφελος του πολίτη. Να εδραιώσουμε για τις επιχειρήσεις τον υγιή ανταγωνισμό προς όφελος του πολίτη.
Απορρίπτουμε τις ιδιωτικοποιήσεις που γίνονται μόνον με εισπρακτικά κριτήρια. Το κράτος πρέπει να εγγυάται βασικές ποιοτικές υπηρεσίες.
Για το ΠΑΣΟΚ, όπως υπογραμμίζουμε στο πρόγραμμά μας, η υγιής και δυναμική επιχειρηματικότητα είναι ζωτικός παράγοντας για δημιουργία πλούτου και ευημερίας.
Το επιχειρείν, η καινοτομία, η πρωτοβουλία και η ανάληψη εύλογων επιχειρηματικών κινδύνων είναι οργανικά στοιχεία της νέας αναπτυξιακής κουλτούρας που χρειάζεται η χώρα.
Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι συνυφασμένη με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, την επιμόρφωση του εργατικού δυναμικού, την ικανότητα των επιχειρήσεων σε έρευνα-καινοτομία.
Χρειάζεται μία άλλη πολιτική που βασίζεται σε ένα νέο αναπτυξιακό όραμα, που επιταχύνει τον ρυθμό ανάπτυξης, μειώνει τις εισοδηματικές ανισότητες, αξιοποιεί αποτελεσματικά και διαχειρίζεται με διαφάνεια τους διαθέσιμους πόρους, και δίνει προτεραιότητα στους τομείς της Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας.
Μία πολιτική που εμπνέει και κινητοποιεί τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας μας.
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ!!!!! Μαλλον ησουν απασχολημενος με το ποδηλατο.Τωρα θα μου πεις η οικογενεια εχει μια καποια Αλεργια στο ονομα Β. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!!!!

Etienne Balibar, Ευρώπη: Η Τελική Κρίση;

2010-06-03T11:43:00.000-07:00

Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 30/5/10 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα

Μετάφραση: Γιώργος Κατσαμπέκης (πηγή: Radical Desire)

1. Αυτή είναι μόνο η αρχή της κρίσης
Μέσα σε ένα μόνο μήνα είδαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, κύριο Παπανδρέου, να ανακοινώνει την πτώχευση της χώρας του, ένα επεκτεινόμενο ευρωπαϊκό δάνειο διάσωσης το οποίο του προσφέρθηκε με το τίμημα των σαρωτικών περικοπών, που σύντομα το ακολούθησαν οι «υποβαθμίσεις» της πιστοληπτικής ικανότητας της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, μια απειλή για την αξία, αλλά και την ίδια την ύπαρξη του ευρώ, την δημιουργία (υπό την έντονη πίεση των ΗΠΑ) ενός ευρωπαϊκού ταμείου ασφάλειας αξίας 750 δις ευρώ, την απόφαση της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (ενάντια στους κανονισμούς της) να εξαγοράσει τα χρέη των κυβερνήσεων, και την ανακοίνωση μέτρων λιτότητας σε αρκετά κράτη μέλη της Ευρώπης. Είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται μόνο για την αρχή. Αυτά τα τελευταία επεισόδια μιας κρίσης, που ξεκίνησε δύο χρόνια πριν με την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ, θα έχουν και συνέχεια. Δείχνουν ότι το ρίσκο μιας οικονομικής κατάρρευσης είναι περισσότερο από ποτέ υπαρκτό και προκαλείται από την τεράστια ποσότητα τοξικών ομολόγων τα οποία συσσωρεύονταν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών μέσω του συνδυασμού μη εγγυημένων δανείων και της μετατροπής των credit default swaps σε επενδυτικά προϊόντα από τις τράπεζες. Ο «Black Peter», το αθροισμένο ποσό των μη καλύψιμων χρεών, τρέχει με ρυθμούς που τα κράτη δε μπορούν να ακολουθήσουν. Η κερδοσκοπία τώρα στοχεύει τις ισοτιμίες και τα δημόσια χρέη. Αλλά το ευρώ είναι ο αδύναμος κρίκος, όπως και η ίδια η Ευρώπη. Δε θα έπρεπε να έχουμε πολλές αμφιβολίες σχετικά με την καταστροφή που έρχεται.
2. Οι Έλληνες διαμαρτύρονται: και καλά κάνουν!
Μια πρώτη άμεση συνέπεια της «θεραπείας» που εφαρμόστηκε στην ελληνική κρίση ήταν οι άγριες διαμαρτυρίες του ελληνικού πληθυσμού. Υπάρχει μια δημόσια συζήτηση σχετικά με το αν αυτή η αντίδραση αποτελεί δειλή άρνηση των ευθυνών από τη μεριά του πληθυσμού, ή φυσιολογική απόρριψη μιας άδικης συλλογικής τιμωρίας. Αφήνοντας κατά μέρος τα εγκληματικά επεισόδια που προέκυψαν, μου φαίνεται πως οι διαμαρτυρίες των Ελλήνων ήταν εντελώς δικαιολογημένες, τουλάχιστον για τρεις λόγους. Πρώτον, γίναμε μάρτυρες μίας ολοκληρωτικής καταδίκης του ελληνικού λαού: η διαφθορά και τα ψέματα των πολιτικών (των οποίων οι ευεργετούμενοι, όπως και παντού, είναι κυρίως οι πλούσιοι, οι οποίοι επιδόθηκαν σε μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή), αποδόθηκαν σε αυτόν καθεαυτό τον λαό, αδιακρίτως. Δεύτερον, για ακόμα μία φορά (και αυτή τη φορά μάλλον πολύ παραπάνω), η κυβέρνηση αθέτησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις, χωρίς να παρεμβληθεί κανενός είδους δημοκρατική αντιπαράθεση. Τέλος, η Ευρώπη δεν επέδειξε ουσιαστική αλληλεγγύη απέναντι σε ένα κράτος-μέλος της, αλλά του επέβαλε τους εξαναγκαστικούς κανόνες του ΔΝΤ, οι οποίοι προστατεύουν όχι τα κράτη, αλλά τις τράπεζες και υπόσχονται βαθιά και ατελείωτη ύφεση. Οι περισσότεροι σοβαροί οικονομολόγοι συμφωνούν ότι αυτό θα οδηγήσει με ακόμα πιο αναπόφευκτο τρόπο στην πτώχευση της ελληνικής οικονομίας και θα εξαπλώσει την κρίση, αυξάνοντας τα ήδη υψηλά ποσοστά ανεργίας, ειδικά αν οι ίδιοι κανόνες επιβληθούν και σε άλλες χώρες των οποίων η «αξιολόγηση» στην χρηματοπιστωτική αγορά θα μπορούσε να υποβαθμιστεί ανά πάσα στιγμή: πράγμα το οποίο είναι ακριβώς αυτό που η «ορθόδοξη» πλευρά αποζητά.
3. Η πολιτική που κρύβει το όνομά της
Οι Έλληνες ήταν τα πρώτα θύματα, αλλά με δυσκολία θα παραμείνουν και τα τελευταία, μιας πολιτικής «διάσωσης του Ευρωπαϊκού νομίσματος» της οποίας οι στρατηγικές διαρρυθμίσεις (επιβεβλημένες κυρίως από τη Γερμανία) είναι, πρώτα και κύρια, ο γενικός περιορισμός των δημοσίων δαπανών (ομολογουμένως, η Συνταγματική Συνθήκη συμπεριελάμβανε έναν κανόνα μέγιστου δημοσιονομικού ελλείμματος, ο οποίος ποτέ δεν επεβλήθη…), και επιπροσθέτως ο (κάπως ήπιος) έλεγχος της κερδοσκοπίας και της ελεύθερης κίνησης των hedge funds και των παικτών του χρηματιστηρίου, που είχε ήδη ανακοινωθεί μετά την κρίση των subprimes και την πραγματική ή εικονική κατάρρευση των αμερικανικών τραπεζών το 2008. Σε αυτό το πλαίσιο οι νεο-κεϊνσιανοί οικονομολόγοι προσθέτουν ακόμα ένα ζήτημα: την προώθηση της δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής οικονομικής (δια)κυβέρνησης (ειδικά μέσω της ενοποίησης των φορολογικών πολιτικών), πιθανότατα ενσωματώνοντας και αυξάνοντας τις βιομηχανικές επενδύσεις. Χωρίς τέτοια μέτρα, υποστηρίζουν, ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα θα αποδειχτεί μη βιώσιμο.
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα: πρόκειται για καθαρά πολιτικά μέτρα, για τα οποία όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους, αφού όλοι τους θα επηρεαστούν από τα αποτελέσματα. Ωστόσο, στο βαθμό που αυτή τη στιγμή υφίσταται, η συζήτηση είναι βαθειά προκατειλημμένη, επειδή ουσιαστικές πτυχές του ζητήματος αποκρύπτονται ή απωθούνται:
- Κάθε πολιτική υπεράσπισης ή υποτίμησης ενός νομίσματος στο πλαίσιο μιας κρίσης οδηγεί σε μια ριζική εναλλακτική: είτε υποβάλει τις οικονομικές και κοινωνικές αποφάσεις στην εξουσία των χρηματοπιστωτικών αγορών (συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων «αξιολόγησης», που λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες, και τις υποκριτικές απόλυτες «κρίσεις» [absolute «judgments»]), είτε ενισχύει, όσον αφορά τις αρμοδιότητες του κράτους (και γενικότερα των δημόσιων θεσμών), τον περιορισμό των ανισορροπιών της αγοράς και την παραχώρηση στις μακροχρόνιες οικονομικές επενδύσεις προτεραιότητας έναντι των μεσοπρόθεσμων κερδοσκοπικών κινήσεων. Δε μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα!
- Στη σημερινή του μορφή, υπό την επιρροή των κυρίαρχων κοινωνικών δυνάμεων, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπορεί να έχει παραγάγει κάποιο βαθμό θεσμικής εναρμόνισης και να έχει γενικεύσει κάποια θεμελιώδη δικαιώματα, κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να αγνοούμε, όμως, σε αντίθεση με τους διακηρυγμένους στόχους, δεν έχει παραγάγει μια συγκλίνουσα εξέλιξη των εθνικών οικονομιών, και πόρρω απέχει από μια ζώνη κοινής ευημερίας. Ορισμένες χώρες είναι κυρίαρχες, ενώ άλλες είναι κυριαρχούμενες, όσον αφορά το μερίδιό τους στην αγορά, ή τη συγκέντρωση κεφαλαίου, και τη βιομηχανική εξάρτηση/υποτέλεια. Οι λαοί μπορεί να μην έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα, όμως τα έθνη φαίνεται όλο και περισσότερο να έχουν.
- Κάθε «κεϊνσιανή» στρατηγική για την δημιουργία δημόσιας «εμπιστοσύνης» στην οικονομία βασίζεται σε τρεις αλληλοεξαρτώμενους πυλώνες: μια σταθερή ισοτιμία, ένα ορθολογικό φορολογικό σύστημα, όμως επίσης και μια κοινωνική πολιτική, με στόχευση την πλήρη απασχόληση και την ενίσχυση της λαϊκής κατανάλωσης για τη συντήρηση της ζήτησης. Αυτή η τρίτη πτυχή αγνοείται συστηματικά στα περισσότερα από τα επίκαιρα σχόλια, προφανώς όχι τυχαία.
4. Οι πραγματικές ροπές της παγκοσμιοποίησης
Όλη αυτή η συζήτηση αναφορικά με το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα (στο οποίο, ας μην ξεχνάμε, κάποιες ευρωπαϊκές χώρες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, συμπεριλαμβανομένων της Μεγάλης Βρετανίας, της Σουηδίας και της Πολωνίας) και το μέλλον της Ευρώπης θα παραμείνει εντελώς αφηρημένη εκτός αν συναρθρωθεί με τις πραγματικές ροπές της Παγκοσμιοποίησης: ειδικά εκείνες τις ροπές που η οικονομική κρίση θα επιταχύνει δυναμικά, εκτός αν υπάρξει πολιτική απάντηση από τους λαούς που επηρεάζονται και από τους ηγέτες τους. Πώς θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε; Πρώτον, γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης από έναν τύπο διεθνούς ανταγωνισμού σε έναν άλλο: δεν έχουμε να κάνουμε πλέον με έναν ανταγωνισμό (κυρίως) παραγωγικών κεφαλαίων, αλλά με έναν ανταγωνισμό ανάμεσα σε εθνικές επικράτειες, οι οποίες χρησιμοποιούν φορολογικά προνόμια και πιέσεις στους μισθούς των εργαζομένων για να προσελκύσουν περισσότερα κεφάλαια από τους γείτονές τους. Σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως, είτε η Ευρώπη λειτουργήσει ως ένα αποτελεσματικό σύστημα αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη της για να τα προστατέψει από «συστημικά ρίσκα», είτε (πιεσμένη από Κράτη που είναι στιγμιαία πιο ισχυρά, και τις κοινές τους γνώμες) απλώς θέσει ένα νομικό πλαίσιο για να προωθήσει ένα μεγαλύτερο βαθμό ανταγωνισμού ανάμεσα σε αυτά και τους πολίτες τους, αυτό θα καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Όμως υπάρχει και μία δεύτερη τάση: ένας μετασχηματισμός του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, ο οποίος αποσταθεροποιεί ριζικά την κατανομή της εργασίας στον κόσμο. Έχουμε να κάνουμε με μια νέα παγκόσμια δομή όπου Βορράς και Νότος, ανατολή και Δύση ανταλλάσσουν τώρα θέσεις. Για την Ευρώπη, ή έστω το μεγαλύτερο κομμάτι της, αυτό συνεπάγεται αυτομάτως μια βάναυση αύξηση των ανισοτήτων: κατάρρευση των μεσαίων τάξεων, συρρίκνωση των εξειδικευμένων επαγγελμάτων, μετατόπιση των «volatile» παραγωγικών βιομηχανιών, οπισθοχώρηση του κράτους πρόνοιας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, καταστροφή των πολιτιστικών βιομηχανιών και γενικότερα των δημόσιων υπηρεσιών. Γι αυτό και οι αντιστάσεις ενάντια στην υπερεθνική πολιτική ολοκλήρωση με τη λογική της προστασίας της κυριαρχίας των κρατών θα έχουν ως αποτέλεσμα τελικά την φθορά της άμυνας κάθε κράτους. Θα επισπεύσουν επίσης μια επιστροφή στις εθνικές διαμάχες, που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήθελε να ξεπεράσει δια παντός. Ωστόσο, είναι επίσης ξεκάθαρο ότι ακόμα μεγαλύτερη πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης δε μπορεί να προέλθει «από τα πάνω», από μια γραφειοκρατική απόφαση. Απαιτεί δημοκρατική συμμετοχή και προάγεται σε κάθε χώρα και την ήπειρο αυτή καθεαυτή.
5. Λαϊκισμός: κίνδυνος ή διέξοδος;
Δε μπορούμε επομένως παρά να υποβάλουμε την ερώτηση: είναι αυτό που ζούμε η αρχή του τέλους για τη Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα οικοδόμημα που ξεκίνησε 50 χρόνια πριν στη βάση μιας παλιάς ουτοπίας, αλλά τώρα αποδεικνύεται ανίκανη να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι ναι: αργά ή γρήγορα, αυτό θα είναι αναπόφευκτο, και πιθανότατα όχι χωρίς βίαιες αναταραχές. Αν δε βρει το δυναμισμό για ένα νέο ξεκίνημα σε ριζοσπαστικές νέες βάσεις, η Ευρώπη θα καταστεί ένα νεκρό πολιτικό εγχείρημα. Όμως η διάλυση της ΕΕ αναπόφευκτα θα εγκατέλειπε τους λαούς της στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Δε θα διαφέρουν πολύ από πτώματα που τα παρασύρει το ρεύμα στο ποτάμι… Αντιστρόφως, αν και μια επανίδρυση της Ευρώπης δεν εγγυάται σίγουρη επιτυχία, τουλάχιστον της δίνει τη δυνατότητα να κερδίσει κάποια γεωπολιτική ισχύ, προς το συμφέρον της και προς το συμφέρον άλλων. Με μία προϋπόθεση βεβαίως: ότι (η ΕΕ) θα αντεπεξέλθει με θάρρος σε όλες τις προκλήσεις που εμπλέκονται στην ιδέα μιας πρωτότυπης μορφής μετα-εθνικής ομοσπονδίας. Και δεν είναι παρά τεράστιες: το στήσιμο μιας κοινής δημόσιας αρχής, που δεν θα αποτελεί ούτε Κράτος ούτε απλώς «διακυβέρνηση» πολιτικών και ειδικών˙ η διασφάλιση γνήσιας ισότητας μεταξύ των εθνών, με την ταυτόχρονη πάλη ενάντια στον αντιδραστικό εθνικισμό, είτε αυτός βρίσκεται με τη μεριά των «ισχυρών» είτε με τη μεριά των «αδυνάτων»˙ και πάνω απ’ όλα η αναζωογόνηση της δημοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο, προβάλλοντας αντίσταση έτσι στην τρέχουσα διαδικασία «απο-δημοκρατικοποίησης» ή «κρατισμού χωρίς κράτος», που παράγεται από τον νέο-φιλελευθερισμό και την αποικιοποίηση των διοικήσεών της από μια γραφειοκρατική κάστα, που αποτελεί επίσης σε μεγάλο βαθμό την πηγή της διαφθοράς στις δημόσιες αγορές.
Κάτι το προφανές θα έπρεπε να έχει εδώ και καιρό αναγνωριστεί: δεν πρόκειται να υπάρξει πρόοδος προς τον φεντεραλισμό στην Ευρώπη (του τύπου τον οποίο υπερασπίζονται ορισμένοι, και ορθώς πράττουν) αν η ίδια η δημοκρατία δεν προοδέυσει πέρα από τις υπάρχουσες δομές, επιτρέποντας αυξημένη επιρροή του λαού(-ών) στους υπερεθνικούς θεσμούς. Μήπως αυτό σημαίνει πως, για να αντιστρέψουμε την πορεία της τρέχουσας ιστορίας, για να ταρακουνηθούμε από τον λήθαργο μιας αποσυντιθέμενης πολιτικής κατασκευής, θα χρειαζόμασταν κάτι όπως ένας ευρωπαϊκός λαϊκισμός, ένα ταυτόχρονο κίνημα ή μια ειρηνική ανταρσία των λαϊκών μαζών που θα εκφράζουν το θυμό τους ως θύματα της κρίσης ενάντια στους δημιουργούς της και τους επωφελημένους, καλώντας σε έναν έλεγχο «από τα κάτω» ενάντια στα μυστικά πάρε-δώσε και τις κρυφές συμφωνίες που κάνουν οι αγορές, οι τράπεζες και τα Κράτη; Ναι, πράγματι. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κανένα άλλο όνομα με το οποίο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την πολιτική δημιουργία του λαού. Συμφωνώ πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε άλλες καταστροφές και γι αυτό χρειαζόμαστε ισχυρούς θεσμικούς κανόνες και πάνω απ’ όλα την ανάδυση πολιτικών δυνάμεων στην ευρωπαϊκή αρένα, που θα εισαγάγουν μια κουλτούρα ασυμβίβαστων δημοκρατικών ιδανικών και το φαντασιακό σε αυτό τον «μετα-εθνικό» λαϊκισμό. Το ρίσκο όμως είναι μεγαλύτερο αν επικρατήσει ο εθνικισμός σε οποιαδήποτε μορφή του.
6. Ευρωπαϊκή Αριστερά; Που είναι;
Σε αυτό το κομμάτι του κόσμου τέτοιες πολιτικές δυνάμεις αποκαλούνταν παραδοσιακά «η αριστερά». Όμως η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι επίσης τώρα χρεωκοπημένη, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Στον ευρύτερο πολιτικό χώρο, στον οποίο αναφερόμαστε, και ο οποίος επεκτείνεται πέρα από σύνορα, έχει χάσει κάθε δυνατότητα να εκφράσει κοινωνικούς αγώνες ή να προωθήσει χειραφετητικά κινήματα. Έχει παραδοθεί στα δόγματα και το σκεπτικό του νεοφιλελευθερισμού. Συνεπώς έχει αποσυντεθεί ιδεολογικά. Αποστερημένα από κάθε ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, τα κόμματα τα οποία την εκπροσωπούν ονομαστικά αποτελούν τώρα ανίσχυρους σπεκουλαδόρους και σχολιαστές της κρίσης, για την οποία δεν προσφέρουν κάποια συγκεκριμένη συλλογική απάντηση. Έχουν παραμείνει παθητικοί μετά το οικονομικό σοκ του 2008, παθητικοί επίσης όταν οι συνταγές του ΔΝΤ (τις οποίες σε άλλους καιρούς και σε σχέση με άλλες χώρες, καταδίκαζαν με σθένος) επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, παθητικοί επίσης όταν προτάθηκε η «διάσωση του ευρώ» με έξοδα των μισθωτών εργαζομένων και των απλών καταναλωτών. Και αποδείχτηκαν ανίκανοι να προκαλέσουν ένα δημόσιο διάλογο σχετικά με τη δυνατότητα και τα μέσα μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης…
Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αναρωτηθούμε, υπό τέτοιες συνθήκες, τι πρόκειται να συμβεί όταν η κρίση περάσει στην επόμενη φάση; Όταν οι εθνικές πολιτικές, όλο και περισσότερο καταπιεστικές, απολέσουν τα κοινωνικά τους περιεχόμενα, ή τα εναπομείναντα κοινωνικά τους άλλοθι; Θα έχουμε κινήματα διαμαρτυρίας, σχεδόν σίγουρα, αλλά θα βρεθούν απομονωμένα, πιθανό να εκτραπούν προς τη βία ή να περάσουν στον ρατσισμό και την ξενοφοβία (που ήδη διογκώνονται γύρω μας). Στο τέλος θα παραγάγουν περισσότερη ανημπόρια, περισσότερη απελπισία. Αυτό είναι τραγικό, εφόσον η καπιταλιστική και η ίδια η εθνικιστική δεξιά, όντας σε θέση άμυνας, είναι στρατηγικά διχασμένη: ήταν ξεκάθαρο όταν το μπλοκάρισμα των δημοσίων ελλειμμάτων ζυγίστηκε με τις επενδυτικές πολιτικές, και θα γίνει ακόμα πιο εμφανές όταν θα κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξη των κοινών ευρωπαϊκών θεσμών (με την βρετανική εξέλιξη να αποτελεί ένα καλό σύμπτωμα σε σχέση με αυτό που έπεται). Παρουσιάστηκε εδώ μια ευκαιρία να αδράξει κανείς μια δυνατή φράση να πει σχετικά. Όμως το ερώτημα απασχολεί επίσης και τους διανοούμενους: τι θα έπρεπε και τι θα μπορούσε να αποτελέσει μια δημοκρατικά επεξεργασμένη πολιτική δράση ενάντια στην κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συνδυάζοντας και τα δύο πεδία (οικονομική διοίκηση και κοινωνική πολιτική), εξοντώνοντας τη διαφθορά και μειώνοντας τις ανισότητες που τη συντηρούν, αναδιαρθρώνοντας τα χρέη και ορίζοντας κοινούς στόχους ούτως ώστε να καταστούν νόμιμες οι μεταφορές φορολογικών πόρων ανάμεσα σε αμοιβαία αλληλοεξαρτώμενα κράτη; Είναι η αποστολή των προοδευτικών διανοούμενων, είτε θεωρούν τους εαυτούς τους ρεφορμιστές είτε επαναστάτες, να συζητήσουν αυτό το θέμα και να πάρουν ρίσκα. Εάν αποτύχουν σε αυτό, τότε είναι αδικαιολόγητοι.
Εικόνα: www.faculty.uci.edu

Ανατυπωση απο nooz..................................

2010-04-25T00:54:00.000-07:00

Ο ευρωπαϊκός Τύπος μετά το ελληνικό αίτημα

ΑΘΗΝΑ 24/04/2010

Ποικίλες είναι οι αντιδράσεις του ευρωπαϊκού Τύπου μετά το ελληνικό αίτημα για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης.

«Μόνο μια ελπίδα υπάρχει για να σταματήσει ο φαύλος κύκλος: η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Αλλά καθώς ενεργοποιείται το πακέτο βοήθειας, η αλληλεγγύη αυτή απειλείται για άλλη μια φορά από την κακοφωνία. Ως συνήθως, η Γερμανία σέρνει τα πόδια της», γράφει η Le Monde.

«Το Βερολίνο στέλνει συνεχώς αμφιλεγόμενα μηνύματα στις αγορές, επειδή η καγκελάριος δεν βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τον υπουργό Οικονομικών της Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Στο τέλος, η Γερμανία, η οποία δεν είχε την παραμικρή επιθυμία να πληρώσει για τον Ελληνα κακό μαθητή, τώρα θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να τον δανείσει περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια ευρώ με το άνετο επιτόκιο του 5%. Και όλα αυτά όταν μια σαφής και ξεκάθαρη ένδειξη αλληλεγγύης θα αρκούσε, για να καθησυχάσει τις αγορές πριν από τρεις μήνες. Πρόκειται για μεγάλη επίδειξη έλλειψης συνοχής και αυτοϋπονόμευσης», σημειώνει η Liberation.

«Είναι προς το συμφέρον και των άλλων χωρών να βοηθήσουν. Αν το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα καταρρεύσει, η αλυσιδωτή αντίδραση που θα υπάρξει θα είναι ανεξέλεγκτη. Οι τράπεζες θα καταρρεύσουν παγκοσμίως, άλλες χώρες στη νότια Ευρώπη θα βυθιστούν στην άβυσσο και το ευρώ μπορεί να καταρρεύσει», γράφει η Sueddeutsche Zeitung, υπογραμμίζοντας ότι «η ΕΕ και το ΔΝΤ πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη και να μην ανεχθούν οποιουσδήποτε συμβιβασμούς. Μια σκληρή αναδιάρθρωση (της Ελλάδας) θα αποτελέσει το πρότυπο για τα άλλα κράτη της ΕΕ».
ΣΧΟΛΙΟ. Η εν λογω εφημεριδα ανηκει στον Σοσιαλιστικο χωρο!!!!! Αρα το προβλημα δεν ειναι ΜΟΝΟ η FRAU

«Η παραβίαση της ρήτρας στη Συνθήκη του Μάαστριχτ περί μη διάσωσης (κινδυνεύει) να μετατραπεί σε εφιάλτη: το πρώτο δάνειο των δισεκατομμυρίων θα ακολουθηθεί από άλλη μια δόση και μετά τη διάσωση της Ελλάδας, (θα ακολουθήσει) η βοήθεια για την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ισπανία», αναφέρει η Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Η γερμανική εφημερίδα ζητεί την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας και σημειώνει ότι η χώρα θα μπορέσει να εξέλθει από τη δημοσιονομική της κρίση μόνο αν βγει από την ευρωζώνη και προβεί σε υποτίμηση.!!!!!!!!!!

«Στο τέλος η μικρή Ελλάδα θα αποτελέσει τον Δούρειο Ίππο για την ανάμειξη των ΗΠΑ στην ευρωζώνη», επισημαίνει η La Repubblica, αναφερόμενη στο ΔΝΤ. «Στο SOS του Παπανδρέου, ο μόνος που ανταποκρίθηκε χωρίς δισταγμό και χωρίς να σέρνει τα πόδια του ήταν ένας θεσμός που εδρεύει στην Ουάσινγκτον», γράφει.

«Δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία για την ΕΕ να πει 'Όχι αυτήν τη φορά'. Τώρα σαφώς και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, με τις αγορές να είναι πεπεισμένες για μια σχεδόν σίγουρη συμφωνία, αλλά αυτό είναι ένα έργο που έχουμε ξαναδεί: η αισιοδοξία θα χαθεί γρήγορα και όλα τα προβλήματα της Ελλάδας θα επανέλθουν», σημειώνει Il Sole 24 Ore.

Η βοήθεια για την Ελλάδα είναι ανεπαρκής, αναφέρει η Corriere Della Sera, και υπογραμμίζει ότι «χρησιμεύει μόνον για να κερδίσουν χρόνο, για να επιτραπεί στην Ισπανία και την Πορτογαλία να ενισχύσουν τη θέση τους και να αποφύγουν τη μετάδοση» της κρίσης.

Η ισπανική οικονομική εφημερίδα Expansion καταγγέλλει την όπως την περιγράφει αποτυχία της ισπανικής κυβέρνησης να δώσει μια πειστική λύση για το υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας. «Τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια. Στην πραγματικότητα, μόλις η Ελλάδα πάψει να αποτελεί το στόχο των επενδυτών, θα αναζητήσουν άλλο θύμα», γράφει.

Σε κύριο άρθρο της υπό τον τίτλο «Βάλτε αυστηρούς όρους», η οικονομική εφημερίδα Het Financieele Dagblad σημειώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αισθανθεί τον «πόνο» των μέτρων λιτότητας αμέσως, παρά να τα «απλώσει»' σε μεγαλύτερη χρονική περίοδο. «Οι αγορές δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν έχει πλέον άλλη επιλογή. Αν η Αθήνα θέλει να μειώσει τον κίνδυνο 'χρεοκοπίας' όσο περισσότερο μπορεί, χρειάζεται να πονέσει περισσότερο φέτος. Αυτό προσφέρει τη μεγαλύτερη πιθανότητα αποκατάστασης της εμπιστοσύνης», τονίζει.